Search

Κάθε φορά που επισκέπτομαι τον Julian Assange, συναντιόμαστε σε ένα δωμάτιο που ξέρει πολύ καλά.Υπάρχει ένα άδειο τραπέζι και εικόνες του Ισημερινού στους τοίχους.Υπάρχει μια βιβλιοθήκη όπου τα βιβλία δεν αλλάζουν ποτέ. Οι κουρτίνες είναι πάντα κλειστές και δεν υπάρχει φυσικό φως. Ο αέρας είναι ακίνητος και δύσοσμος.

Αυτό είναι το Δωμάτιο 101.

Πριν εισέλθω στο Δωμάτιο 101, πρέπει να παραδώσω το διαβατήριό μου και το τηλέφωνο. Οι τσέπες και ό,τι κατέχω εξετάζονται. Το φαγητό που φέρνω επιθεωρείται.

Ο άνθρωπος που φυλάει το Δωμάτιο 101 κάθεται μέσα σε κάτι που μοιάζει με παλιομοδίτικο τηλεφωνικό θάλαμο. Κοιτάζει μια οθόνη, παρακολουθώντας τον Julian. Υπάρχουν και άλλοι αόρατοι, πράκτορες του κράτους, παρατηρούν και ακούν.

Κάμερες υπάρχουν παντού στο Δωμάτιο 101. Για να τις αποφύγουμε, ο Julian καθοδηγεί και τους δύο μας σε μια γωνία, δίπλα-δίπλα, κολλημένους στον τοίχο.Έτσι επικοινωνούμε: ψιθυρίζοντας και γράφοντας ο ένας στον άλλο σε ένα σημειωματάριο, το οποίο καλύπτει από τις κάμερες. Μερικές φορές γελάμε.

Έχω καθορισμένο χρονικό περιθώριο. Όταν λήξει, η πόρτα στο Δωμάτιο 101 ανοίγει διάπλατα και ο φρουρός λέει: "Τέλος χρόνου!".   Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μου επιτράπηκαν επιπλέον 30 λεπτά και ο άνθρωπος στον τηλεφωνικό θάλαμο μου ευχήθηκε καλή χρονιά, αλλά όχι στον Julian.

Φυσικά, το Δωμάτιο 101 είναι το δωμάτιο στο προφητικό μυθιστόρημα του George Orwell, 1984, όπου η αστυνομία της σκέψης παρακολουθούσε και βασάνιζε τους φυλακισμένους της μέχρι  αυτοί να παραδώσουν την ανθρωπιά και τις αρχές τους και να υπακούσουν στον Μεγάλο Αδελφό.

Ο Julian Assange δεν θα υπακούσει ποτέ στον Μεγάλο Αδελφό. Η ανθεκτικότητα και το θάρρος του είναι εκπληκτικά, παρόλο που η σωματική του υγεία παλεύει να διατηρηθεί.

Ο Julian είναι ένας διακεκριμένος Αυστραλός, ο οποίος έχει αλλάξει τον τρόπο που πολλοί άνθρωποι σκέφτονται για τις διπρόσωπες κυβερνήσεις. Για αυτό, είναι πολιτικός πρόσφυγας που υπόκειται σε αυτό που ο ΟΗΕ ονομάζει «αυθαίρετη κράτηση».

Ο ΟΗΕ λέει ότι έχει το δικαίωμα της ελεύθερης μετάβασης στην ελευθερία, αλλά του το αρνούνται. Έχει δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη χωρίς το φόβο της σύλληψης, αλλά του το αρνούνται. Έχει το δικαίωμα σε αποζημίωση, αλλά αυτό του το αρνούνται.

Ως ιδρυτής και συντάκτης του WikiLeaks, το έγκλημά του ήταν η κατανόηση των σκοτεινών περιόδων. Το WikiLeaks έχει ένα ασύλληπτο ρεκόρ εγκυρότητας και αυθεντικότητας το οποίο καμία εφημερίδα, τηλεοπτικό κανάλι, ραδιοφωνικός σταθμός, το BBC,  οι  New York Times, η Washington Post, η Guardian μπορούν να ισοφαρίσουν. Πραγματικά τους ντροπιάζει.

