Πανσέληνος απόψε, και θυμόμαστε ένα κείμενο του Σπύρου Μελά (1938), από τον Μικρό Ρωμηό για μια παλιότερη αυγουστιάτικη Πανσέληνο στο Σαρωνικό.

Φεγγαρονυχτιά του Αυγούστου:
Ο Σαρωνικός σαν ατλάζι ασημόσταχτο, φρεσκοσιδερωμένο, τεντωμένο από τα Φάληρα ως την Αίγινα και φωτισμένο από μέσα. Κάπου-κάπου πνοές το χαϊδεύουν, το ρυτιδώνουν, το κάνουν ν’ ανατριχιάζη. Κι επάνω σ’ αυτές τις αργυρές σπηλιάδες αόρατο χέρι σχεδιάζει με σινική μελάνη, ολόμαυρες, τις σιλουέττες των μικρών πλοίων, που περνούν «κοντρ-λουμιέρ», με τα τριγωνικά τους πανά-και και τα ελαφρότατα σκάφη, «γέμοντα έρωτος και φωνών μουσικών», για να θυμηθώ τον ποιητή.
Το φεγγάρι, αφού έβαλε φωτιά στη ράχι του δυστυχισμένου ελέφαντος, που προσπαθούσε να δροσίση την προβοσκίδα του στα νερά των Φλεβών ― του γέρο Υμηττού― έχει τώρα υψωθή, ολοστρόγγυλο, μεσουράνιο, για να ντύση τα πράγματα μ’ ωμορφιές μελιχρές, να γεμίση το άπειρο μ’ ατέλειωτες θεωρίες από ασημιά περιστέρια, να μεταμορφώση την ύλη των πάντων, να κάμη τα νερά αιθέρα και φως, τα δέντρα σύννεφα, τα σκουπίδια λουλούδια, τους βράχους όνειρα, τα γκαρσόνια πνεύματα και της κυρίες, με τ’ άϋλα μαλλιά, τα διαφεγγή μέτωπα και τα λαμπρά μάτια, ιδέες της αιωνίας ωμορφιάς, πεσμένες εδώ κάτω στη γη, για να μας θυμίζουν τα ουράνια.


Ημερ. δημοσίευσης: 10-08-2014

Κατηγορία(ες): ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ->ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Tags: φεγγάρι, πανσέληνος Αυγούστου