Το νησί, ψιλοέρημο, ησυχάζει ανάμεσα στα σαββατοκύριακα. Γκρίζος ο ουρανός σήμερα, και βαρύς, μολύβι τα σύννεφα. Λιγοστοί οι πελάτες στο καφενείο. Καλαμπούρια, καλημέρες, τώρα τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του, τρέχα γύρευε. Ο Νικήτας κι εγώ (όλοι με την τρέλα μας κι εμείς με την κορδέλα μας) δεν καθόμαστε καν: ψάχνουμε άκρη με το νερό, τις απώλειες, τα σκουπίδια, τα μηδενικά τετραγωνικά σπιτιών στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, την αμφίβολης εγκυρότητας καταμέτρηση των εισιτηρίων των καραβιών, και τρέχουμε σε αρμόδιους, νυν και πρώην κλειδοκράτορες, μαθαίνουμε πράγματα, κι η πρώτη εικόνα είναι να τραβάς τα μαλλιά σου.
Ένας τόπος στην κυριολεξία χωρίς υποδομές, εντελώς έρμαιο στο πρώτο φύσημα μιας όποιας, όχι παγκόσμιας, έστω και τοπικής καταιγίδας.
Κι έρχεται και γίνεται το μολύβι στα σύννεφα ένα με το μολύβι στην καρδιά σου. Επιστροφή στο καφενείο, μια ρακί, να δεις κανένα φίλο, να φύγει λίγο το μυαλό σου.
Κι είναι μια ομορφιά! Τα ψαροκάικα, οι ανταύγειες στο νερό, η ησυχία, τόσο γνώριμα όλα, οι άνθρωποι, τα περιστατικά, τόσο μες στην καρδιά σου.
Όπου πάνω που μπαίνει σ’ ένα λογαριασμό το πράγμα, τόσα τα άσχημα, άλλα τόσα και παραπάνω τα καλά, αρχίζουν και σκάνε μύτη, τυχαία, μια από δω κι άλλη από κει, γυναίκες όμορφες, περήφανες κι ελεύθερες (έχει και τέτοια η εποχή μας). Και κάθονται γύρω από ένα τραπεζάκι, παραγγέλνουν κι από του Γελαδάκη ένα μεζέ, και τσιμπάνε και λένε του κουφού του βασιλιά, και πιάνει μια ψιχάλα, πιάνει δυο, πιάνει τρεις, γίνεται βροχούλα, παίρνουν τα πράγματά τους, μεταφέρονται μέσα, η συνάντηση συνεχίζεται. Οι δυο από τις όμορφες, ελεύθερες και περήφανες γυναίκες είναι εκπαιδευτικοί. Κι έχουν να πούνε για αναπληρωτές με μειωμένο ωράριο και αμοιβή 400 ευρώ το μήνα (πού θα μείνουν αυτοί οι άνθρωποι, πώς θα πηγαινοέρχονται;), για τα προβλήματα, τις ελλείψεις, το φιλότιμο στο χώρο τους, και θυμάσαι και τους άλλους εκπαιδευτικούς, που τόσα χρόνια τώρα κάνουν εθελοντικά μάθημα ελληνικών σε αλλοδαπούς στο νησί μας (ο καλύτερος τρόπος να σας φύγει το τελευταίο ίχνος ρατσισμού που ενδεχομένως κρύβετε όπως όλοι μας μέσα σας είναι να παρακολουθήσετε ένα από αυτά τα μαθήματα.)
Και λες, κάτι γίνεται. Αυτό το περιστατικό που ζω έχει δυναμική και σημασία. Δεν ξέρω αν τα έτρωγαν ή δεν τα έτρωγαν όλοι μαζί ή ο καθείς για πάρτη του, κάποιοι άλλοι, κάποτε άλλοτε, κάπου αλλού, αλλά ξέρω ότι το σινάφι μου, ο καθημερινός μου κόσμος, είναι βαθιά αληθινός κι ανθρώπινος.
Ένα όμορφο πρωτοβρόχι στην Αίγινα.
Β. Τράπαλη
Β. Τράπαλη
