Μόλις είχα τελειώσει το κείμενο για τα δημοτικά πράγματα των ημερών. Ιδιαίτερα φορτισμένος, φόρεσα την ποδιά, άνοιξα τη βρύση και άρχισα να πλένω τα πιάτα. Έπρεπε να ξεβρομίσω λίγο τη κουζίνα σήμερα.
Μέσα στο θόρυβο των κατσαρολικών, των πιάτων, των κουταλοπίρουνων όπως τσούγκριζαν μεταξύ τους, και του νερού που έτρεχε, άκουσα τα χαρούμενα γαυγίσματα της Μάγιας μου, και τη βλέπω να τρέχει στη πόρτα της περίφραξης κουνώντας τρελά την ουρά της.
Σταμάτησα το πλύσιμο να καταλάβω και να ακούσω τι συμβαίνει. Μερικές μακρινές παιδικές φωνές, που όλο και δυνάμωναν καθώς παιδιά πλησίαζαν.
Εντάξει, λέω, καθημερινό φαινόμενο. Πιτσιρίκια της γειτονιάς, πού και πού, αυτά έξω από την πόρτα και η Μάγια από μέσα, πιάνουν την κουβέντα και λένε τα δικά τους.
Όμως οι φωνές δυνάμωναν και ακούγονταν πάρα μα πάρα πολλές. Τόσα πολλά παιδιά στη γειτονιά, δεν υπάρχουν, κάτι γίνεται.
Κλείνω τη βρύση να σταματήσει ο θόρυβος, κι ακούω μια γνώριμη φωνή να λέει: «Εδώ μένει ένας φίλος μου…»
Όπου κοιτάω από το παράθυρο και βλέπω ένα τσούρμο πιτσιρίκια με τις δασκάλες τους. Ήταν τα μικρά του δημοτικού παιδικού σταθμού, που τα είχαν βγάλει βόλτα.
Η Μάγια είχε τρελαθεί τελείως, τόσα παιδιά να της μιλάνε , ταυτόχρονα , μέχρι τούμπες έκανε, ενώ η ουρά της ανέπτυξε τέτοια ταχύτητα από τη χαρά της, που φοβήθηκα μην ….απογειωθεί.
Βγήκα όπως ήμουν με τη ποδιά και το σκούφο, τελείως αντιτουριστικός δηλαδή, να πω μια καλημέρα στη φίλη εκπαιδευτικό και να χαρώ τα «μαθητούδια», που τιτίβιζαν σαν σπουργιτάκια.
Αμέσως μετά μπήκα σπίτι πέταξα την ποδιά, άρπαξα τη φωτογραφική μηχανή και τους ακολούθησα. Λίγη κουβέντα με τις δασκάλες που μίλαγαν, φρόντιζαν και πρόσεχαν τα πιτσιρίκια σαν να ήταν τα μικρά τους αδελφάκια.
Τα υπόλοιπα αποτυπωθήκαν φωτογραφικά.
Νικήτας Παπαϊωάννου
