Search






Παλιά η είδηση θα ήταν να μη χτίζεται ένα σπίτι κάπου στη γειτονιά ή την περιοχή σας, τώρα έχουμε φτάσει στον αντίποδα. Ένα σπίτι χτίζεται, λοιπόν, πέτρινο, με μεράκι και φροντίδα, τόσο από τον κατασκευαστή όσο και από τον μελλοντικό ιδιοκτήτη. Ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στον ρημαγμένο χώρο της οικοδομής, που έζησε, συχνά πλουσιοπάροχα, στρατιές εργαζόμενων τόσες δεκαετίες, και σήμερα αφήνει ξεκρέμαστη τη βασική οικονομική δραστηριότητα πολλών μικρών κοινωνιών. Συνομιλητής ο αρχιτέκτων - μηχανικός του εγχειρήματος Σωκράτης Καμενόπουλος. Έχει χτίσει 15 οικοδομές στο νησί τα 13 χρόνια που κρατάει η θητεία του στην Αίγινα, αν και τα τελευταία 5 "δεν κουνιέται φύλλο", όπως ξέρουμε όλοι. Ξεκινάνε τα ερωτήματα:

 

Αegina Light: "Και πού θα πάει αυτή η κατάσταση;"

 

Σ. Καμενόπουλος: "Κατά τη γνώμη μου, θα περάσει το λιγότερο άλλη μια πενταετία πριν αρχίσει, αν αρχίσει, η όποια ανάκαμψη. Καταρχήν, στο νησί μόνο, υπάρχουν 250-500 αδιάθετα σπίτια. Ποιος να ξεκινήσει καινούρια οικοδομή, και για ποιο λόγο;"

 

A. L.: "Ωστόσο, πριν λίγες μέρες μπήκε στο οικιστικό της Πέρδικας μια έκταση στη θέση Αμυγδάλα με προοπτική να χτιστούν εκεί 200 σπίτια."


 

Σ. Καμενόπουλος: "Αυτό είναι άλλο ζήτημα. Δε νομίζω ότι θα αναθερμάνει ιδιαίτερα την τοπική οικονομία. Απλώς θα επιβαρυνθεί κι άλλο η ήδη αλλιωμένη από τις πολλές οικοδομές περιοχή. Η βασική γοητεία της Πέρδικας είναι η φυσιογνωμία της σαν ψαροχώρι, δεν έχει νόημα να εξελιχτεί σε πυκνοκατοικημένο προάστιο. Πιστεύω ότι αυτό και μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μόνο καλό δε θα της κάνει."

 

Α. L.:"Και πώς θα επιβιώσουν όλοι όσοι ασχολούνταν με την οικοδομή για βιοπορισμό;"

 

Σ. Καμενόπουλος: "Είναι δύσκολα, ως αδιέξοδα, τα πράγματα, τι να πούμε τώρα για τα νέα μέτρα και την πολιτική της κυβέρνησης; Στο πολυνομοσχέδιο καταρχήν, τα πτυχία των αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανικών και τοπογράφων εξισώνονται με των ΤΕΙ και των κολλεγίων. Όχι μόνο δεν ανεβάζεις κατ' αυτόν τον τρόπο τον πήχυ, αλλά και αφήνεις όλο το χώρο να αλωθεί από 5-10 μεγάλες εταιρείες που θα μας έχουν όλους υπαλλήλους. Εγώ προσωπικά αν ήμουν 20 χρόνια νεώτερος θα σηκωνόμουν και θα' φευγα. Από την άλλη, για πολλά χρόνια, πολλοί άνθρωποι θησαύριζαν, άλλο αν τους έπιασε η πλεονεξία κι ανοίχτηκαν σε δάνεια ή έναν τρόπο ζωής που τους άφησε εκτεθειμένους όταν έσκασε η φούσκα της οικοδομής."

 

Α. L.: "Υπήρχε όντως ένας πλεονασμός, οπτικά τουλάχιστο. Παντού έβλεπες οικοδομές, και συγκροτήματα με ίδια σπίτια."

