Της Β. Τράπαλη
Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε παρουσιάσει το λιοτρίβι του Χατζόπουλου. Σήμερα σειρά έχει ένα άλλο ιστορικό ελαιοτριβείο, του Ν. Σακελλίωνα. Η περίοδος της εποχικής απασχόλησης κρατάει ακόμα. Περνάς απ’ έξω και βλέπεις ημιφορτηγά κι αυτοκίνητα φορτωμένα με τον πλούσιο καρπό να μπαίνουν στο προαύλιο για να παραδώσουν τις μαζεμένες ελιές στα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα. Κι αν κάνεις τον κόπο να μπεις μέσα για να δεις περί τίνος πρόκειται η διαδικασία θα συναντήσεις τη μυρωδιά του καρπού της ελιάς όπως τρέχει στο χωνευτήρι, το χρυσαφένιο χρώμα του λαδιού όταν πια φτάνει να τρέχει στα μπιτόνια, τη γεύση και το άρωμά του καθώς το δοκιμάζεις, ζεστό ακόμα, πάνω σε μια μπουκιά φρέσκο ψωμί. Ιεροτελεστίες, χωνεμένες ανύποπτα στην αληθινή και καθόλου μνημονιακή πραγματικότητά μας. Έχουμε ρίζες παντοτινές για να σταθούμε απέναντι σ’ έναν κόσμο κερδοσκοπικής κατασκευής, αφύσικο και καταστροφικό.
Παραπάνω δώρο, η σημερινή οικογένεια που διαχειρίζεται το κοντά 100ντάχρονο λιοτρίβι: ο Νίκος, η Λουκία, και η μικρή Μυρσίνη τους. Το μέλλον είναι εδώ, χέρι-χέρι με το παρελθόν, και τα ελέη της καρπερής μας γης πλούσια, όσο κι οι άνθρωποι που τα δουλεύουν
