Μικρή, όμορφη, ξελογιάστρα, φλογερή κι αναντικατάστατη, μαγική κι ήρεμη κι άγρια …αγαπημένη Αίγινα! Προικισμένη με ιστορία βαθιά, και σύγχρονη μαζί, σαν ένα έργο τέχνης φτιαγμένο με μεράκι από χέρια που λάτρεψαν το χώμα σου, το χρώμα σου, τον αέρα σου! Δώρο για τους εραστές σου που ταξίδεψαν μαζί σου, που ρούφηξαν και ρουφούν ζωή, εικόνες, έμπνευση, και γίνονται ένα με τα χώματα και την ζωή σου!
Εσύ, λοιπόν, τόπε μαγικέ, γλυκό κομμάτι γης βουτηγμένο στη θάλασσα που φέρνει και δε διώχνει, στη θάλασσα που δίνει και δεν παίρνει, στη θάλασσα που στοιχειώνει πρόσωπα σκισμένα απ το αλάτι και τις ώρες που άφησαν πάνω της. Εσύ που με το δικό σου τρόπο αιχμαλωτίζεις θολές εικόνες από καλοκαίρια και χειμώνες λογιών- λογιών .. ! Λιοπύρια με γόνατα φαγωμένα απ τα τρεχαλητά, το ιώδιο να αφήνει αυλάκια πάνω στο δέρμα, δαγκωμένα δάχτυλα απ τα καβούρια… κι εκείνη την μυρωδιά από αντηλιακό και πικροδάφνες, ρετσίνι στα μαλλιά, τζιτζίκια να γαργαλούν τις χούφτες κι ιδρωμένα μαύρα κορμάκια να φτιάχνουν πειρατικά καράβια πάνω στις φιστικιές.
Κι ύστερα το άρωμα της βροχής.. οι μυρωδιές απ τις στόφες που άναβαν, το κλείσιμο των ποδιών στις «ελβιέλες», το αντίο σε φίλους καλοκαιρινούς που τότε νόμιζες πως θα είσαστε μαζί για πάντα! Και συνέχιζες, μέσα σ αυτούς τους χειμώνες που μας χάριζαν όνειρα φευγιού, ήρεμη χαύνωση μέσα σε οικεία ρουτίνα, πάθη και λάθη σε κρύες αλλά φιλόξενες νύχτες, θαλπωρή και περιπάτους που στο γυρισμό σου άφηναν για λάφυρο σακούλες με σαλιγκάρια και χόρτα! Ένιωθες λες και ήξερες να τα μαζεύεις απ την κοιλιά της μάνας σου όλα αυτά!
Και μεγάλωνες.. Κι ο τόπος σου έδινε και σου έπαιρνε έρωτες, σ’ έκλεινε στην αγκαλιά του και μετά την άνοιγε, σ’ έσπρωχνε να φύγεις και σε τράβαγε πίσω πάλι, μ’ αυτόν τον τρόπο του τον μυστικό … την γειτονιά.. τις «θείες», τα μυστικά, την οικειότητα, τις ατέλειωτες καλημέρες !!
Κι επιτέλους μάθαινες τους κώδικες κι εκείνα τα παρατσούκλια που παλιά σου φαίνονταν κινέζικα και μπορούσες κι εσύ να καταλάβεις ποιος ήταν ο τάδε του τάδε, που ο γιος που πήρε την κόρη του …εκείνου εκατό γενιές πίσω ..! Και τη σύγχυσή σου που όλοι σε ήξεραν και μάθαιναν τα πάντα για σένα, τη διαδεχόταν η ευφορία του να ανήκεις σ αυτήν την τεράστια οικογένεια όταν ερχόσουν από «μέσα».
Κι εσύ, κυρά κι αρχόντισσα, περήφανη κ όμορφη πάντα, έβλεπες να συμβαίνουν στο σώμα σου ένα σωρό όμορφα.. κι άσχημα πολλά ..που τα έκλεινες όλα στις χούφτες σου και τα φυλούσες στην καρδιά σου!! Χαιρετούσες με σεβασμό ανθρώπους σπουδαίους που πέρασαν απ τα χώματα σου κι έφευγαν να συνεχίσουν τα ταξίδια τους ..και καλωσόριζες ό, τι καινούριο ακουμπούσε πάνω σου!
