Κάθε ρούγα και στενό από ένα φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια; Περίπου έτσι. Φεστιβάλ στο Λυκαβηττό, φεστιβάλ και στο Ηρώδειο, στο Γκάζι, στην Πέτρα, στη Θεσσαλονίκη, στη Ξάνθη, στο Βόλο , στη Λάρισα, την Ιθάκη, στην Πάτρα και την Καλαμάτα, ενδεχομένως και στον Ορχομενό. Φεστιβάλ θεάτρου, μουσικής, χορού και κινηματογράφου, σε νησιά και σε όρη, ό, τι τραβάει η καρδιά σου, με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ως ονοματολογία να είναι αναμφισβήτητα το δικό μας Φεστιβάλ Φιστικιού. Οπότε έχουμε ένα φαινόμενο σε έκρηξη. Παίρνουμε τα αιγινήτικα Φεστιβάλ καταρχήν: μακροβιότερο πρέπει να είναι το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, στο κτήμα Κολλάτου, προσωπική πρωτοβουλία και πόνημα του γνωστού σκηνοθέτη, αξιοπρεπέστατο κατά κοινή ομολογία, χαμηλών τόνων στην προβολή του, και με σεβασμό σε όποιον το παρακολουθεί. Μετά έχουμε το Φεστιβάλ Μουσικής, με 7 χρόνια διαδρομή, μια από τις πράγματι σοβαρές διοργανώσεις απανταχού της επικράτειας. Με πρόεδρο τη Ντόρα Μπακοπούλου, κι ένα επιτελείο από καλλιεργημένους ανθρώπους στο Σύλλογο Φίλων της Μουσικής που οργανώνει κάθε χρόνο το πρόγραμμα, έχει προσφέρει μουσικές βραδιές διαμάντια σε επισκέπτες και ντόπιους στην παραλία της Αύρας – και όχι μόνο. Σειρά στη λίστα με τις αμιγώς πολιτιστικού χαρακτήρα διοργανώσεις έχει το μόλις δίχρονο Φεστιβάλ Θεάτρου, που με ευθύνη της Άννας Γεραλή παρουσίασε κάποιες εξαιρετικές παραστάσεις στον κήπο του Κυβερνείου, (παρ’ όλες τις γνωστές χίλιες μύριες δυσκολίες και τοπικιστικού χαρακτήρα κονταρομαχίες), φέτος και πέρσι.
Αφήσαμε για το τέλος το «υβρίδιο» της ιστορίας, το περίφημο Fistiki Fest. Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί για να το αξιολογήσει κανείς, είναι ο στόχος του, η φύση του ως εγχείρημα. Γεννήθηκε, λοιπόν, από το όραμα μιας ομάδας ανθρώπων που σκέφτηκαν να αξιοποιήσουν το γεγονός ότι το φιστίκι Αιγίνης έχει αναγνωριστεί παγκόσμια από την ΕΟΚ ως προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ), και να οργανώσουν με αφορμή τη συγκομιδή του ένα τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων, στη διάρκεια του οποίου θα προβαλλόταν όχι μόνο ο καρπός, αλλά και ο τόπος μέσα από την ιστορία του και τον πολιτισμό του. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί ήταν και ικανοί και φιλόδοξοι, το Φεστιβάλ Φιστικιού έγινε από τον 1ο κιόλας χρόνο – το 2009 – πανελλαδικά γνωστό ως πόλος έλξης. Χιλιάδες οι επισκέπτες, τα περίπτερα της εμπορικής έκθεσης στο λιμάνι ξεπουλάνε μ’ ευκολία τα προϊόντα τους, κυρίως φτιαγμένα από φιστίκι, οι παραγωγοί, οι καφετέριες και τα μαγαζιά ανασαίνουνε οικονομικά πριν το δύσκολο χειμώνα, κι οι πάμπολλοι καλλιτέχνες του νησιού βγαίνουν από την ιδιώτευσή τους για να δώσουν το παρόν στη Διαδρομή των Καλλιτεχνών – ένα μοναδικό δρώμενο όπου εκατοντάδες έργα τέχνης εκτίθενται σε μαγαζάκια σε όλη την πόλη, μπαρ, ξενοδοχεία, εμπορικά, μέχρι στη στοά της ψαραγοράς, παροτρύνοντας τους τουρίστες να χωθούν στα στενά, να ανασάνουν την αύρα του νησιού μ’ έναν τρόπο που δε θα έκαναν διαφορετικά.
Δεκάδες εθελοντές δουλεύουν μήνες κάθε φορά για να υποστηριχτεί το πλούσιο πρόγραμμα – τόσο πλούσιο που είναι απλά αδύνατο χρονικά να παρακολουθήσεις όλες τις δραστηριότητες του τριημέρου. Τα τρία προηγούμενα χρόνια, η κάθε οργανωτική επιτροπή άφησε τη δική της σφραγίδα, κι είναι βέβαιο ότι και το φετινό προεδρείο θα αφήσει τη δική του. Δε θα μπούμε στο παιχνίδι της κριτικής – η αφίσα ήταν καλή και το βιντεάκι δεν ήτανε – είναι βέβαιο πως θα ακουστούν πολλές άλλες δυνατές κραυγές και θα υπάρξει αβυσσαλέα πολεμική πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την υλοποίησή του, όπως συνήθως. Πάμε κατευθείαν στην κατακλείδα: που σημαίνει ότι μιλάμε για ένα θεσμό όχι μόνο οικονομικού-εμπορικού-πολιτιστικού, αλλά και κοινωνικού χαρακτήρα, με την έννοια ότι μας φέρνει όλους πιο κοντά στα πλαίσια μιας κοινής προσπάθειας. Καλό ακούγεται, ειδικά τώρα που έχουμε ανάγκη όσο ποτέ τη συνοχή.
(Υ.Γ. Στην ενδόμυχη γκρίνια ότι εδώ δεν έχουμε λεφτά να μαζέψουμε τα σκουπίδια, οι γιορτές και τα πανηγύρια μας μάραναν; – κλείνω απλώς τα αυτιά, κι εύχομαι στους φετινούς συντελεστές καλή επιτυχία.)
Δείτε εδώ το πρόγραμμα της 4ης γιορτής φιστικιού.
Aegina Light
