Βροχές και βροχές πέρασαν απ τα μάτια μου … δυνατές .. ήσυχες… πεισματάρες… αγριεμένες !! Όλες καθόμουν και τις κοίταζα συνεπαρμένη για την ζωή που έφερναν στο χώμα, και για τα βλέμματα και τα όνειρα, μα και τους πόθους και τις λαχτάρες που έκρυβαν πίσω απ την κουρτίνα τους.
Τούτες οι βροχές του λιμανιού όμως…. Οι βροχές που κυλώντας στα στενάκια της πόλης γίνονται ένα με την θάλασσα, οι βροχές που τρέχουν σαν χοντρός ιδρώτας στην σπονδυλική στήλη του νησιού .. οι μοναδικές έρημες βροχές, με τους λίγους θεατές, με τα φώτα να τονίζουν την ορμή τους, και με την λαχτάρα να προφυλαχτείς ….(απο τι άραγε 😉
Με πάθος μοιάζουν που σε τυλίγει και σε παρασύρει και σε βουτάει απότομα κι εκείνο σε μια θάλασσα ..σαν αυτήν εδώ την θάλασσα που απόψε είναι σκοτεινή!
Κι αυτή η μυρωδιά, που μπαίνει απ τα ρουθούνια κι απ το στόμα σου, κι αμέσως πλημμυρίζει όλες τις αισθήσεις.. κι εκεί .. με τα μάτια σου τα βλέπεις όλα καθαρά κι ασημένια έτσι όπως λάμπουν μουσκεμένα τα καΐκια ..
Κι η Αίγινα σου, να σε ανταμείβει για ό, τι βρώμικο κι άσχημο σου έδειχνε μέχρι χθες και να σ’ αφήνει να ακουμπάς το βλέμμα σου στην απόλυτη ηρεμία που μόνο τούτο το νησί μπορεί να σου χαρίσει με τόση απλοχεριά !
Και δίχως να το θες συμμερίζεσαι την ανησυχία των καπεταναίων , που τρέχουν με τις νιτσεράδες τις κίτρινες να σιγουρέψουν το βιος τους !! Να το καλοδέσουν πιο σφιχτά, και να βγάλουν τα νερά, για να πλαγιάσουν ήσυχοι όταν γυρίσουν σπίτι ..
Κι ύστερα, γεμάτοι χοντρές σταγόνες, να ανοίγουν ντροπαλά κι ένοχα (για το νερό που τρέχει από πάνω τους) την πόρτα ενός μαγαζιού ..έναν φάρο μέσα στη βροχή και τον αέρα , να μπουν ίσια για να μοιραστούν την έγνοια τους με τους υπόλοιπους καπεταναίους! Και κοιτώντας έξω το “καλό νερό” και τις ίδιες γνώριμες εικόνες που τις βλέπουν από παιδιά .. από τότε που κι αυτοί ονειρεύονταν, κάνουν τις δικές τους προβλέψεις για τον καιρό· τις προβλέψεις τις “σωστές” …που τις έμαθαν απ’ τον ουρανό και τ άστρα, κι όχι απ το “χαζοκούτι”, όπως λένε!
Και θα πιουν κι ένα ποτήρι, και θα μιλήσουν γι άλλες βροχές που είδανε τα μάτια τους, και είτε τις φοβήθηκαν γιατί ήταν άγριες, είτε απλά τις έζησαν και τις χάρηκαν γιατί ήταν “ποτιστικές “. .Και θα λένε πως είναι ευλογία η βροχή για τούτο τον τόπο, και θα αφήνουν στην άκρη το χαμένο μεροκάματο για χατίρι του νησιού τους που, “δίψασε” λένε !
Και σίγουρα θα θυμηθούν “τα παλιά τα χρόνια”, που το χώμα διψασμένο “έσκαγε” και κατέβαζαν την εικόνα της παναγιάς μας της Χρυσολεόντισσας, για να το λυπηθεί το νησί, και να το ποτίσει !! Κι εκείνη (απ’ ό, τι λένε) το λυπόταν και το πότιζε…
Κι απ την μια ν’ ακούς την βροχή να πέφτει , κι απ την άλλη τις ιστορίες για φουρτούνες και κακοκαιρίες.. κ η νύχτα να κυλάει σαν το νερό και σαν τ όνειρο !!!
Κι ύστερα να κρατάς λίγο ..κι άλλο λίγο.. για να μείνεις μόνος με την βροχή και το λιμάνι, και να γυρίσεις κι εσύ πίσω σε νύχτες με βροχή κι αέρα (πάντα πάνω σ’ αυτό το μέρος ).. σε νύχτες που τις ξέχασες πάνω σε έρωτες δυνατούς και πάθη απροσδόκητα, παρέες γελαστές, ποτήρια με κρασί , νιάτα ..γέλια χαρές κ δάκρυα !!
Και την βλέπεις να πέφτει , πότε σαν ένα ποτάμι με ορμή και δύναμη ,και πότε σαν ένα ρυάκι ήρεμο ..και ξαφνικά σου μοιάζει με την ίδια τη ζωή, που έτσι κι εκείνη σε ξαφνιάζει , και πότε σε τρομάζει και σε εγκλωβίζει , και πότε την απολαμβάνεις και τη χαίρεσαι !! Και με τον έρωτα ίσως μοιάζει η βροχή … Που πότε απαιτητικός κι ακάλεστος έρχεται και σε παρασύρει, και πότε ήρεμος και σταθερός σ’ αφήνει να τον απολαύσεις.
Έχει πολλά πρόσωπα η βροχή σε τούτο το λιμάνι ..·πρόσωπα κι εικόνες, οσμές και θύμησες που ζωντανεύουν παλιές και τωρινές απολαύσεις.
Κι όλα τα πρόσωπα της αυτά, και τα αγαπάς και τα χαίρεσαι, εσύ που διάλεξες να τα θωρείς από αυτό το σημείο του χάρτη, απ’ αυτόν τον ορίζοντα, απ’ αυτόν τον ουρανό ..σα μικρότατο ψήγμα της ίδιας της εικόνας σου.
Και πέφτει τόσο δυνατά απόψε η βροχή που πίσω της δεν μπορείς ούτε να ξεχωρίσεις τον Άγιο τον θαλασσινό που λάμπει απέναντι ..!
Υγ! Και όλα τ’ άσχημα πού έφερνε η βροχή ..τα έβλεπα κι αυτά !! Αλλά τράβαγα το βλέμμα μου! Γι απόψε!
Η ΑΙΓΙΝΗΤΙΣΣΑ
