Αυτά τα τραγούδια είναι οι κρυφές σκέψεις των αγαπημένων, τα λόγια που δε λεν να προδώσουν τα χείλη, οι αναστεναγμοί που ποτέ δε συλλαβίστηκαν. Μέσα στους στίχους κάνει καρτέρι ο έρωτας με όλη του την ορμή και την ουσία στοιβαγμένη σε λέξεις αφοπλιστικά αληθινές που στρέφουν κατάστηθα. «Το μελτζανί χειλάκι σου όταν γελώ λακκώνει/ και μέσα η λακκωματιά άνθρωπο βαλαντώνει». Σαν καντάδα από κείνες των αλλοτινών αιώνων, τις πλασμένες από αθωότητα και μεράκι περίσσιο, οι μουσικές και οι φωνές ξεκινούν ένα ταξίδι νοσταλγικό με αφετηρία τον Σύλλογο Γυναικών Αίγινας και προορισμό, όπου κι αν μπορεί να πάει ο λογισμός του ανθρώπου.
Με στήριγμα τη βυζαντινή –κυρίως- μουσική, κι ένα λαούτο ο κος Νίκος Μυχάκης, γίνεται κοινωνός μιας άλλης όψης του μουσικού πολιτισμού μας, ίσως παραχωμένης κάπου στην καθημερινότητα, μα διόλου ξεχασμένης. Οι κυρίες του Συλλόγου αναμετρώνται κι εκείνες κάθε Σάββατο απόγευμα, με τις θύμισες τους και τραγουδούν -δίχως καμμιά υπερβολή- με όλο το κέφι, καταθέτοντας κάτι λιγοστό από τη ψυχή τους. Ο δάσκαλός τους στα μαθήματα αυτά της παραδοσιακής μουσικής, της τόσο παρεξηγημένης από τους νεότερους, προσπαθεί να τις μαθαίνει μουσικές όχι μόνον με πλημμυρισμένα συναισθήματος λόγια, αλλά και ρυθμικά σωστές.
Ένα αγαπημένο των κυριών, το οποίο και ζήτησαν να ξανατραγουδήσουν και σε αυτό το μάθημα τιτλοφορείται: «Ζήσε εσύ κι εγώ ας πεθάνω». Πρωτοσυναντιέται στη Λέσβο, αν και η προέλευσή του –λέγεται- είναι σμυρνέϊκη. Τα λόγια πάν κάπως έτσι:
Έλα πεισματάρα κι άσε τα πείσματα
και στέλνε μου σαν πρώτα τα χαιρετίσματα.
Ζήσε εσύ κι εγώ ας πεθάνω,
άλλη αγάπη πια δεν κάνω.
Θαρρείς δεν τα μαθαίνω τα λόγια που μου λες
τραγούδια θα στα στείλω να κάθεσαι να κλαις.
… … … … … … … … … … … … … … …
Υ.Γ: Τα μαθήματα πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο στις 19:00 μ.μ. στην αίθουσα του Συλλόγου Γυναικών Αίγινας!
Τόνια Ζαραβέλα
