"Στο δρόμο του θανάτου"
Ιωάννης Πολέμης



Ολόσκυφτ’ ανεβαίνοντας το δρόμο του θανάτου
για μια στιγμή εσταμάτησεν Εκείνος,
όχι από το βάρος του Σταυρού του.
Γήϊνος θρήνος σαν δειλός διαβάτης έκρουσε τ’ αυτιά του
γεμάτα ουράνιους ύμνους.
Τι τον δένει
 με τη ζωή της γης τη μετρημένη;
Σε αμέτρητη ζωή πηγαίνει τώρα.


Για μια στιγμή εσταμάτησε κ’ έστριψε πέρα
την όψι του ουρανόχυτη.
Μια μαυροφόρα, σαν ίσκιος, σαν δικός του ίσκιος,
η Μητέρα, θρηνολογούσε.
Ολόγυρα χιλιάδες χίλιοι, θαρρώντας πως η Νέμεση τους είχε στείλει,
λυσσομανούσαν κι’ ούρλιαζαν, σαν σκύλοι
στο διάβα ανεμοδρόμου καβαλλάρη.

Όλη η κακία της γης τον είχε συνεπάρει
σαν χείμαρρος πλημμύρας.
Τι τον δένει με την ζωή της γης; Γιατί ανεβαίνει
στα μάτια του, θολώνοντας την ξάστερη ματιά του,
δάκρυ κρυφό, σαν να ποθή στην ώρα του θανάτου,
τη ζωή, που αφήνει, τη στερνή του ημέρα:
Ούρλιαζεν ο κόσμος, έκλαιγε η Μητέρα.

the-disrobing-of-christ-el-greco (1)
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, "Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού", 1577-1579 / El Greco, The Disrobing of Christ (El Espolio)

Θρήνος για το νεκρό Χριστό και Άγιοι (1490)
"Θρήνος για το νεκρό Χριστό και Άγιοι" , Μποτιτσέλι / Lamentation Over The Dead Christ, Sandro Botticelli

κεντρική φωτο:  Τζανμπαττίστα Τιέπολο (Giambattista Tiepolo),  Πορεία προς τον Γολγοθά, 1737-1738

Ημερ. δημοσίευσης: 11-04-2017

Κατηγορία(ες): ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ->ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Tags: ποίηση