Μια επιτυχημένη θεατρική παράσταση που αγκαλιάστηκε και χειροκροτήθηκε απο το αιγινήτικο κοινό, ένα μήνα τώρα, "έριξε" αυλαία χθες Κυριακή 2 Απριλίου.
Την "Γειτονιά των αγγέλων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσίασε το "Θεατρικό τμήμα  του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας ο Ι.Καποδίστριας" στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας και σε κάθε παράσταση η αίθουσα ήταν γεμάτη.

Ένας ασύμβατος έρωτας δύο νέων, σε μια φτωχογειτονιά στον Πειραια του'60, παλεύει με τις προκαταλήψεις της εποχής, η αγάπη δεν κατορθώνει να γεφυρώσει διαφορές, παρά μόνο ο θάνατος.
Τους κωδικούς αυτής της γειτονιάς κατάφερε να ζωντανέψει στη σκηνή, ο σκηνοθέτης της παράστασης κ. Γιώργος Μπήτρος.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Νέλλη Πετροπούλου: Έχετε συνεργαστεί ξανά με την θεατρική ομάδα του Μορφωτικού Συλλόγου και πώς ήταν η συνεργασία σας με όλους τους συντελεστές;

Γιώργος Μπήτρος:   Καταρχήν να  σας ευχαριστήσω  για το χρόνο  σας  και  την παρουσίαση της δουλειάς  μας μέσα από το AeginaLight όπου για έναν μήνα είχατε σε πρώτο πλάνο  την αφίσα με το πρόγραμμα των παραστάσεων της «Γειτονιάς  των Αγγέλων». Με το Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας «Ι.Καποδίστριας» και ιδιαίτερα με το Θεατρικό του τμήμα έχω συνεργαστεί στο παρελθόν στις παραστάσεις «Στην υγειά σας κ. Τσέχωφ» και «Φιλουμένα Μαρτουράνο» το καλοκαίρι του 2010 η πρώτη  και το χειμώνα του 2011 η δεύτερη, σε σκηνοθεσία της κ. Άννας Γεραλή. Τότε συμμετείχα  ως ηθοποιός μαζί με πολλούς άλλους ερασιτέχνες ηθοποιούς  της Αίγινας.

Με  τους περισσότερους λοιπόν έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν, γνωριζόμαστε, έχουν παρακολουθήσει  τις δικές μου παραστάσεις  της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης, παρακολουθώ κι εγώ τόσα χρόνια  τις δικές  τους δουλειές. Κάπου ήταν  αναμενόμενη αυτή η συνάντηση και συνεργασία. Η οποία τελικά ήταν εξαιρετική.

 Ν.Π.: Το έργο είναι ένα λαϊκό μελόδραμα, πιστεύετε ότι «βγήκαν» από την παράσταση τα ανάλογα συναισθήματα αλλά και το ύφος της εποχής;

Γ. Μ.:  Ας λάβουμε υπόψη μας πως όλοι σε αυτή την παράσταση είμαστε ερασιτέχνες  που αγαπάμε όμως πολύ αυτό που κάνουμε. Πολλοί από  τους ηθοποιούς και ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι  έχουν διανύσει χιλιόμετρα πάνω στη σκηνή. Έχουν εμπειρία και σκηνική παρουσία. Αυτά  τα στοιχεία συνέβαλαν πολύ στο ανέβασμα ενός  τέτοιου έργου που είναι δύσκολο  και  απαιτητικό. Λάβαμε πολύ σοβαρά  υπόψη μας τις οδηγίες  του συγγραφέα ο οποίος είναι και ο πρώτος  του σκηνοθέτης όταν το έργο ανέβηκε το 1963. Δεν ξεφύγαμε ούτε σε ένα «ν»,  δεν προσθέσαμε, ούτε αφαιρέσαμε κάτι. Ακόμα και τα σημεία που συμβουλεύει να είναι μαγνητοφωνημένα, τα  ηχογραφήσαμε.

