Η αυλή στο “Γράμμα” είχε γεμίσει, κι εμείς προλάβαμε μια θέση κοντά στη ρίζα της ροζουλής μοκαμβίλιας για να μπορούμε να’ χουμε αντίκρυ τους μουσικούς και από το βάθος της θέσης μας να αφουγκραζόμαστε και να παρατηρούμε τις αντιδράσεις των γύρω μας. Κάτω από τα τραπέζια και τις καρέκλες -όσο τα ποτήρια τσούγκριζαν πάλι και πάλι με φόρα- τα πόδια σείονταν στη συχνότητα της χορδικής ταλάντευσης, των χτυπημάτων που δέχονταν διαδοχικά και ρυθμικά τα κρουστά. Τα ακροδάκτυλα έδιναν το δικό τους τόνο και οι φωνές μελίρρυτες ενώνονταν σε ένα κοινό, χιλιοτραγουδισμένο και χιλιαγαπημένο τραγούδι.
Οι τρεις νέοι μουσικοί με όλο το ταλέντο και το πάθος τους, ξεσήκωσαν πραγματικά τους θαμώνες του καλλιτεχνικού στεκιού. Όπως μας είπε ο Βασίλης Βασιλάκης (ο “ηθικός αυτουργός” της χθεσινής και άλλων πολλών βραδιών) το πιο σημαντικό είναι που η νεότητα των παιδιών συναντά την παράδοση, κι ως απότοκο αυτού του ανταμώματος γεννάται ένα πάθος που ξεχειλίζει απ’ τα μάτια, απ’ ολόκληρη την κίνηση του σώματός τους. Πάντως, η υπόσχεση τηρήθηκε, οι μελωδίες των Νίκου Βαρελά, Παντελή Αγκιστριώτη και Γιώργου Καλαμάκη μας ταξίδεψαν σε στεριές και θάλασσες και ήμασταν όλοι εξίσου συνεπιβάτες.
Τόνια Ζαραβέλα
