Search

Ένα χωριό που χάθηκε στο χρόνο. Μόνο λίγα απομεινάρια του στέκονται ακόμη για να θυμίζουν το παρελθόν που κάποτε για κάποιους αποτελούσε το παρόν τους. Το εγκαταλελειμμένο ορεινό χωριό Σταυρός ανατολικά της Πέρδικας, ανηφορίζοντας για το Σφεντούρι.
Με ιχνηλάτη έναν καλό φίλο, λάτρη των εξερευνήσεων και του τόπου του, τον Γιώργο Καρύδη, επισκεφθήκαμε τον  Σταυρό για να αναγνωρίσουμε με το δικό του βλέμμα, σημάδια λαϊκής αρχιτεκτονικής και συνηθειών της καθημερινότητας αλλοτινών εποχών.

Βαδίζοντας σε ένα ερειπωμένο χωριό, συνήθως όλοι νιώθουμε μια ξεχωριστή αύρα, καθώς περπατάμε πάνω σε χνάρια ανθρώπων που "έφυγαν". Καθώς αγγίζουμε απομεινάρια τοίχων, κάμαρες κάποτε σπιτιών, που μέσα τους έκλειναν στιγμές που πέρασαν στην αιωνιότητα.
Οι άνθρωποι έφυγαν τα σπίτια έπεσαν, ο σεβασμός και η πίστη διατήρησαν την ομώνυμη εκκλησία του χωριού. Την βρήκαμε ασβεστομένη και πεντακάθαρη.
Τα σπίτια γκρεμισμένα, μισογκρεμισμένος ο μύλος, ένα αλώνι και μια δεξαμενή νερού όπου και σήμερα οι κτηνοτρόφοι της ευρύτερης περιοχής ποτίζουν τα κοπάδια τους. Ξυλόφουρνοι, τζάκια, πέτρινες ποτίστρες, ιδιαίτερα παράθυρα και απέραντη θέα.
Όπως μας είπε ο Γιώργος, ο μύλος έχει μείνει με την ονομασία "ο μύλος του Μαργαρώνη" και φημολογείται πως τον γκρέμισαν μέχρι το σημερινό του ύψος οι Γερμανοί για να τοποθετήσουν επάνω κάποιο όπλο.
Επίσης, μας χάρισε ένα τετράστιχο της εποχής όπου καταγράφεται η τότε "κόντρα" του Σταυρού με τον απέναντι, κατεστραμμένο πια, οικισμό της Αμυγδάλας:
"Στο Σταυρό στην Αμυγδάλα
πέντε φούρνοι μια πανιάρα
δε μονιάζουν να φουρνίσουν
τα ψωμιά τους θα ξινίσουν".

Ερήμωση και εγκατάλειψη, λήθη αλλά και μνήμες.
Ανάμεσα στα χαλάσματα του Σταυρού, όπως κάθε "χαμένου" χωριού, αντιλαμβανόμαστε πόσο αναπόφευκτο είναι το πεπρωμένο μας, πόσο παροδικό και ταυτόχρονα αιώνιο είναι το πέρασμά μας...



Η εκκλησία του Σταυρού και ενορία του χωριού. Πίσω από το ιερό πιθανόν βρισκόταν το νεκροταφείο του χωριού.



Το αλώνι



Δεξαμενή νερού






Πίσω από την εκκλησία ξεκινά ένα βατό μονοπάτι, λιγότερο από χιλιόμετρο, για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, με μία παραδοσιακή σουβάλα με τρεχούμενο νερό, στο πλάι του ναού.






Νέλλη Πετροπούλου