Το έργο αυτό είναι μιας άλλης εποχής, ίσως πιο μακρινής και άγνωστης για τα νεότερα μέλη του θιάσου,  αλλά  συγκεκριμένης. Είναι δεκαετία  του ’60 μια ταραγμένη εποχή, με έντονα πολιτικά πάθη, άστατη πολιτική ζωή. Μια Ελλάδα  που έχει βγει από τον εμφύλιο, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια  της  που έχει ήδη πολλά παιδιά  της μετανάστες σε άλλες ηπείρους. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα όχι μόνο ιστορικά και κοινωνικά εποχή αλλά και σκηνικά. Προσπαθήσαμε να κάνουμε το καλύτερο με τα μέσα που είχαμε. Κι αν κρίνουμε από την προσέλευση, συμμετοχή, την αποδοχή αλλά και τα σχόλια των θεατών, τότε μάλλον τα καταφέραμε. Το ίδιο συνέβη και με τα συναισθήματα που ρωτάτε. Αν  «βγήκαν». Είδαμε πολλά δάκρυα λύτρωσης και συγκίνηση στο τέλος κάθε παράστασης αλλά και πολλές συζητήσεις μετά την παράσταση για το περιεχόμενο του έργου και τις ερμηνείες  των ηθοποιών. Το έργο τους άγγιξε, μίλησε στη ψυχή τους.

 Ν.Π.: Οι ηθοποιοί είναι όλοι ερασιτέχνες, υπήρξε κάποια ερμηνεία που σας εξέπληξε ή κάποιος ηθοποιός που σας δυσκόλεψε;

Γ.Μ.:   Όπως  σας είπα και πριν είμαστε όλοι ερασιτέχνες. Γνωρίζω  τους ανθρώπους και  τους έχω παρακολουθήσει σε προηγούμενες  τους παραστάσεις. Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιον. Όλοι έδωσαν τον καλύτερό  τους εαυτό. Οπωσδήποτε κάποιοι ξεχώρισαν – άλλωστε έχουν γραφτεί αρκετά  και σε άλλα site  - και λόγω ρόλου, και λόγω εμπειρίας και λόγω ταλέντου. Εγώ θα  σας απαντούσα πως όλοι ήταν υπέροχοι. Από κει  κι έπειτα μάλλον πρέπει  να ερωτηθεί  το κοινό.

 Ν.Π.: Αν η σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου είχε τη δυνατότητα για αλλαγές σκηνικών, θα ήταν πιο εύκολο για την σκηνοθεσία σας και πόση διαφορά θα είχε το αποτέλεσμα για τον θεατή;

Γ.Μ.:  Το έργο αυτό δεν απαιτεί αλλαγή σκηνικών. Ο ίδιος ο συγγραφέας δίνει σαφείς οδηγίες ακόμα και για τα σκηνικά. Όσο πιο λιτά  γίνεται. Η σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου είναι συγκεκριμένη, δεν παρέχει  την άνεση ή τις  διαστάσεις για κάτι πιο μεγάλο, πιο λειτουργικό. Προσαρμόσαμε  τα σκηνικά μας  στη σκηνή αυτή. Ασφαλώς και θα θέλαμε κάτι περισσότερο, όπως μια ανηφόρα, έναν λόφο  που απαιτεί  το έργο και οι ανάγκες  του. Το αποτέλεσμα  τότε θα ήταν διαφορετικό, ίσως πιο εντυπωσιακό. Όμως το θέμα εδώ είναι περισσότερο ο λόγος του Ι.Καμπανέλλη. Και αυτό πρέπει να περάσει στο θεατή. Ο ίδιος προτείνει περιγραφικά σκηνικά. Αλίμονο αν ο θεατής σε κάποια παράσταση προσέξει μόνο τα σκηνικά και τα κοστούμια και όχι  το λόγο. Το θέατρο, μια παράσταση είναι ένα σύνολο, μια συνισταμένη πολλών συνιστωσών όπως κείμενο, ερμηνείες, σκηνοθεσία, φωτισμοί, σκηνικά, κοστούμια, μουσική.