Αυτό εξηγεί γιατί τιμωρείται.

Για παράδειγμα:

Την περασμένη εβδομάδα, το Διεθνές Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η Βρετανική κυβέρνηση δεν είχε καμία νομική εξουσία επί των κατοίκων του Αρχιπελάγους Chagos, οι οποίοι κατά τη δεκαετία του 1960 και του ‘70 είχαν απελαθεί μυστικά από την πατρίδα τους στο Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό και στάλθηκαν στην εξορία και στη φτώχεια. Αμέτρητα παιδιά πέθαναν, πολλά από αυτά, από θλίψη. Ήταν ένα επικό έγκλημα που λίγοι γνώριζαν.

Για σχεδόν 50 χρόνια, οι Βρετανοί έχουν αρνηθεί στους κατοίκους του νησιού το δικαίωμα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, την οποία είχαν δώσει στους Αμερικανούς για μια μεγάλη στρατιωτική βάση.

Το 2009, το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε ένα "θαλάσσιο καταφύγιο" γύρω από το αρχιπέλαγος του Chagos.

Αυτή η συγκινητική ανησυχία για το περιβάλλον αποκαλύφθηκε ότι ήταν απάτη όταν το WikiLeaks δημοσίευσε ένα μυστικό τηλεγράφημα της Βρετανικής κυβέρνησης, που καθησύχαζε τους Αμερικανούς ότι «οι πρώην κάτοικοι θα το έβρισκαν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διεκδικήσουν την επανεγκατάστασή τους στα νησιά αν ολόκληρο το Αρχιπέλαγος Chagos ήταν θαλάσσιο καταφύγιο."

Η αλήθεια της συνωμοσίας επηρέασε σαφώς τη σημαντική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Το WikiLeaks αποκάλυψε επίσης πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκοπεύουν τους συμμάχους τους. Πώς η CIA μπορεί να σας παρακολουθήσει μέσω του I-phone σας. Πώς η υποψήφια πρόεδρος Hillary Clinton πήρε τεράστια χρηματικά ποσά από τη Wall Street για μυστικές ομιλίες που διαβεβαίωναν τους τραπεζίτες ότι εάν εκλεγεί θα είναι φίλη τους.

Το 2016, το WikiLeaks αποκάλυψε μια άμεση σχέση μεταξύ της Clinton και του οργανωμένου τζιχαντισμού στη Μέση Ανατολή: τρομοκράτες, με άλλα λόγια. Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αποκάλυψε ότι όταν η Clinton ήταν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, γνώριζε ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ χρηματοδοτούσαν τον ISIS, παρόλα αυτά δέχτηκε τεράστιες δωρεές για το ίδρυμά της και από τις δύο κυβερνήσεις.

Στη συνέχεια ενέκρινε τη μεγαλύτερη πώληση όπλων παγκοσμίως στους Σαουδάραβες ευεργέτες της: τα όπλα που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή ενάντια στους πληγέντες της Υεμένης.

Αυτό εξηγεί γιατί τιμωρείται.

Το WikiLeaks έχει επίσης δημοσιεύσει περισσότερα από 800.000 μυστικά αρχεία από τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του Κρεμλίνου, λέγοντας μας περισσότερα για τις μηχανορραφίες της εξουσίας σε αυτή τη χώρα από τους απατηλούς υστερικούς της παντομίμας Russiagate στην Washington.

Αυτή είναι πραγματική δημοσιογραφία – ένα είδος δημοσιογραφίας που τώρα θεωρείται εξωτική: το αντίθετο της δημοσιογραφίας του Vichy, η οποία μιλάει υπέρ του εχθρού του λαού και παίρνει το παρατσούκλι της από την κυβέρνηση Vichy που κατέλαβε τη Γαλλία για λογαριασμό των Ναζί.

Η δημοσιογραφία του Vichy είναι λογοκρισία μέσω παράλειψης, όπως το ανομολόγητο σκάνδαλο της συμπαιγνίας μεταξύ των κυβερνήσεων της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών για να αρνηθούν στον Julian Assange τα δικαιώματά του ως Αυστραλού πολίτη και να τον αποσιωπήσουν.

