Μας άφησε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια των δικών του και των φίλων  που ήταν φανερό πως δεν τον χόρτασαν. Έτσι, καμιά ογδονταριά άνθρωποι αψήφησαν το καυτό απόγευμα για να τον χαιρετίσουν στο εξοχικό νεκροταφείο στις Άλωνες την  Κυριακή 6 του μηνός.  Μια όμορφη στεκόταν δίπλα στο φέρετρο επίμονα. Κάποιοι έκλαιγαν. Ένας, σαν μεγαλύτερος αδελφός, με χαμηλή φωνή, κομμένη από την συγκίνηση,  είπε δυο λόγια για την ουσία της ζωής του και κλίνοντας τον απεκάλεσε Πρίγκιπα Γιώργο από το Κορυδαλλό. Αυτό το τίτλο ευγενίας τον είχε αποκτήσει από νωρίς σαν άνθρωπος του ονείρου και του ταξιδιού. Νεαρός αγάπησε με πάθος το Φλαμένκο, τη φλογερή μουσική των Ισπανών Τσιγγάνων. Έφυγε από την Ελλάδα για να δουλέψει στην Αυστραλία με στόχο  όχι μια καλλίτερη ζωή και ένα μαγαζί αλλά να μαζέψει χρήματα για να μπορέσει να πάει στα τσιγγάνικα χωριά της Ισπανίας. Εκεί, όπου τον οδηγούσε η φλόγα των ονείρων του. Σε λίγα  χρόνια, ο μαέστρος του χωριού του πρότεινε να μείνει στο πόδι του και να ανοίξει μαγαζί. Τότε έφυγε από κει. Με την Ελβίρα , την Ολλανδέζα καλλιτέχνιδα σύντροφο του, έκαναν αρκετά μεγάλα ταξίδια, ιδίως στην Λατινική Αμερική. Κάποτε διάλεξε καταφύγιο στην Αίγινα όπου έμεινε αρκετά χρόνια σε ένα μικρό σπίτι με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα δίπλα στο εργαστήρι της Ελβίρας. Εκεί έπαιζε και άκουγε μουσική ώρες πολλές. Έδινε αρκετές παραστάσεις κάθε χρόνο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, ιδίως στην Αθήνα. Η Βικτώρια Τράπαλη τον είχε παρουσιάσει θερμά σαν ένα ταλαντούχο και ιδιαίτερο πρόσωπο, θαμώνα του δημοτικού καφενείου της Αίγινας, του ομφαλού της γης.

Όταν η Ελβίρα αρρώστησε, της έδειξε απόλυτη αφοσίωση μέχρι το τέλος. Οι φίλοι του της μεγάλης παρέας και οι δικοί του τον φρόντισαν με την ψυχή τους για να συνέλθει. Δυστυχώς, η ασθένεια τον κατέβαλε γρήγορα. Τον προλάβαμε στο καφενείο του δημαρχείου, είτε μόνο του σιωπηλό  και διακριτικό, είτε με φίλους. Παθιάζονταν να διηγείται ατελείωτες τσιγγάνικες ιστορίες. Το βράδυ, τον έβρισκες στην Πρόκα και τελευταία στο Αλέντι.

 Ένας φίλος κιθαρίστας είχε διαμαρτυρηθεί κάποτε γιατί του είχε λερώσει την κιθάρα με τα λαδωμένα του δάκτυλα από τις σαρδέλες που έτρωγε. Ο Γιώργος του εξήγησε πως δεν μπορείς να παίξεις φλαμένκο σωστά αν τα δάκτυλα σου δεν είναι λαδωμένα από τη σαρδέλα !! Μια όμορφη βαρκούλα στο λιμάνι έμεινε ορφανή και θλιμμένη όπως και ο απαρηγόρητος συνέταιρος.  

Α.Κ. 

Ημερ. δημοσίευσης: 08-08-2017

Κατηγορία(ες): ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ->ΕΙΔΗΣΕΙΣ-ΑΙΓΙΝΑ

Tags: φλαμένγκο, Γιώργος Παπαδόπουλος