Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια...
έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στον Ερωτικό Λόγο.
Συχνά σοφοί οι στίχοι των ποιητών μας. Και ο ποιητικός λόγος, ένας δίαυλος ανίχνευσης της πραγματικότητας με την γλώσσα της ψυχής και της αλήθειας που πονάει.

Αν κοιτάξουμε το "σήμερα" στην μικρή κοινωνία της Αίγινας που ζούμε, ως μη ποιητές, πεζά θα συμπληρώναμε στο στίχο του Σεφέρη: Και τα μυστικά της στεριάς κρύβονται κάτω από το χαλί.
Για όλα εκείνα τα ολοφάνερα μυστικά που επιμελώς κρύβουμε στο γνωστό "χαλί".
Όλοι μας, από τον απλό πολίτη έως τον δήμαρχο, τον δάσκαλο, τον γιατρό, τον παπά και τον δημοσιογράφο. Και μοιραία, έρχεται και μας χτυπά την πλάτη η φράση του Ελύτη, "μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού".
 
Η μετριότητα των μεγάλων έργων που μας υποσχέθηκαν. Εκείνων που όλο έρχονται κι εμείς ξεχαστήκαμε χρόνια στ' ακρογιάλια να τα περιμένουμε. Εκείνα που ήρθαν και μας απογοήτευσαν, όπως η ασφαλτόστρωση που την ονειρευτήκαμε ενιαία στο άκουσμα των χιλιάδων ευρώ, αλλά το όνειρο, όπως και οι οδοί, μπαλώθηκε κομμάτι-κομμάτι. Κι εκείνη η εντυπωσιακή δεξαμενή που δε λέει να γεμίσει νερό, έναν χρόνο τώρα ξεχειλίζει από κάλπικες υποσχέσεις σε μικρόφωνα και κάμερες. Εκατομμύρια ευρώ και μένουμε μέτριοι...
 
Η θλίψη της κοινωνικής παρακμής, στο άκουσμα της βίας. Όταν ένας συμπολίτης μας κατηγορείται ότι χειροδίκησε, αληθεύει ή όχι, το κρύβουμε κάτω από το χαλί κι αυτοί που γνωρίζουμε κι αυτοί που δεν θέλουμε να μάθουμε. Αν είναι φίλος, αύριο θα του πούμε καλημέρα, αν είναι εχθρός παραμένει, δεν άλλαξε κάτι. Όπως τίποτα δεν αλλάζει όταν ξέρουμε ότι συγκατοικούμε με έναν ψυχασθενή που βασανιστικά θανατώνει ζώα. Δύσκολοι καιροί για αλήθειες και για πρίγκιπες...
 
Η θλίψη για το ανέφικτο. Υπογράφουμε κι ελπίζουμε για ένα πλωτό ασθενοφόρο που θα μας σώσει. Αλλά έχουμε κρύψει κάτω από το χαλί την πολιτική σκέψη και τις πολιτικές τακτικές που ακολουθεί. Και ενώ  ξέρουμε καλά ότι αυτό είναι το βαρίδι που θα το πάει στον πάτο, αρνούμαστε να αντικαταστήσουμε την πολιτική με την ελαφρότητα της ανθρωπιάς που διαθέτουμε. Επιμένουμε να επιβάλλουμε στον ασθενή, με νόμους μια εγχείρηση...

Θλίψη κι όταν οι τοπικοί άρχοντες ξεπέφτουν στα μάτια μας. Παλικάρια που έγιναν μαλλιά κουβάρια, ύβρεις, παραιτήσεις, απειλές, "καλάμια" και παρασκήνια για την καρέκλα. Και επειδή το "χαλί" γέμισε, με την ασφάλεια της ανωνυμίας τα ξεσκεπάζουμε και χλευάζονται κι από την κουτσή Μαρία. Το τίμημα της υποκρισίας και της μυστικότητας.

Μυστικά, θλίψη και μετριότητα. Και το ελικοδρόμιο αργεί, τα Καποδιστριακά κτίρια παραμένουν "καταραμένα", το Λεούσειο δεν έγινε ποτέ γηροκομείο, τα παιδιά αθλούνται χωρίς στέγη τους χειμώνες, η κοινότητα Μεσαγρού με αλατόνερο, η Αγία Μαρίνα χωρίς Γαλάζια Σημαία, η Σουβάλα χωρίς πλοίο, και ... και ...
Και ο χειμώνας πλησιάζει. 
Και στις καταιγίδες, μόνο ο ουρανός θα λάμψει από τις αστραπές...


Νέλλη Πετροπούλου