Εντάξει, το ότι αυτό το μαραφέτι (Νόμπελ Ειρήνης), δίνεται σε κάθε άσχετο δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη. Όμως όταν δίνεται σε έναν οργανισμό, εν προκειμένω την Ευρωπαϊκή Ένωση, που κατάφερε με τις ενέργειες της να δολοφονήσει χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε ένα χρόνο, τότε το πράγμα ξεφεύγει και το μυαλό, στρέφεται στην σκοπιμότητα και το συμβολισμό της κίνησης.
Νέα τάξη πραγμάτων, νέα ηθική.
Η σκληρή λιτότητα, η ανεργία, η απελπισία, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, είναι σημαντικές πράξεις στο δρόμο προς την ειρήνη, αφού οι χιλιάδες αυτοκτονίες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οδηγούν τους αυτόχειρες στον ειρηνικό και άνευ σκοτούρας κόσμο των νεκρών.
Και βέβαια, ένα τόσο καλό σχέδιο ειρηνικής και αρμονικής διαβίωσης, δεν θα μπορούσε να μένει φυλακισμένο σε γεωγραφικούς περιορισμούς. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που κόπτονται για την ανταγωνιστικότητα. Θέλουν το ευρώ να μπορεί να κάνει εξαγωγές ειρήνης στην Αφρική, την Ασία και σ’ όλο τον κόσμο. Θυμηθείτε πόσο ειρήνη πρόσφερε ο Σαρκοζί και η Μέρκελ στη βόρειο Αφρική με την «Αυγή της Οδύσσειας» και το Αραβικό Φθινόπωρο. Για καταμετρήστε, πόσοι αναπαύθηκαν εν ειρήνη στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Συρία. Για σκεφτείτε σε πόσα εκατομμύρια πρόσφυγες, έδωσαν την ευκαιρία να επισκεφτούν την Ευρώπη, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πήγαιναν ούτε στο διπλανό χωριό τους. Το να μιλήσουμε για την ευκαιρία που έδωσαν σε χιλιάδες Ταλιμπάν να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους, σκοτώνοντας μικρά κορίτσια που ήθελαν να πάνε σχολείο ζώντας το απόλυτο όνειρο της Σαρίας, νομίζω πως δεν χρειάζεται να το κουβεντιάσουμε καν.
Και αφού λοιπόν, όλα αυτά είναι προφανή, δεν έμενε παρά ο τυπικός συμβολισμός της επιβράβευσης των πράξεων. Όσο πιο μεγάλη είναι η αντίφαση, όσο πιο μεγάλη η φάπα στην κοινή λογική, όσο περισσότερο μας παρανοούν, τόσο μεγαλύτερη η επιτυχία τους, τόσο πιο στερεή η βάση της καταπίεσης που έχουν στήσει, τόσο περισσότερο στεριώνουν την κυριαρχία τους.
Η ηθική της νέας τάξης, δεν έχει καμία σχέση με τις ορμήνιες των παππούδων και των γονιών μας. Η ειρήνη της νέας τάξης δεν ακολουθεί τους στίχους του ποιητή, δεν ξέρει από αυλές που η νοικοκυρά σε γαλήνη «καθαρίζει φρέσκα φασολάκια». Η δική τους ηθική, θέλει τα φασολάκια καθαρισμένα, σε συσκευασία στον καταψύκτη του super market, ληγμένα και μάλιστα διεκδικήσιμα, μόνο από αυτόν που κατάφερε να βρει δουλειά, να σκύψει το κεφάλι και χωρίς διαμαρτυρίες να δίνει τα λιγοστά του λεφτά για να τα αγοράσει.
Η δική τους ειρήνη, έχει φόντο καπνούς από εκρήξεις, καραβάνια προσφύγων, απελπισμένους λαούς, άνεργους πατεράδες, πόρνες κόρες και αφιονισμένους φασίστες. Επιχαίρει τοκογλύφους, και φονιάδες, χαζοβιόληδες και τσούλες.
Να τη χαίρονται, δεν είναι δικιά μας!
Άρης Σώρης
