Είναι παράξενο να ζεις σε μια χώρα όπου το τρίτο σε δύναμη κόμμα στο κοινοβούλιο διώκεται αίφνης ως εγκληματική οργάνωση του κοινού ποινικού δικαίου, με τον αρχηγό του κόμματος για αρχηγό της. Να συλλαμβάνονται 5 βουλευτές ως εγκληματίες, να βρίσκονται στα σπίτια τους παράνομα όπλα, χιλιάδες ευρώ, αλλά να συλλαμβάνονται κι αστυνομικοί, πολίτες – μέλη του εν λόγω κόμματος, γιατί πουλούσαν προστασία σε αλλοδαπούς μικροπωλητές εισπράττοντας από βρώμικα χρήματα μέχρι κούτες τσιγάρα. Είναι παράξενο να ζεις σε μια χώρα όπου το συγκεκριμένο κόμμα – εγκληματική οργάνωση θα συνεχίσει να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του λαού στη Βουλή, όπως είναι παράξενο να παρακολουθείς στις ειδήσεις την ανατριχιαστική μεταγωγή των 15 μη – πολιτικών συλληφθέντων στις 9.30 το βράδυ στην Ευελπίδων: προβολείς από παντού, δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, βγαίνουν όλοι από τα αυτοκίνητα, κι ο καθένας από τους 15 συνοδεύεται σφιχτά πιασμένος κι από τα δυο του χέρια από δυο της αντιτρομοκρατικής ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΜΜΕΝΑ ΜΕ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ. Κάποιοι από τους συλληφθέντες, έχουν επίσης καλυμμένα τα πρόσωπά τους, με μια μπλούζα ή ένα μπουφάν, άλλοι προχωράνε ακάλυπτοι, αλλά κουκούλες φορούσαν μόνο οι της αντιτρομοκρατικής.
Είναι παράξενο να έχει εξελιχθεί το γενικό πλάνο σου σε αμερικάνικο σίριαλ 3ης διαλογής.
Κι όσο δεν έκλεινες το ρημάδι το χαζόκουτο, τόσο αρρώσταινες: οι πολιτικοί τσακώνονταν προβάλλοντας ο καθένας τις θέσεις τους, οι συνταγματολόγοι προσπαθούσαν να λύσουν το απίστευτο κουβάρι, η κυβέρνηση το έπαιζε, από ψοφοδεής μέχρι προχτές απέναντι στο φαινόμενο, ξαφνικά Μασίστας, κι αναρωτιόσουν, μες στον ορυμαγδό, έχω κι έχω ακούσει για όλο τον κόσμο πράγματα, αλλά κοινοβούλιο δημοκρατικού κράτους όπου να πηγαίνει το 3ο κόμμα φυλακή σαν εγκληματική οργάνωση για φόνους και ληστείες κι εκβιασμούς και μαύρο χρήμα δεν έχω ματακούσει. Αυτό μετρούσε πάνω απ’ όλα τα λόγια και τις κουβέντες, του πώς και τι θα κάνουνε με τις εκλογές, ή τις μη εκλογές, τη Βουλή των 300, των 299 ή των 280. Αυτό, κι η εικόνα με τους κουκουλοφόρους αστυνομικούς.
Όπου σου άστραφτε ότι η Δημοκρατία μπορεί να μην έχει αδιέξοδα, αλλά δεν ανθίζει όπου κι όπου. Θέλει κι αυτή ένα χώμα – μια κοινωνία – της προκοπής.
Β. Τ.