Το 2010, η πρωθυπουργός Julia Gillard Τζούλια έφτασε στο σημείο να διατάξει την Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία (AFP)  να ερευνήσει και να καταδιώξει τον Assange και το WikiLeaks - μέχρι που ενημερώθηκε από την AFP ότι δεν είχε διαπραχθεί κανένα έγκλημα.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, το Sydney Morning Herald δημοσίευσε ένα πολυτελές ένθετο προώθησης εορτασμού του "Me Too" στην Όπερα του Σίδνεϊ στις 10 Μαρτίου.   Μεταξύ των κορυφαίων συμμετεχόντων είναι η πρόσφατα αποσυρθείσα Υπουργός Εξωτερικών, Julie Bishop.

Η Bishop παρευρέθηκε πρόσφατα σε εκπομπές στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, εγκωμιάστηκε ως απώλεια για την πολιτική: ένα "είδωλο", την αποκάλεσε κάποιος, άξιο θαυμασμού.

Η ανύψωση σε διασημότητα του φεμινισμού μιας τόσο πρωτόγονης πολιτικά όσο η Bishop, μας εξηγεί πόσο η αποκαλούμενη πολιτική ταυτότητας έχει ανατρέψει μια στοιχειώδη, αντικειμενική αλήθεια: ότι αυτό που έχει σημασία είναι πάνω απ 'όλα δεν είναι το φύλο σου αλλά η τάξη που υπηρετείς.

Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, η Julie Bishop ήταν η δικηγόρος που υπερασπίστηκε τον περιβόητο ιδιοκτήτη ορυχείων αμιάντου James Hardie, ο οποίος αντιμετώπισε κατηγορίες ανδρών και των οικογενειών τους που έβρισκαν τρομερό θάνατο από την ασθένεια των μαύρων πνευμόνων.

Ο δικηγόρος Peter Gordon θυμάται την Bishop να απευθύνει ρητορικά ερώτηση στο δικαστήριο « γιατί οι εργάτες θα έπρεπε να δικαιούνται να παρακάμψουν τις ουρές των δικαστηρίων απλά επειδή πεθαίνουν ».

Η  Bishop λέει ότι "ενήργησε κατευθυνόμενη ... επαγγελματικά και ηθικά".

Ίσως απλά "ενεργούσε κατευθυνόμενη", όταν πέταξε στο Λονδίνο και την Ουάσινγκτον πέρυσι με τον υπουργικό Επικεφαλής του Προσωπικού της, ο οποίος είχε δηλώσει ότι η Αυστραλή Υπουργός Εξωτερικών θα εγείρει την υπόθεση του Julian ελπίζοντας να ξεκινήσει η διπλωματική διαδικασία για τον φέρει στην πατρίδα.

Ο πατέρας του Julian είχε γράψει μια συγκινητική επιστολή προς τον τότε πρωθυπουργό Malcolm Turnbull, ζητώντας από την κυβέρνηση να παρέμβει διπλωματικά για να απελευθερώσει το γιο του.Είπε στον Turnbull ότι ανησυχούσε ότι ο Julian δεν θα μπορούσε να φύγει την πρεσβεία ζωντανός.

Η Julie Bishop είχε κάθε ευκαιρία στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ να παρουσιάσει μια διπλωματική λύση που θα έφερνε τον Julian πίσω. Αυτό όμως απαιτούσε το θάρρος ενός υπερήφανου να εκπροσωπεί ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος, όχι ένα υποτελές.

Αντίθετα, δεν επιχείρησε να αντικρούσει τον Βρετανό γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών Jeremy Hunt, όταν είπε εξοργιστικά ότι ο Julian "αντιμετώπισε σοβαρές κατηγορίες". Ποιες κατηγορίες; Δεν υπήρχαν κατηγορίες.

Η υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας εγκατέλειψε το καθήκον της να υποστηρίξει έναν Αυστραλό πολίτη, διωκόμενο χωρίς στοιχεία, κατηγορούμενο για τίποτα, ένοχο για τίποτα.

