Η συνεχής επαφή με παιδιά προσχολικής ηλικίας σε παιδικούς σταθμούς της Αθήνας με οδήγησε, αρχικά, στην κατασκευή κούκλας.
Στη συνέχεια η απόφασή μου να εγκαταλείψω την Αθήνα και να ζήσω στην Αίγινα, με έφερε σε παραλίες γεμάτες ξύλα φαγωμένα από τη θάλασσα, σκουριασμένους γκαζοτενεκέδες, φελλούς, ξεραμένα φύλλα. Όλα έτοιμα να διαλυθούν. Αυτό το στάδιο αποσύνθεσης με συγκίνησε κι έφερε στην επιφάνεια μια υπαρξιακή μου αγωνία. Θυμήθηκα τότε την ερώτηση των παιδιών του νηπιαγωγείου:
«Κι αν δε θέλουμε να πεθάνουμε;»
Ξεκίνησα, λοιπόν, να δουλεύω μ’ αυτά τα υλικά, θέλοντας να παρατείνω τη ζωή τους μέσα στο χρόνο.
Τα παιδιά καθορίζουν τη δουλειά μου. Με κάνουν να βλέπω τα πάντα σαν παιδικό παιχνίδι.
