Πήγαιναν κι έρχονταν από χτες Παρασκευή τα καράβια, ξεφόρτωναν επιβάτες, θέσεις για αυτοκίνητα δεν υπήρχαν πια, μάθαμε από φίλους στην Αθήνα. Ένα ασκέρι κόσμος, για τη γιορτή του Άγιου, όπου γιορτή η ημερομηνία του θανάτου του. Ανάταση και χαρά, στις δύσκολες μέρες μας, σα να πέφτει ευλαβική βροχή σε άνυδρο χώμα. Κι εδώ προκύπτει ένα ερώτημα:
Είναι οι Άγιοι άνθρωποι; Κι αν ναι, πόσα μας έχει προσφέρει το πέρασμα του Άγιου, συνάνθρωπου, Νεκτάριου από το νησί; Να τον πούμε σοφό, διορατικό, ταγμένο στην αλληλεγγύη και την αγάπη, να τον πούμε αγωνιστή, μπροστάρη, αμόλυντο από τις διαπλοκές της δικής του εποχής; Ενάρετο κι ασυμβίβαστο; Κατατρεγμένο πολλές φορές από κάστες και οφίκια; Πάντως αυτό που ήθελε να μοιραστεί, το μοιράστηκε. Πέρσι είχαν έρθει από Ρουμανία και μόνο 2.000 προσκυνητές να τον προσκυνήσουν, πέρα από όλους τους υπόλοιπους πιστούς. Φέτος θα δούμε πόσοι θα είναι οι επισκέπτες που θα έρθουν να τιμήσουν τη μνήμη του. Μα στο παρακάτω αφιέρωμα του 1961, από την τελετή κατάταξης του αγίου Νεκταρίου στο αγιολόγιο της Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, καταγράφεται διαχρονικά τι σημαίνει κοσμοσυρροή και τι πίστη σε ένα δίκαιο και σεβαστό ανθρώπινο πλάσμα.
Σ’ εμάς δε μένει παρά να τιμήσουμε την κληρονομιά του.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτο: Ν.Π.
