Παρακολουθώντας πρόσφατα την παράσταση ΄΄Βιοτεχνία Υαλικών'' του Μένη Κουμανταρέα, στο Θέατρο Φούρνος, από την θεατρική ομάδα Νεάπολης, αναπόφευκτα σκέψεις και συναισθήματα για τα μικρά οικογενειακά χαμένα επαγγέλματα και βιοτεχνήματα , σε κατακλύζουν.
Αργά ή γοργά, βασανιστικά πάντως, μικρές επαγγελματικές ιστορίες,βυθίστηκαν στο τέλμα τους μαζί με τις οικογένειες τους, ανα-επικαιροποιόντας  το βιβλίο του Μ. Κουμανταρέα, με τα σκονισμένα γυαλικά της βιοτεχνίας που χάνεται.
Η Ελλάδα  του '60', '70, '80, έχει τον σιδηροπώλη της, είδη κιγκαλερίας, από την βίδα μέχρι το χρώμα κι από την κόλλα μέχρι τα οικιακά της νοικοκυράς. Και η Ελλάδα του 2018, τον έχει ακόμα ηρωικά ακμαίο, στις γειτονιές της Αθήνας, αλλά και της επαρχίας. Αυτό είναι βέβαια, μία αξιοσημείωτη εξαίρεση...(!;)

'Ομως, η ίδια Ελλάδα, έχασε τον  παντοπώλη της, με την σύζυγο, αμισθί βεβαίως, στο μαγαζί και τον  ''μπακαλόγατό του'', για τα θελήματα..

Η ίδια Ελλάδα, έχασε τον βιοτέχνη (φραγκο-)ράπτη της, τον ταπετσέρη της, τον βιοτέχνη ομπρέλας, φωτιστικών και ό,τι άλλης κατασκευής και τον βιοτέχνη υαλικών, που ενέπνευσε τον συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα και του χάρισε την πρωτιά στα Κρατικά βραβεία Μυθιστορήματος το 1975!

Δικαίως, γιατί και ο συγγραφέας, όπως όλοι μας, ψάχνουμε ακόμη τον βιοτέχνη στην αγορά. Μόνο που εκείνος εκτοπισμένος πια, κατέρρεε και συνεχίζει να καταρρέει σε τοποθεσίες εκτός συναγωνισμού, μακριά από τον αστικό ιστό, χωρίς διαβάτες,χωρίς αγοραία κίνηση, με σταματημένη την παραγωγή του, να προσπαθεί να πουλήσει το πεπαλαιωμένο του στοκ σε αραιούς πελάτες με μνήμες ξεχασμένων ''συγγενών''.

Αντιθέτως, οι πολυεθνικές, μέσα κι έξω από τις πόλεις, δίνουν το πολυποίκοιλο και λαμπρό δείγμα τους, επιθετικά, με υπερπληρότητα αγαθών και η παρουσία τους, οδηγεί  και στην αλλαγή των τοπωνυμίων των περιοχών, λέγοντας πια οι κάτοικοι, για να προσδιορίσουν τόπο, π.χ. στην διασταύρωση του Praktiker, στην περιοχή του L.Merlin κ.ο.κ.

Αξιοσημείωτο εδώ είναι το γεγονός, μην γνωρίζοντας  εάν συμβαίνει αυτό αλλού στην Ελλάδα, αλλά κατά έναν ευλογημένα παράδοξο τρόπο, στο νησί της Αίγινας, ευτυχώς δεν αναπτύχθηκε καμία πολυεθνική ταμπέλα! Ακόμη και εάν κάποια μεγάλη ταμπέλα, προσπάθησε και προσπαθεί να ''επιχειρεί'', πάντα κάτω από το άγρυπνο μάτι των συνηθειών της τοπικής κοινωνίας, αυτοπεριορίζεται!


Ανεξάντλητο κοινωνιολογικά το πονεμένο αυτό θέμα, μας οδηγεί να συμπάσχουμε με τους ήρωες του θεατρικού έργου ''Βιοτεχνία Υαλικών'', το οποίο δοσμένο άξια από τους συντελεστές του, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα- Τρίτη έως τις 30 Οκτωβρίου,στο Θέατρο Φούρνος.

Την Ελλάδα της μεταπολίτευσης θα βρούμε εκεί και την Ελλάδα του σήμερα! 'Ίσως και την ιστορία της οικογένειας μας!

Άλλωστε το θέατρο προσφέροντας θέαση, προσφέρει και ίαση, κάτι που συνεχώς το βιώνουμε στην Αίγινα με τις γνωστές θεατρικές ομάδες,που φροντίζουν για την μύησή μας σε αυτό!


Νατάσσα Χαρατσή

Ημερ. δημοσίευσης: 26-09-2018

Κατηγορία(ες): ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ->ΘΕΑΤΡΟ

Tags: θεατρική παράσταση, Νατάσσα Χατατσή