(Στιγμιότυπο από συναυλία στο Λαογραφικό υπέρ του νοσοκομείου. Μια από τις πολλές δράσεις της κοινωνίας της Αίγινας γιανα το στηρίξει οικονομικά)
του Νικήτα Παπαϊωάννου
«Λοιπόν έπειτα από τόσους κόπους και τόσα βάσανα ιδού τελειωμένο το Νοσοκομείο. Δεν θα πεθαίνουν πια απόκληροι της τύχης μέσα στις βάρκες. Θα βρίσκουν κάθε στοργή κάτω από την στέγη του. Σας το παραδίδω. Σας το παραδίδω με πόνο ψυχής. Οι τοίχοι του είναι κτισμένοι με δάκρυα και με αίμα και με κομμάτια της καρδιάς. Το παραδίδω στη στοργή σας …»
Από την ομιλία των εγκαινίων του ιδρυτή Αρχιμ. Παντελεήμονος Φωστίνη την 6η Ιανουαρίου 1922.
ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ.
Το νοσοκομείο Φυτοζωεί και η διοίκηση του κατά τα φαινόμενα Αεροβατεί.
Μπαράζ δημοσιευμάτων τις τελευταίες μέρες για την τραγική κατάσταση που βρίσκεται το νοσοκομείο της Αίγινας. Δεν διαφαίνεται όμως στον ορίζοντα μια κάποια πρωτοβουλία, ώστε και ο κατήφορος να σταματήσει, να εξορθολογιστεί η κατάσταση και εντέλει να πάρει μια όποια πορεία ανάτασης. Πριν επιχειρήσουμε να προτείνουμε την αναγκαία πρωτοβουλία που πρέπει να αναληφθεί, δυο αποσπάσματα από δημοσιεύματα του αιγινήτικου ηλεκτρονικού τύπου, για αποσαφήνιση της δεινής θέσης που βρίσκεται σήμερα το νοσοκομείο
«Μπορούμε όμως να ρωτήσουμε ευθέως: Πώς μπορεί να λειτουργεί ένα νοσηλευτικό ίδρυμα με μόνο μια ειδικότητα (παθολόγου), ενώ τα περιστατικά που νοσηλεύει ενδεχομένως αφορούν και πολλές άλλες περιπτώσεις; Πώς γίνεται να μην υπάρχει επιστημονική επιτροπή που να ελέγχει όλα αυτά που γίνονται; Τι γίνεται με τις προμήθειες και κυρίως με τα φάρμακα; Γίνεται αλόγιστη και υπερβολική χρήση με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται οικονομικά το Νοσοκομείο; Γιατί δεν λειτουργεί η χειρουργική κλινική;» (Νέα Εποχή)
Και πάμε στο δεύτερο δημοσίευμα:
«…Συνεχίζει να διοικείται από τον εκάστοτε μητροπολίτη ο οποίος διορίζει διοικητικό συμβούλιο (5ετούς θητείας με απόμαχους προερχόμενους από άλλους χώρους της κοινωνικής ζωής του νησιού φίλοι και συνεργάτες της τοπικής εκκλησίας χωρίς όμως καμία εξειδίκευση στον τομέα της υγείας και χωρίς έννομο συμφέρον από την ανάπτυξη και εξέλιξη του ιδρύματος ως άμισθοι).
Το υπόλοιπο προσωπικό (επιστημονικό, νοσηλευτικό, τεχνολογικό, υπαλλήλων γραφείου, βοηθητικό κλπ) προσλαμβάνεται κατόπιν συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου συναινέσει του μητροπολίτη.
Το έμμισθο προσωπικό του νοσοκομείου δεν έχει συμμετοχή ή εκπροσώπηση καθ’ οιονδήποτε τρόπο στο διοικητικό συμβούλιο. Η σχέση τους δε, από σχέση συνεργασίας και κοινής προσφοράς με τον καιρό και τις αλλαγές προσώπων στο συμβούλιο εξελίχθηκε σε σχέση εξουσίας μεταξύ «μηχανισμού» και σώματος εργαζομένων γεγονός που οδήγησε συχνά σε αντιπαραθέσεις και σταδιακά σε πλήρη ασυνεννοησία.
