Με αφορμή τα δυο εξαιρετικά κείμενα που αναρτήθηκαν σήμερα (του κ. Γ. Βλαχου με τίτλο Ένας Μήνας-Χίλια Ευχαριστώ και του κ. Π. Φουρκιώτη με τίτλο Συμπτώσεις) θα ήθελα να προσθέσω δυο λόγια, για την σημασία και την αξία των συζητήσεων και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, αντιγράφοντας ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Ραουτερ, «Η κατασκευή υπηκόων» και να προσθέσω πως για αυτό, εδώ στο AeginaLight δεν υπάρχουν απαγορεύσεις και τα συζητάμε όλα.
[…] Η τηλεόραση μετέδωσε μια εκπομπή με τίτλο «Εστεμμένες κεφαλές: Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ της Μεγάλης Βρετανίας — Μια ζωή κοντά στην παράδοση». Ενώ η οθόνη έδειχνε τους στρατιώτες της ανακτορικής φρουράς να κάνουν τα δουλικά καραγκιοζιλίκια τους μπροστά στη βασίλισσα, ο εκφωνητής έλεγε: «Η βασίλισσα Ελισάβετ είναι μια από τις πλουσιότερες γυναίκες του κόσμου, αν όχι π πλουσιότερη … Έχει έναν στάβλο με πενήντα άλογα ιπποδρόμου… Όμορφα ζώα, όλα στο ίδιο μέγεθος και στο ίδιο χρώμα… Κάθε χρόνο ξοδεύει πενήντα πέντε εκατομμύρια μάρκα για την εκγύμναση των αλόγων» και συνέχιζε «Στο Χάιντ Παρκ ο καθένας μπορεί να κάνει και να πει ό,τι θέλει, αρκεί να μη θίγει το βασιλικό οίκο»Τον συντάκτη του κειμένου της εκπομπής δεν τον πειράζει που κάθε χρόνο ξοδεύει για μία και μοναδική από τις πολλές διασκεδάσεις της, όσα διαθέτουν στο ίδιο διάστημα 6.000 αυλικές οικογένειες για να ζήσουν. Δεν αναρωτήθηκε ποτέ γιατί η βασίλισσα δεν ξοδεύει πενήντα πέντε εκατομμύρια μάρκα το χρόνο για την εκπαίδευση ανθρώπων, αντί αλόγων. Γι’ αυτόν, το αυτονόητο είναι αδιανόητο. Είναι ευτυχισμένος για τα πλούτη της, κι ας μην έχει κανένα όφελος από αυτά. Ο εγκέφαλός του είναι ο εγκέφαλος ενός υποτακτικού.
Δεν ωφελεί να μαλώσει κανείς το συντάκτη ενός τέτοιου κειμένου. Περιγράφει παρανοϊκές καταστάσεις, αλλά αδυνατεί ν’ αντιληφθεί το παρανοϊκό. Του λείπει η βαθύτερη κατανόηση του κοινωνικού μηχανισμού. Λέει δηλαδή πως στο Χάιντ Παρκ, παρά τη διατυμπανιζόμενη ελευθερία έκφρασης, δεν επιτρέπεται να θίξει κανείς τον βασιλικό οίκο Αυτό συμβαινει διοτι μια οποια συζήτηση, θα έκανε τους πολίτες να ψάξουν να βρουν μια δικαιολογία γι’ αυτά τα πλούτη. Επειδή όμως η βασίλισσα ξέρει πως δεν μπορεί να βρεθεί καμιά δικαιολογία για το πλούτη της, γιατί δεν υπάρχει καμιά, γι’ αυτό δεν επιτρέπεται να μιλάει κανείς για την προέλευση και το νόημα του βασιλικού πλούτου.
Με τις συζητήσεις οι άνθρωποι διαπιστώνουν ότι κι άλλοι σκέφτονται όπως οι ίδιοι. Αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθησή τους. Η εμπειρία της αλληλεγγύης οδηγεί σε πράξεις. Οι πράξεις προκαλούν συζητήσεις. Επειδή ο καθένας πιστεύει ότι είναι εξοργιστικό να τρώνε οι σκύλοι της βασίλισσας σε ασημένια πιάτα, γι’ αυτό κανένας, αν είναι δυνατόν, δεν πρέπει να μάθει δημόσια ότι όλοι το πιστεύουν αυτό…… [……]
Σημείωση του υπογράφοντος : Εγώ κρατώ αυτό το τελευταίο πως οι άνθρωποι όταν συζητάνε διαπιστώνουν πως και άλλοι σκέπτονται το ίδιο και αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθηση μας (διότι η επιβεβαίωση της ορθότητας των όποιων απόψεων μας δεν έρχεται μπροστά στο καθρέπτη αλλά στη ζύμωση μέσα στη κοινωνία) και πως αυτό αναπόφευκτα, οδηγεί σε πράξεις.
*Το εντός των αγκυλών [….] , από το βιβλίο «Κατασκευή υπηκόων» του Ραουτερ, σε εκδόσεις Αιγόκερως
Νικήτας Παπαϊωάννου
