Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τότε που το μικρό πορτοκαλί ψαράκι έκανε την εμφάνισή του στους τοίχους της Αίγινας. Έγραφε “ξεκινάμε” και υποσχόταν να φωτίσει όλες τις πλευρές του νησιού με τον ολόδικό του τρόπο. Κάπου στα μισά της πορείας του, κι αφού έκανε πράξη τις υποσχέσεις, γίνηκε το σπίτι, η φωλιά μου και με τις ζεστές κι απαλές του φτερούγες χώρεσε –με υπομονή, σημασία και ενδιαφέρον– κάθε νέο βήμα κι όνειρο· από τους φόβους των δεκαοκτώ μου χρόνων και τις συννεφιές της ζωής μου, τις λατρείες, έως και τις σκοτούρες με τους δημαρχαίους, τους παρατρεχάμενους, την τιμή και την ατιμία της Αίγινας. Μαγική λέξη, λοιπόν, μοιράζομαι: εικόνες, ιδέες, αράδες και πονήματα, με μιαν ελευθερία πρωτοείδωτη. Το AeginaLight, δηλαδή, καθ’ όπως εγώ το γεύουμαι, είναι η στάση της ομάδας του έναντι στα συμβάντα και τα σημεία των καιρών παγκοσμίως, είναι ένα συνονθύλευμα μη μεθοδευμένης ενημέρωσης και απελευθερωτικής τέρψης. Το site μας, κλείνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του με απαράμιλλο οίστρο και με μια νέα υπόσχεση -να παραμείνει ζωντανό, ετοιμοπόλεμο και δημιουργικό- διψά να ξεδιπλώσει το δεύτερο χρόνο της ύπαρξής του. Όπως λέει και κάποιος αγαπημένος: “Τα λόγια παραμένουν πιστοί υπηρέτες της έκφρασης, είναι οι βαρκάρηδες που σε περνούν στο άλλο ανάστημα”. Κι εμείς ποθούμε με μόνο μέσο τα λόγια να διαβούμε σιγά-σιγά τούτη τη στενωπό της καθημερινότητας.
Εμείς. Οι τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες, που με ιδιαίτερη ο καθένας λόξα, συγκεντρώνονται σε έναν κοινό σκοπό. Η Βικτώρια, με το πληκτρολόγιο προέκταση του χεριού της, γράφει- γράφει, διορθώνει και λέει με πάσα ειλικρίνεια τη γνώμη της για τα δικά μας τα γραφτά. Είναι η ψυχή του σάιτ, που με κάθε τεχνικό ή άλλο λάθος βρίσκεται στα πρόθυρα της συμφόρησης. Ο κος Νικήτας, κοκκινίζει, τσαντίζεται και «τα χώνει», όπως τους αρμόζει, σε όλους αυτούς που παίρνουν παραμάζωμα τους Αιγινήτες. Είναι η προσωποποίηση μιας δυναμικής αλήθειας που δε διστάζει να κραυγάσει. Και ο Κομνηνός Α. που απ’ τα πέλαγα μας στέλνει τα κείμενά του μαζί με μια θετική ενέργεια, η οποία διαπερνά τις θάλασσες και μας πλημμυρίζει. Πώς τα πάει, πώς τα φέρνει, καταλήγει να μας γνωστοποιεί όλες τις αιθέριες υπάρξεις που θα συναντήσει στο δρόμο του. Εγώ, πάλι, χαμένη σε κάποιο ανέκδοτο, με προέλευση απ’ άλλη δεκαετία και προορισμό ακόμη άγνωστο.
Χρόνια μας πολλά βρεεε…!!!
Τόνια Ζαραβέλα