   Όμως αν ρωτάτε  για  το Δημοτικό Θέατρο, θα σας έλεγα ότι η «Ιταλική σκηνή» του δεν εξυπηρετεί απόλυτα  τις ανάγκες κάποιων έργων. Ας  ευχηθούμε κάποτε στην Αίγινα να αποκτήσουμε μια αίθουσα σύγχρονη που να μπορούν να παίζουν και οι ερασιτεχνικές ομάδες κι αυτές  των σχολείων, αλλά  πολύ περισσότερο μεγάλες επαγγελματικές ομάδες Θιάσων της Αθήνας. Ένας λόγος που δεν έρχονται στην Αίγινα μεγάλες παραστάσεις , πέρα από το οικονομικό κόστος που είναι μεγάλο, είναι και η έλλειψη κατάλληλης υποδομής. Σε άλλα μέρη ακόμα και νησιά  έχουν δημιουργηθεί  τέτοιοι χώροι. Ας ευχηθούμε ότι γρήγορα θα αποκτήσουμε και στην Αίγινα.

 Ν.Π.: Η μουσική που ακούγεται στο έργο είναι η πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης για την πρώτη παράσταση το 1963. Ποια είναι η γνώμη σας για την σχέση της μουσικής  με το θέατρο;

 Γ.Μ.:  Και  αυτήν  την πρωτότυπη μουσική κρατήσαμε. Θα μπορούσαμε ξέρετε να εμπλουτίσουμε, να φορτώσουμε  την παράσταση με αγαπημένες και γνωστές  μελωδίες και τραγούδια  του Μ. Θεοδωράκη. Δεν το κάναμε, δεν επιτρέπεται από τη στιγμή που  το έργο έχει τη δική  του μουσική. Ξέρετε το 1963 ο Ι. Καμπανέλης είχε πρωτοπορήσει ανεβάζοντας μια παράσταση με πρόζα, μουσική, τραγούδι, χορό, εντάσσοντας στην παράσταση χορευτές όπως το Β. Σειληνό και έναν νέο τραγουδιστή τότε το Γ. Πουλόπουλο. Είχε πιστέψει πολύ σε αυτό.

   Η  μουσική και μάλιστα η σωστά επιλεγμένη μουσική σε ένα έργο το βοηθά να απογειωθεί, να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, να βγουν συναισθήματα. Βοηθά λοιπόν πολύ η μουσική γι’ αυτό και έχουμε μουσικούς  που γράφουν  για το Θέατρο όχι μόνο τώρα αλλά από πολύ παλιά με πρώτους και κύριους το Μ. Χατζιδάκι, το Μ. Θεοδωράκη το Σ. Ξαρχάκο και πολλούς άλλους. Η μουσική είναι ένας από τους παράγοντες επιτυχίας ενός έργου.

 Ν.Π.: Οι παραστάσεις τελείωσαν χθες, υπάρχει η σκέψη να το ξαναδούμε;

Γ.Μ.:   Υπάρχει  η σκέψη   για  επανάληψη  το καλοκαίρι  για περιορισμένες παραστάσεις. Μη ξεχνάμε ότι οι  ηθοποιοί μας εργάζονται και  το καλοκαίρι  για τους περισσότερους από αυτούς είναι εποχή δουλειάς και όχι διακοπών. Ωστόσο θα βρεθεί ο χρόνος. Άλλωστε το Θεατρικό τμήμα  του Μορφωτικού  Συλλόγου το συνηθίζει να παρουσιάζει τις δουλειές  του και το καλοκαίρι.

   Άλλωστε  ήταν  τόσο ανάμεικτα  τα  συναισθήματα  μετά  την τελευταία παράσταση  της Κυριακής  που δύσκολα βγαίνει κάποιος ή αποχωρίζεται ένα τέτοιο έργο. Θα ήθελα να σας μεταφέρω  την  φράση του Καμπανέλλη που μιλά για  μυρωδιές βανίλιας και πορτοκαλιού μέσα στο έργο.

   Σε ποιόν αλήθεια δεν αρέσουν αυτές οι μυρωδιές;

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA O OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Νέλλη Πετροπούλου