Θα πρέπει να ήταν καλοκαίρι του 1961 όταν, παιδί εγώ, ερχόμασταν τα καλοκαίρια στην Αίγινα για διακοπές. Οι δικοί μου αγαπούσαν πολύ την τοποθεσία Φάρος 2 χλμ από την Αίγινα με τις γνωστές ταβέρνες Φάρου και Στρατηγού. Στην δεύτερη, του Στρατηγού, τα μεσημέρια που οι δικοί μου ξάπλωναν, κατέβαινα για παρέα με τα παιδιά της ηλικίας μου και παιγνίδι. Ανάμεσα σε αυτά υπήρχε ένα παιδάκι ο Νικόλας που τον έφερναν για διακοπές οι θείοι του. Το ζευγάρι αφού έκανε το μπάνιο του καθόταν να φάει, όπως βλέπουμε το κλειστό μέρος του μαγαζιού στην δεξιά γωνία, μαζί με τον ανιψιό τους. Ο Νικόλας , όπως και εγώ είχαμε μια μανία. Μας άρεσαν τα πλοία της γραμμής που περνούσαν στα ανοιχτά για Μέθανα και Πόρο ή από εκεί επέστρεφαν, για τα καθημερινά δρομολόγια. Αντικείμενα αγάπης θαυμασμού ταχύτητας σκαριών και σχημάτων τα πλοία ΝΕΡΑΙΔΑ, ΜΑΧΗ , ΠΙΝΔΟΣ, ΣΑΡΩΝΙΣ ΜΑΡΙΩ μας ωθούσαν να βάζουμε στοιχήματα για το ποιό πλοίο ήταν.
Μια μέρα ρώτησα τον Νικόλα, πού βρίσκονται η μητέρα του και ο πατέρας του. Εκείνος φυσιολογικά μου απάντησε ότι ήσαν εργάτες στην Γερμανία. Μετά άρχισε να μου διηγείται ότι στη θεία του και αδελφή της μητέρας του άρεσε να γράφει και πως η Αίγινα, με τα ωραία της πρωινά και δειλινά, την ενέπνεαν. Είναι αλήθεια πως η θεία του είχε πάντοτε πολλές κόλλες αναφοράς μπροστά της και με μολύβι ή στυλό και γόμα πάντα έγραφε, έσβηνε, σε εκείνες τις κόλλες. Ο θείος δίπλα διάβαζε κάποιο βιβλίο ή την εφημερίδα του.
Όταν ένα μεσημέρι άρχισα να μιλάω με την θεία του για το τι έγραφε, μου απάντησε πως πριν σαράντα χρόνια οι Έλληνες που κατοικούσαν στα παράλια της Μικράς Ασίας εκδιώχθηκαν άγρια από τους Τούρκους, αφήνοντας πολλούς νεκρούς πίσω. Εκεί ζούσε και όφειλε να γράψει τι είχε δει. Ένα πρωινό η μητέρα μου έπιασε κουβέντα μαζί της. Η συζήτηση κράτησε αρκετά. Και από την επόμενη μέρα η συζήτηση έγινε ατελείωτη. Οι 2 γυναίκες και ο θειος συζητούσαν ώρες ολόκληρες, άλλοτε με χαμόγελα και άλλοτε με δάκρυα στα μάτια. Αργότερα στην κουβέντα προστέθηκε και ο πατέρας μου μεγάλο στέλεχος του ναυτικού συνδικαλισμού.
Ένα πρωινό η μητέρα μου εξήγησε ποια ήταν η εν λόγω οικογένεια, αλλά μικρός δεν πολύ κατάλαβα, δεν είχα διαβάσει, ούτε γνώριζα την τραγωδία.
Θα το καταλάβαινα λίγα χρόνια μετά. Όταν ένα βράδυ συνόδευα την μητέρα μου στον Παρνασσό, για την παρουσίαση ενός βιβλίου. Το βιβλίο με τίτλο ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ που γράφτηκε στην περιοχή του Φάρου στο κέντρο Στρατηγού και στο σπίτι της Επιστήμης Στρατηγού (που το ζευγάρι νοίκιαζε τα καλοκαίρια), παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό.
Συγγραφέας η (θεία) ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, και (ανιψιός) ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ (παιδί της αδελφής της) με τον όποιο μικροί χαζεύαμε τα βαπόρια, αλλά τώρα συγκινημένοι βρισκόμαστε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
ΥΓ. Η ΑΛΚΗ ΖΕΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ :
Πέρα από την αγάπη της Διδώς Σωτηρίου για τη συγγραφή, την πολιτική της οξυδέρκεια και την αγωνιστικότητά της, η Άλκη Ζέη αποκαλύπτει και μερικές από τις άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς της: το μαγειρικό της ταλέντο και τη μητρική στοργή με την οποία περιέβαλε το παιδί της αδερφής της, Έλλης Παππά, την εποχή που εκείνη βρισκόταν σε φυλακές και εξορίες. “Η Διδώ μαγείρευε εκπληκτικά σουτζουκάκια και μπακλαβά. Επίσης, ήταν αφοσιωμένη στην οικογένειά της. Αν και δεν ήθελε να κάνει παιδιά, γιατί ήξερε ότι εξαιτίας της αντιστασιακής της δράσης, κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να συλληφθεί, ωστόσο όταν χρειάστηκε, έγινε στοργική και υπερπροστατευτική μάνα“.
Ν. Σάνσης
