Δυστυχώς, δεν είμαι Κύπρια. Γιατί, αν ήμουν, η εκκλησία της χώρας μου θα υποθήκευε όλη της την περιουσία για να μη δουλευτεί η χώρα σε ξένες αποφάσεις κι εντολές και να μην αγγιχτούν, ας πούμε, οι συντάξεις του ΟΓΑ. Κι ο όποιος εκλεγμένος αρχηγός του κράτους θ’ αφουγκραζόταν και θα σεβόταν τη βούληση των πολιτών, την επιταγή τους να μην ενδώσει στην εξάπλωση της αποικιοποίησης, είτε συμφωνούσε η βούληση αυτή με την προσωπική του οπτική, είτε όχι. Κι οι εκπρόσωποι του λαού θα ψήφιζαν κατά συνείδηση, όχι κατ’ εντολή. Κι από πατριωτισμό και σεβασμό στον εαυτό τους, θα ήταν πληροφορημένοι για τις συνέπειες αυτών που ψηφίζουνε, δε θα πήγαιναν χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει. Και θα τους άκουγα να μιλάνε στη Βουλή, οι πάντες, απ’ όλες τις παρατάξεις, όταν διακυβευόταν η ελευθερία, η ομοψυχία και η ευημερία του τόπου τους και θα καμάρωνα. Δυστυχώς, δεν είμαι Κύπρια.
Και ντρέπομαι, δεν καμαρώνω για τη στάση της δικής μου κυβέρνησης ΚΑΙ αυτή τη χρονική στιγμή. Ντρέπομαι που κοντεύουν να πάθουν κατάθλιψη πρωθυπουργός και υπουργός οικονομικών για το Όχι της Κύπρου. Κάτι έχω κάνει λάθος για να εμπιστεύομαι την τύχη της χώρας σε άτομα που καμιά σχέση δεν έχουν με ό, τι θεωρώ μέσα μου δίκαιο κι αληθινό.
Κι εύχομαι η στάση του κυπριακού λαού, να με ταρακουνήσει για να βγω από το λήθαργο και να σταθώ περήφανα και δυνατά απέναντι στα γεγονότα. Γιατί αυτό είναι η μόνη περιουσία στη ζωή.
Και για το νησί που ζω εύχομαι η εκκλησία να αξιοποιήσει την περιουσία της (άδεια κτίρια, χωράφια, χρήματα) για την ανακούφιση άστεγων, άπορων, ίδρυση παιδικών σταθμών, κ.λ.π., κι η διοίκηση να υπηρετεί τις καθημερινές μας ανάγκες σε απόλυτη συνεννόηση με τους πολίτες, χωρίς παρασκήνια κι αυθαιρεσίες. Χωρίς στρεβλώσεις συμφερόντων κι εκβιασμούς. Και κυρίως εύχομαι να γίνει αυτό επειδή οι ίδιοι οι πολίτες δε θα επιτρέπουν άλλη σήψη και κατρακύλα.
Το ξέρω ότι ζητάω πολλά.
Δυστυχώς δεν είμαι Κύπρια.
Β. Τράπαλη