Η πλήρης άγνοια των μελών του συμβουλίου σε θέματα πρωτοκόλλων φροντίδας ασθενούς και διοίκησης μονάδων υγείας δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο τη συνεργασία και την εξέλιξη στην ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών στον πληθυσμό.
Η εκκλησία διατηρεί την ιδιοκτησιακή αντίληψη για το ίδρυμα ενώ αρνείται πλέον τη σταθερή ή αξιόλογη οικονομική του στήριξη. ( ίσως όχι άδικα αν αναλογιστεί κάποιος την αντικειμενικά πλήρη αδυναμία του παρόντος διοικητικού συμβουλίου να διαχειριστεί οικονομικά το ίδρυμα) (Απόσπασμα από την γενναία επιστολή της νοσηλεύτριας Λαμπρινής Τουρνά, που δημοσιεύτηκε στο Aegina News)
Και μόνο από αυτά τα δυο αποσπάσματα το περίγραμμα είναι σαφέστατο και προκύπτουν αυτονόητα οι πρώτες αναγκαίες κινήσεις.
Αυτή ή ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση. Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε όμως τη χρονική συγκυρία του μεθαυριανού εορτασμού του πολιούχου της πόλης μας και να δρομολογήσουμε λύσεις; Κατά τη γνώμη μας μπορούμε. Αυτές τις μέρες λοιπόν εν όψει του εορτασμού, στο νησί θα βρίσκεται πλήθος «επισήμων», όπως μας προαναγγέλλει ο Δήμαρχος σε εγκύκλιο του για το εορταστικό πρόγραμμα.
Κι όλοι αυτοί θα ακολουθούν τη λιτάνευση της εικόνας του Αγίου ανά τας οδούς και τα στενά της πόλης. Η δική μας πρόταση είναι ότι ο Άγιος δεν έχει ανάγκη τέτοιας συνοδείας και είναι σίγουρο πως θα προτιμούσε μια σεμνή, ως ευλογία, λιτάνευση, με τους πιστούς να στέκονται στις άκρες του δρόμου, έξω από τις αυλόπορτες τους από όπου θα περνά η εικόνα του και…
…Όλοι αυτοί οι επίσημοι που δεν τους έχει ανάγκη ο Άγιος, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, να συγκεντρωθούν στο δημοτικό κατάστημα του Μεριστού, επίσκοποι, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, και μαζί εμπειρογνώμονες υγείας, από το Κέντρο Υγείας ο Δ/ντης, οι γιατροί της πόλης, οι γιατροί δημοτικοί σύμβουλοι, το διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου, εξάπαντος εργαζόμενοι του νοσοκομείου (γιατροί και νοσηλευτές) και όποιος άλλος μπορεί κάτι να προσφέρει….. αν φανεί κανένας βουλευτής ή κυβερνητικός παράγων, να μαζευτούν, λέμε, στο δημοτικό κατάστημα, αποφασισμένοι να βρουν λύση για να δείξουν την ευλάβειά τους για τα προβλήματα του νοσοκομείου που φέρει το όνομα του πολιούχου μας. Και θα βρουν αν το θέλουν.
Στη πόρτα, να είναι σίγουροι, πως θα στέκεται κέρβερος ο Άγιος και δεν θα τους αφήσει να βγουν, μέχρι να δει ….άσπρο καπνό
Για κατακλείδα διαλέγουμε τη γνωστή ρήση του Α. Αϊνστάιν :
Το πέρασμα από μια θρησκεία του φόβου σε μια θρησκεία της ηθικής αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στη ζωή ενός έθνους.
