Φθινοπώριασε, όσο κι αν μας κάνει το φετινό καλοκαίρι το χατίρι να παρατραβήξει τις λιακάδες και τις ζέστες του, πιθανότατα για να αλαφρύνει λίγο η σκοτεινιά κι η αβεβαιότητα για το τι μας περιμένει στη γωνία την ιστορική εποχή που μας έλαχε να ζούμε. Αλλά κοντεύουν πια μέσα Νοέμβρη, κι η πρώτη ψύχρα κοντοζύγωσε ή κοντοζυγώνει.
Την περίοδο αυτή πάντα ησυχάζει το νησί, μετά το ξεσάλωμα της τουριστικής σεζόν, τα φεστιβάλ, και τη γιορτή του Άγιου, όπου παραδοσιακά βουλιάζουμε από κόσμο. Φέτος, ίσως ησυχάσουμε και παραπάνω από το συνηθισμένο. Δεν είναι μόνο οι λίγο – πολύ αδειασμένες τσέπες. Τα δρομολόγια είναι ήδη μειωμένα στο ελάχιστο με την πιθανότητα ορατή να μειωθούν ακόμα περισσότερο – αν βγούνε ο Φοίβος κι ο Απόλλων για συντήρηση, με τον Άγιο Νεκτάριο να μη μπορεί να πάρει φορολογική ενημερότητα, ίσως θα έχουμε μόνο τον Ποσειδώνα να πηγαινοέρχεται καθημερινά δυο ή τρεις φορές Πειραιά Αίγινα τα Χριστούγεννα, αλλά μη γκρινιάζουμε: Μέθανα και Πόρος φαίνεται πως θα εξυπηρετούνται με ένα δρομολόγιο τη βδομάδα, για άγνωστο βάθος χρόνου – περίοδος περισυλλογής και μαζέματος, λοιπόν; Γιατί όχι;
Είναι τόσο όμορφος ο τόπος μας, τόσο φιλικός και προσιτός, που δεν μας …τρομάζουν τα νέα μέτρα. Κι ίσως να είναι η περίοδος αυτή αφορμή για να τον ανακαλύψουμε από την αρχή, να τον περιηγηθούμε, και να τον δείξουμε, φωτίζοντας όλα τα ξεχωριστά μυστικά του.
Οι ξεναγήσεις μας ξεκινάνε από τα στενά της πόλης, με μια επίσκεψη στην αιγινήτικη Αυλή των Θαυμάτων.
****
Ένα στενό πάνω από τις καφετέριες, τα παραδοσιακά καφενεία, τα ταβερνάκια, τα μαγαζιά, τα πλωτά οπωροπωλεία της παραλιακής, κρύβεται ένα από τα πιο αγαπημένα στέκια του νησιού. Η δική μας Αυλή.
Οι χαρακτηρισμοί «μπαρ – εστιατόριο» δε φτάνουν για να περιγράψουν τη φυσιογνωμία αυτού του μαγαζιού, γιατί για τους φανατικούς, όλα τα 26 χρόνια της λειτουργίας της, είναι πιο πολύ το δεύτερο σπίτι τους. Λειτουργεί από το πρωί ως αργά το βράδυ, ιδανικό μέρος για την όποια ατζέντα της ημέρας: από επαγγελματικό ραντεβού, έως ερωτική εξομολόγηση. Στη μπάρα της και στα τραπεζάκια της συνυπάρχουν οι ψυχές και οι ιστορίες μας, συνθέτοντας ένα χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της κοινωνίας της εποχής. Η φιλία, το κέρασμα, η προσοχή, η καθαριότητα, το καλό, προσιτό φαγητό του Δημήτρη, οι εξαιρετικές μουσικές του Μίμη, το ποτό σε μεζούρες που δύσκολα θα βρεις αλλού, στην τιμή των 5 μόλις ευρώ, όλα βοηθάνε.
Και στις μαύρες σου να είσαι, μπαίνεις κι ανοίγει η καρδιά σου. Καλοδεχούμενα σκυλιά, γατιά, καθότι πάντα φιλόζωος ο 26 χρόνια οικοδεσπότης μας Σταύρος Γιαννούλης.
Και παραπέρα, άμα έχει ποδόσφαιρο στήνεται η μεγάλη οθόνη, κι από κει κι ύστερα, όποιος θέλει ίντερνετ το έχει, με υπολογιστή μαζί, το ίδιο κι όποιος κάνει κέφι για ένα τάβλι, ή απλά να κάτσει στη γωνιά του να διαβάσει μια εφημερίδα, να γράψει τα δικά του, ή να χαζεύει ένα μαλακό, χωρίς γωνίες και σκληρότητες γίγνεσθαι.
****
Μερικά χρόνια πριν, ένας φίλος υποψιασμένος κι ενημερωμένος για τη λαίλαπα που θα βρίσκαμε μπροστά μας, είχε έρθει επίσκεψη στην Αίγινα, και πήγαμε να πιούμε ένα ποτό στο αγαπημένο αυτό στέκι. Ήταν χειμώνας, αλλά ο χώρος, άψογα θερμασμένος και μονωμένος, με τελευταίας τεχνολογίας εξαερισμό, δεν είχε καμιά ανάγκη. Οι χαιρετούρες, τα φιλιά, πηγαίνανε κι έρχονταν, μια χρυσή βροχή από φωτάκια μαλάκωνε πρόσωπα κι αγωνίες, όπου γυρίζει ο φίλος μου και μου λέει: «Εσείς στην Αίγινα, ζείτε μια ζαχαρένια πραγματικότητα.»
Και την κρατάμε, γιατί είναι επιλογή μας και μας αξίζει.
Βικτώρια Τράπαλη