Οι φεμινίστριες εκείνες που καμαρώνουν για αυτό το ψεύτικο είδωλο, θα θυμηθούν, στην  Όπερα την ερχόμενη Κυριακή, το ρόλο της στη συνεννόηση με ξένες δυνάμεις για να τιμωρηθεί ένας Αυστραλός δημοσιογράφος, ένας του οποίου το έργο αποκάλυψε ότι ο αδίστακτος μιλιταρισμός διέλυσε τις ζωές εκατομμυρίων απλών γυναικών σε πολλές χώρες: Μόνο στο Ιράκ, η οργανωμένη από της ΗΠΑ εισβολή στη χώρα αυτή, στην οποία συμμετείχε η Αυστραλία, άφησε 700.000 χήρες.

Τι μπορεί να γίνει; Μία Αυστραλιανή κυβέρνηση που ήταν προετοιμασμένη να δράσει, ανταποκρινόμενη σε μια δημόσια εκστρατεία διάσωσης του πρόσφυγα ποδοσφαιριστή, Hakeem al-Araibi, από βασανισμό και διώξεις στο Μπαχρέιν, είναι ικανή να φέρει τον Julian Assange στην πατρίδα.

Η άρνηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Καμπέρα να τιμήσει τη δήλωση των Ηνωμένων Εθνών ότι ο Julian είναι θύμα «αυθαίρετης κράτησης» και έχει το θεμελιώδες δικαίωμα στην ελευθερία του, είναι μια ντροπιαστική παραβίαση του γράμματος και του πνεύματος του διεθνούς δικαίου.

Γιατί η Αυστραλιανή κυβέρνηση δεν έχει κάνει καμία σοβαρή προσπάθεια να απελευθερώσει τον Assange; Γιατί η Julie Bishop υποκύπτει στις επιθυμίες δύο ξένων δυνάμεων; Γιατί αυτή η δημοκρατία διασύρεται από τις δουλοπρεπείς σχέσεις της και ενσωματώνεται με την άνομη ξένη δύναμη;

Η δίωξη του Julian Assange είναι η κυρίευση όλων μας: της ανεξαρτησίας μας, του αυτοσεβασμού μας, της διάνοιάς μας, της συμπόνιας μας, της πολιτικής μας, της κουλτούρας μας.

Σταματήστε το κύλισμα. Οργανωθείτε. Ασχοληθείτε. Επιμείνετε. Κάντε  φασαρία. Λάβετε άμεση δράση. Γίνετε γενναίοι και να μείνετε γενναίοι. Αψηφήστε την αστυνομία της σκέψης.

Ο πόλεμος δεν είναι ειρήνη, η ελευθερία δεν είναι δουλεία, η άγνοια δεν είναι δύναμη. Αν ο Julian μπορεί αντιταχθεί, μπορείτε και εσείς: μπορούμε όλοι μας.

Ο John Pilger έδωσε αυτή τη ομιλία σε ένα συλλαλητήριο για τον Julian Assange στο Σίδνεϊ στις 3 Μαρτίου.   Ο John Pilger, διάσημος ερευνητικός δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ, είναι ένας από τους δύο που κέρδισε δύο φορές το μεγαλύτερο βραβείο της βρετανικής δημοσιογραφίας. τα ντοκιμαντέρ του κέρδισαν ακαδημαϊκά βραβεία τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ. Σε μια έρευνα του New Statesman για τους 50 ήρωες της εποχής μας, ο Pilger ήρθε τέταρτος πίσω από τους Aung San Suu Kyi και Nelson Mandela. "Ο John Pilger," έγραψε ο Harold Pinter, "αποκαλύπτει, με ατσάλινη προσοχή στα γεγονότα, τη βρώμικη αλήθεια. Τον χαιρετώ."

https://www.youtube.com/watch?v=Li2gDQxXzYw&fbclid=IwAR1KHQ5cvOPa9R1MAka1ksb19Dg3tvVamPSIihSzfzXnBdsD6stXJwRdyAs

Ημερ. δημοσίευσης: 09-03-2019

Κατηγορία(ες): ΕΙΔΗΣΕΙΣ->ΕΙΔΗΣΕΙΣ-ΚΟΣΜΟΣ

Tags: Τζούλιαν Ασάνζ, Julian Assange