Του Βασίλη Κωστούλα
Η κυβέρνηση συγκρούστηκε επειδή για πρώτη φορά χρειάστηκε. «Εγωιστικές» αντιλήψεις αποτρέπουν μία γενικευμένη κοινωνική αντίδραση. Η κυβερνητική συνοχή παραμένει – προς το παρόν – ακλόνητη παρ’ όλες τις τριβές. Μία πρώτη ανάλυση του μπραντεφέρ ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους απεργούς στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Με τη συνδρομή του αναπλ. καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γεράσιμου Μοσχονά.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση προασπίζει την εισοδηματική της πολιτική, η οποία είναι πάρα πολύ αυστηρή. Αυτό όμως ήταν προφανές και πριν από την απεργία, και πριν από την επίταξη.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη απόφαση αφορά σε μία σκληρή πολιτική στάση, σε μία επιλογή σύγκρουσης.
Ναι, διότι αυτή η εργασιακή ομάδα αντέδρασε, σε αντίθεση με άλλους κλάδους οι οποίοι δεν αντέδρασαν επαρκώς. Ουσιαστικά, αυτό συμβαίνει. Κάποιες ομάδες δεν αντέδρασαν και έχουν ήδη ηττηθεί. Κάποιες ομάδες αντέδρασαν και ίσως ηττηθούν αυτήν τη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, η στρατηγική είναι μία, με την έννοια ότι η κυβέρνηση, με βάση τις δεσμεύσεις και τις υπογραφές της, δεν έχει μεγάλα περιθώρια να αλλάξει την παρούσα πολιτική. Πρόκειται για «μετρημένα κουκιά». Είναι απολύτως ανίκανη να χτυπήσει την όποια φοροδιαφυγή, απολύτως ανίκανη να μειώσει τα λειτουργικά έξοδα και συνεπώς ακολουθεί μια «σφιχτή» πολιτική, κάτι που γίνεται από το πρώτο μνημόνιο έως και αυτήν τη στιγμή που μιλάμε. Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα σε αυτό το επίπεδο.
Τι είδους επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτή η άκαμπτη στάση; Δημιουργεί ενδεχομένως συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού;
Αυτήν τη στιγμή, η εκάστοτε κοινωνική ομάδα βρίσκεται «στη γωνιά» της. Μάλιστα, πάρα πολύς κόσμος αισθάνεται ικανοποίηση για το γεγονός ότι ηττώνται, για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στο Μετρό. Πρόκειται για μία, θα έλεγα, αρκετά «εγωιστική» κατάσταση και γι’ αυτό θεωρώ λαθεμένες μερικές αναλύσεις που «βλέπουν» τον κάθε επόμενο μήνα τη μεγάλη «έκρηξη». Δεν θα γίνει εύκολα η μεγάλη «έκρηξη». Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή δεν θα γίνει γενικώς. Δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί ένα γεγονός όπως αυτό.
Δεν λείπουν οι τριβές στην τρικομματική κυβέρνηση – ενδεικτική και η ξεκάθαρη διαφωνία της ΔΗΜΑΡ για την επιστράτευση. Θεωρείτε πως απειλείται η συνοχή του κυβερνητικού σχήματος; Ή είναι τέτοιο το διακύβευμα, για πολλούς η άτακτη χρεοκοπία της χώρας, ώστε απομακρύνεται αυτή η προοπτική;
Νομίζω ότι δεν τίθεται σε κίνδυνο το τριμερές σχήμα στο κοντινό μέλλον, αν και είμαι απολύτως βέβαιος ότι πιο μετά θα τεθεί σε κίνδυνο. Αυτό θα συμβεί τη στιγμή κατά την οποία ένας από τους τρεις εταίρους θα έχει μέγιστο συμφέρον να εγκαταλείψει αυτήν την εταιρική σχέση. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι αυτή η στιγμή, αλλά στην παρούσα στιγμή δεν νομίζω ότι τίθεται σε κίνδυνο η συνοχή της κυβέρνησης.
Πώς εκτιμάτε ότι αντιμετωπίζει την τρικομματική κυβέρνηση ο εξωτερικός παράγοντας, η Ευρωζώνη και η Γερμανία; Έχουν βρει τους ανθρώπους τους στην Ελλάδα ή παραμένει η καχυποψία απέναντι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα;
Δεν ξέρω αν βρήκαν τους ανθρώπους τους, αλλά από τη μία πλευρά οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν διαπραγματευτεί σωστά τα τελευταία χρόνια και από την άλλη πλευρά οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν κατανοούν επαρκώς το πρόβλημα της Ελλάδας. Υπάρχει μια ασυμφωνία ως προς τον ορισμό του προβλήματος και ως προς τον ορισμό των λύσεων. Αυτή η ασυμφωνία είναι θεμελιακή και θύμα της είναι κατά πρώτο λόγο η χώρα και οι πολίτες της και κατά δεύτερο λόγο αυτό που θα ονομάζαμε ευρωπαϊκή προοπτική.
Πηγή:tvxs.gr
