Αντίο σε έναν δικό μας Άνθρωπο.

Πριν λίγες μέρες χάσαμε έναν σπάνιο άνθρωπο που δίκαια χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ένας «κολοσσός της προστασίας της φύσης»: τον Λουκ Χόφμαν.

Πιστέψτε με, είναι πολύ νωρίς ακόμα για να κοιτάξει κάποιος πίσω στις μνήμες που αφήνει η φιλία με έναν τόσο γεμάτο Άνθρωπο, όπως ήταν ο Λουκ. Όμως όσο είναι ακόμα νωπή η απώλειά του αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες πρώτες σκέψεις με εσάς, τους φίλους της οργάνωσης που εκείνος ίδρυσε, στήριξε και αγάπησε.

Ήταν καλοκαίρι του 1994 και είχε έρθει να μας δει στη Ζάκυνθο. Την εποχή εκείνη είχαμε μόλις προχωρήσει σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοβουλία προστασίας βιότοπου, όταν με την οικονομική βοήθεια χιλιάδων υποστηρικτών, είχαμε αγοράσει την έκταση που περιβάλλει την παραλία των Σεκανίων, τη σημαντικότερη παραλία για τη θαλάσσια χελώνα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.  

Είχε μόλις ξημερώσει και κατεβαίναμε παρέα το απότομο μονοπάτι που οδηγεί στην παραλία. Από ένα ύψωμα που φτάσαμε, είδαμε κάτω μας την παραλία, με φρέσκια ακόμα και ολοφάνερα δεκάδες χνάρια χελωνών που είχαν βγει από τη θάλασσα μόλις πριν λίγες ώρες για να σκάψουν τις φωλιές τους και να αφήσουν τα αυγά τους. Θυμάμαι του έλεγα για τα ζόρια που τραβούσαμε, τις δυσκολίες και εντάσεις, το πόσο ακατόρθωτος φάνταζε συχνά ο στόχος να δημιουργηθεί θαλάσσιο πάρκο στην περιοχή. Γύρισε και με κοίταξε με εκείνο το χαρακτηριστικό λίγο ντροπαλό, πάντα καλοσυνάτο ύφος και μου είπε: «Να δουλεύεις, Δημήτρη, σκληρά, κάθε μέρα, αλλά να μην ξεχνάς ποτέ πως αυτά τα θέματα απαιτούν πολύ χρόνο. Πρέπει να δείχνουμε υπομονή».

Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε και όμως είναι αμέτρητες οι φορές που μου έρχεται στο μυαλό αυτή η κουβέντα του. Αυτός ήταν ο Λουκ Χόφμαν. Ένας άνθρωπος που γοήτευε με την απλότητά του, την καλοσύνη και την ταπεινότητά του. Κυρίως όμως, σε κέρδιζε με την απαράμιλλη αγάπη του για τη φύση. Ο Λουκ ήξερε να σέβεται. Σεβόταν τους ρυθμούς της φύσης. Σεβόταν τις ανάγκες και τα «θέλω» των κατοίκων που ζούσαν στη φύση. Σεβόταν και εκτιμούσε βαθύτατα τους δικούς του ανθρώπους και συνεργάτες.

Ο Λουκ μετέτρεψε το πάθος του σε πραγματικό έργο ζωής. Αφού σπούδασε ζωολογία, ειδικεύθηκε στην ορνιθολογία και δούλεψε στο αντικείμενό του για πολλά χρόνια σε όλο τον κόσμο, έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση πολλών οργανώσεων και φορέων που ασχολούνται με το περιβάλλον – το WWF, η Συνθήκη Ραμσάρ, το ερευνητικό κέντρο Tour du Valat, είναι μερικά μόνο από τα «παιδιά» του.

Για τη χώρα μας, ο Λουκ έτρεφε μια ιδιαίτερη αγάπη και αδυναμία. Επισκεπτόταν τακτικότατα τη χώρα μας από το 1950. Ήταν γνώστης και λάτρης της ελληνικής φύσης. Βοήθησε στην ίδρυση και υποστήριξη οργανώσεων και φορέων, όπως την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών και το Εθνικό Κέντρο Βιοτόπων Υγροτόπων. Το WWF Ελλάς υπάρχει επειδή το θέλησαν ο Λουκ με τον Θύμιο Παπαγιάννη.

Για την προσφορά του, τιμήθηκε επισήμως από πολλούς. Πολλοί περισσότεροι τσουγκρίσαμε και πίναμε στην υγειά του, με τον ίδιο παρέα. Και όμως, σε όλη αυτή την μοναδική πορεία, ποτέ δεν τον άκουσα να λέει «εγώ». Αυτός ήταν ο Λουκ. Ένας θρύλος ταπεινός.

Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Σε όλο τον κόσμο, και φυσικά και στη δική μας χώρα, εκατοντάδες συνάδελφοι χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, έναν εμπνευσμένο οραματιστή, έναν αγαπημένο φίλο.

Θα δουλεύω σκληρά κάθε μέρα, Λουκ, και ξέρω πια καλά πως είχες δίκιο: η προστασία της φύσης που τόσο αγάπησες απαιτεί χρόνο και υπομονή.

Σε ευχαριστούμε για όσα ήσουν και έκανες. 

Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής WWF Ελλάς

Ημερ. δημοσίευσης: 26-07-2016

Κατηγορία(ες): ΕΙΔΗΣΕΙΣ->ΕΙΔΗΣΕΙΣ-ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ->ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ

Tags: WWF, Λουκ Χόφμαν