Όλα περνούν και όλα μένουν, αλλά δικό μας είναι το να περνάμε.
Να περνάμε κάνοντας δρόμους, δρόμους πάνω στη θάλασσα.
Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα, ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη των ανθρώπων το τραγούδι μου.

Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους, τους αβαρείς και αβρούς, σαν σαπουνόφουσκες.
Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε, κάτω απ’ το γαλανό ουρανό, να πάλλουν, κι αμέσως να σπάνε. Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα.

Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι μόνο ο δρόμος και τίποτ’ άλλο. Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας. Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω φαίνεται το μονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις. Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, μόνο απόνερα στη θάλασσα.  

 Αντόνιο Ματσάδο (Αντόνιο Θιπριάνο Χοσέ Μαρία Ματσάδο Ρουίθ, Antonio Cipriano José María Machado Ruiz, 26 Ιουλίου 1875 – 22 Φεβρουαρίου 1939)  Ισπανός ποιητής,

Πηγή: doctv.gr

Ημερ. δημοσίευσης: 28-04-2018

Κατηγορία(ες): ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ->ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Tags: Ισπανός ποιητής