Σωπαίνω, όταν παλεύεις άνισα με αόρατους εχθρούς
ερήμην μου κι εγώ ανάμεσά τους
να προσδοκώ, αλώβητα τη μάχη να κερδίσεις

Παλεύω, να πλησιάσω δίχως όπλα μα είναι βαρύ το χτύπημα σου
με όλη τη δύναμη της σκέψης σου
που με ορμή κυλά στο μοναδικά δικό της μονοπάτι

Επιθυμώ αμετάβλητα, αυτό το μονοπάτι να μου δείξεις
τόσο άγνωστο, ίσως σκληρό μα μου φαντάζει μαγικό
με το δικό σου βήμα να το περπατήσουμε μαζί μέχρι το τέλος

Σκέφτομαι, μα χάνομαι στα δύσβατα πατήματα του νου σου
ανάξια η κοινή λογική μου, ανώφελη της προσμονής
μοναδικός ιχνηλάτης απαραίτητα εσύ
που θα τον περιμένω, όσο ανασαίνω.
Επιλογή​ η αναμονή, πνοής ή θανάτου;


Αίγινα 5/3/'18

Ημερ. δημοσίευσης: 05-03-2018

Κατηγορία(ες): ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ->ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Tags: ποίηση