 

Σ. Καμενόπουλος: "Σ' αυτό είναι δυο τα προβλήματα. Αφενός ότι χτίζονταν σπίτια 400 τετραγωνικά για να κατοικηθούν ένα μήνα το χρόνο, που είναι παράλογο, εκτός κλίμακας, και το δεύτερο, για τα συγκροτήματα των πανομοιότυπων σπιτιών που ανέφερες, πώς μπορείς να κατασκευάζεις 2, ή 3 ή 5 ίδια σπίτια, αφού δε θα κατοικηθούν από τους ίδιους ανθρώπους;"

 

Α. L.: "Ποιο είναι για σένα το βασικό κριτήριο ενός σπιτιού;"


 

Σ. Καμενόπουλος: "Θα δανειστώ μια ρήση του Άρη Κωνσταντινίδη για να σου απαντήσω: το σπίτι είναι δοχείο ζωής. Δεν είναι ένας άψυχος χώρος, είναι εκεί που θα κοιμηθείς και θα ξυπνήσεις και θα συναναστραφείς με τους ανθρώπους σου. Στη δουλειά που κάνω τώρα είμαι τυχερός, όχι μόνο γιατί μου προέκυψε ως δουλειά, αλλά κι επειδή ο ιδιοκτήτης είναι 25 χρόνια φίλος μου, τον ξέρω και καταλαβαίνω τις ανάγκες του. Μπορώ να συνεννοηθώ μαζί του χωρίς καν να μιλήσουμε για την παραμικρή λεπτομέρεια."  

 

Α. L.: "Τα πλεονεκτήματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής - αν θεωρείς ότι υπήρχαν;"

 

Σ. Καμενόπουλος: "Πολλά στοιχεία. Το μέτρο στο μέγεθος, η ισορροπία στους όγκους, η εξωτερική σκάλα χωρίς κάγκελο, σου μιλάω για τα παλιά αιγινήτικα σπίτια, τα οποία ήταν σπίτια που βγήκαν από ανάγκη, κι είναι αριστουργήματα αισθητικής."

 

Α. L.: "Να στοχοποιήσουμε ένα σύγχρονο, καθόλου παραδοσιακό κτίσμα, που έχει συζητηθεί κατά καιρούς πολύ; Πώς σου φαίνεται το σπίτι του κ. Βαρώτσου, για παράδειγμα;"

 

Σ. Καμενόπουλος: "Για τον Βαρώτσο θέλω να πω δυο πράγματα: επειδή έχω σχέση με τη γλυπτική, όχι μόνο μ' αρέσει ως τέχνη αλλά και ασχολούμαι προσωπικά όσο μπορώ, διαφωνώ με τους πολέμιους της Πόρτας στο λιμάνι. Για μένα είναι ένα πολύ ωραίο γλυπτό, χωνεμένο στο περιβάλλον κι αρμονικό και με το χρώμα και με τους ορίζοντες του νησιού. Αλλά όσον αφορά στο σπίτι του, έχω πολύ μεγάλες ενστάσεις. Ειλικρινά το θεωρώ απαράδεκτο για έναν άνθρωπο της τέχνης. 300 τετραγωνικά μέτρα μπετόν και γυαλί πάνω στο βουνό, σαν μαγαζί στη Σταδίου, ίχνος σεβασμού, ούτε για το περιβάλλον αλλά ούτε και για τον εαυτό του. Απορώ πώς του έδωσε άδεια η αρχιτεκτονική επιτροπή."

 

Τελειώνοντας την κουβέντα, προσθέτει:


 

Σ. Καμενόπουλος: "Ήθελα να πω, και σε παρακαλώ να το γράψεις, ότι σε όλες τις οικοδομές μου πετράδες είχα αποκλειστικά Αλβανούς. Δεν υπάρχουν πια Έλληνες που να ξέρουν να δουλέψουν την πέτρα στο νησί, κι αν υπάρχει κανένας θα είναι 90 χρονών. Αλλά τα παιδιά που συνεργάζομαι είναι όλοι αστέρια, και σαν άνθρωποι και σαν τεχνίτες - τα πάντα. Γιατί έχω βαρεθεί πια να λέγονται διάφορα για τους Αλβανούς."

 


 

Βικτώρια Τράπαλη