Και συνεχίζει να κυλάει η ζωή στον κόρφο σου, όμορφη ερωμένη για πολλούς, αλλά και μάνα στοργική γι άλλους τόσους!!
Κι απ τη μια τα χρόνια άλλαξαν και σε έβαλαν μπρος σε αλλαγές και «χαρανιά» πολλά, γεμάτα με προβλήματα, αλλά εσύ κρατάς .. παλεύεις να κρατήσεις τους ρυθμούς σου δίνοντας απλόχερα ό, τι έδινες πάντα …!
Φύλα, λοιπόν, αυτά που σου ανήκουν ..αυτά που δεν αλλάζουν … αυτά που κάνουν την διαφορά του τόπου τούτου!
Φύλα τον ουρανό πριν την βροχή, αυτόν που κάνει την μέρα νύχτα…. Φύλα την μπουνάτσα που θέλει να σε κάνει να πάρεις την θάλασσα σου και να την αργοπιείς .. Φύλα τα χρώματα του σούρουπου που σε τυφλώνουν .. και τον ήλιο του μεσημεριού που σε ζεσταίνει στην καρδιά του χειμώνα! Φύλα μαζί με όλα αυτά και τις νύχτες που πέφτει η βροχή στο λιμάνι σου .. και καθαρίζει τις βάρκες απ την αλμύρα! Φύλα χιλιάδες μικρά και πολύτιμα που μας χαρίζεις απλόχερα .. Εσύ, τόπε που αγαπήθηκες κι αγαπιέσαι τόσο παθιασμένα!
Και στάσου.. και αντιστάσου ..και κλείσε τα αυτιά σου σ’ εκείνους που ποτέ δεν σ’ ένιωσαν πραγματικά, εκείνους που τον κόσμο σου δεν τον πλησίασαν, μα τον απαξίωσαν, και σαν καραμέλα κανέλας, που είναι γλυκιά, αλλά αφήνει μια πικράδα ..εύκολα λένε με βεβαιότητα και δίχως συστολή πως είναι χαζός όλος τούτος ο κόσμος!! Κουτούς λένε τους γύρω του .. και μέσα σ ένα τσουβάλι ρίχνουν φίλους, αδελφούς, μανάδες, παππούδες και θείες «ελεύθερες» κι όλα αυτά γιατί ποτέ δεν κατάλαβαν πως όλοι εμείς και ντόπιοι και «ξένοι» (που συχνά είναι πιο ντόπιοι), δίχως να το θέλουμε, ό, τι δεν μας αγαπά .. ότι δεν αγαπά τις νύχτες και τις μέρες στον μαγικό μας τόπο … δεν το διώχνουμε εμείς, μωρέ!! Μόνο του αποκόβεται!!!
Και συνεχίζουμε μέσα σε τούτα τα στενά, πάνω στις μαυρόπετρες και μέσα στη χρυσή άμμο να καλωσορίζουμε και να αποχαιρετάμε, να τιμούμε και να αγνοούμε, να ζούμε, να αγαπάμε .. να μας νοιάζει τι κάνει ο δίπλα και να τρέχουμε στις χαρές και τις λύπες ..
Συνεχίζουμε μαζί με αυτούς που διάλεξαν τον τόπο μας για τόπο τους κι εμάς για γειτονιά τους να χαιρόμαστε τούτο το νησί που αγαπήθηκε τόσο!!
Αυτό το κομμάτι όμορφης γης, με έναν ουρανό τόσο μεγάλο κ φιλόξενο που να μας χωράει όλους από κάτω.
….. Γυρίζοντας πίσω να ξαναδώ τον τόπο μου όλα με καλωσορίζουν …! Κι ας μη δέχτηκα να φύγω ποτέ !!
Η ΑΙΓΙΝΗΤΙΣΣΑ
