Η ιστορία μας αρχίζει από χρόνια πριν. Πότε; πού να θυμάμαι;
Ήταν πάντως όταν αυθαίρετα κτίστηκε στη Σκοτεινή ο επονομαζόμενος Σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων.
Ο Σταθμός λειτούργησε, παρ’ όλο που ο Σύλλογος Ενεργών Πολιτών ωρυότανε επειδή δεν υπήρχε άδεια λειτουργίας. (υπάρχει πάντα η σχετική αλληλογραφία)
“Θα είναι ένας υπερσύγχρονος σταθμός, πεντακάθαρος”, έλεγαν, “ακόμα και στην τάδε πόλη της Γερμανίας υπάρχει τέτοιος σταθμός και μάλιστα στο κέντρο της πόλης” (λες και Εμείς και οι Υπηρεσίες μας έχουμε καμιά σχέση με τη Γερμανία σε τέτοια θέματα).
Λειτούργησε λοιπόν με το “έτσι θέλω” και από τότε ζει και βασιλεύει.
Βέβαια και είναι μεγάλο πρόβλημα η διαχείριση των απορριμμάτων και βέβαια δεν μπορεί ο καθένας να λέει αβίαστα “δεν τα θέλω έξω από την πόρτα μου”.
Όμως απαιτείται να γίνει μία μελέτη, αφού προηγηθεί ένα χωροταξικό και φυσικά να τηρούνται όλοι οι κανονισμοί.
Αλλά, ποιά μελέτη; ποιό χωροταξικό; και ποιοί κανονισμοί;
Κι’ ακόμα,ποτέ δεν ενημέρωσε κανείς τους πολίτες για το πώς να διαχειρίζονται τα δικά τους σκουπίδια και ούτε ο ίδιος ο Δήμος έχει δώσει λύσεις, τέτοιες όπως είναι η κομποστοποίηση των οργανικών απορριμμάτων .
Αποτέλεσμα, ο σταθμός αυτός απόκτησε δίπλα του ένα λόφο από μεγάλα απορρίμματα (λάστιχα, έπιπλα, στρώματα κλπ.) που συγκεντρώνονται εκεί από όλη την Αίγινα.
Άλλο αποτέλεσμα, αναπόφευκτο, η φωτιά που έπιασε το 2005 και ξανά το 2008 και εμείς όχι μόνο γεμίσαμε με κατσαρίδες και ποντίκια, αλλά επί αρκετό καιρό ζήσαμε αξέχαστα βράδια,με μια φριχτή μπόχα γύρω μας, αναπνέοντας όλα τα καμένα πλαστικά και πάσης φύσεως υλικά, δηλαδή …ό,τι το καλύτερο για την υγεία μας. Είχε τότε καύσωνα, αλλά εμείς κοιμόμαστε με κλειστά παράθυρα.
Μαζέψαμε υπογραφές και τις στείλαμε με επιστολές στους υπεύθυνους του Δήμου, της Νομαρχίας και του αρμόδιου Υπουργείου.
Και τι δεν είχαμε κάνει, δεν τα θυμάμαι πια, μπορεί τώρα να κάνουν και άλλα οι πολίτες, δεν ξέρω, κουράστηκα.
Τι κι’ αν άλλαξαν τόσοι Δήμαρχοι, τίποτα δεν έγινε.
Εφέτος ξανάπιασε φωτιά!
Πασχίζουμε για να έχουμε μια ζωή με ποιότητα, αλλά ας βελτιώσουμε πρώτα τον τρόπο που επιβιώνουμεκαι ας πιάσει επιτέλους τόπο το πολιτιστικό τέλος που πληρώνουμε.
Δηλαδή, ας έχουμε πριν απ’ όλα καθαρό αέρα να αναπνέουμε και καθαρό νερό να πίνουμε. Έ λ ε ο ς.
…..και η ιστορία συνεχίζεται, γιατί στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα.
Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι όμως ποιός είναι ο κουφός και όπως μου είπε κάποιος φίλος απαισιόδοξος, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, επειδή τους ψηφίσαμε, τους ψηφίζουμε και δυστυχώς θα τους ξαναψηφίσουμε…...
ΛΥΔΙΑ ΤΑΖΕΔΑΚΗ
