Έχουν ακουστεί και πανελλήνια και τοπικά τα άπειρα αυτές τις μέρες με αφορμή το δημοσίευμα της Espresso για πρόσωπα και καταστάσεις στο νησί που καμιά σχέση δεν έχουν ούτε με τη φυσική του ομορφιά, ούτε με την ιστορία της Κολώνας ή του Ελαιώνα, ούτε καν με τα σκουπίδια ή τις λακκούβες και τη λειψυδρία. Ανθρώπων έργα το θέμα του ρεπορτάζ, και μάλιστα επί το χείρον, όχι το βέλτιστο.
Ότι δεν είμαστε κοινωνία αγγέλων το αποδεικνύει η καθημερινότητά μας, ο δημόσιος λόγος μας, οι αντιπαραθέσεις μας μέσω κοινωνικών δικτύων, όμως οι δραστηριότητες κι οι μεθοδεύσεις που καταγγέλονται στο σήριαλ “Η Μαφία της Αίγινας”, παραπέμπουν σε άλλης τάξης σκοτεινά κι επικίνδυνα δρώμενα, και το χειρότερο είναι πως ακούγεται δεξιά κι αριστερά ότι όλ’ αυτά ήταν χρόνια γνωστά, κι απλά σήμερα συζητιούνται ανοιχτά εξαιτίας του δημοσιεύματος της ευρείας κυκλοφορίας αθηναϊκής εφημερίδας.
Όσο για το αν καθαρίσει το απόστημα τώρα που έσκασε, ο καιρός θα δείξει, μιας κι όπως επισημαίνει ο Κ. Ντρης στο άρθρο του στη Νέα Εποχή: “Ότι καλύτερο, να μπορούσαμε σε αυτές τις εκλογές να απαλλαγούμε από αυτό το κακό παρελθόν. Δυστυχώς όμως, δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Τα συμφέροντα λιμπίζονται την εξουσία, η ένταση θα είναι πολύ μεγάλη τις επόμενες ημέρες, οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει… Ο Μεγαλοδύναμος, να βάλει το χέρι του!”
Και μια κι ο Μεγαλοδύναμος κι υπερωρίες να κάνει στην εποχή μας αποκλείεται να τα προλάβει όλα, συν ότι μάλλον στον έξ’ από ‘δω θα πρέπει να ψάξουμε απαντήσεις για τέτοιου είδους παθογένειες, ανατρέχουμε ξανά στη λαϊκή σοφία μήπως πάρουμε από κει μια ιδέα τι αντιμετωπίζουμε και τι να περιμένουμε ότι θα συμβεί.
Λένε, λοιπόν, οι παροιμίες μας (τονίζουμε με bold εκείνες που θεωρούμε πιο ταιριαστές):
- Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια.
- Έβαλε ο διάολος την ουρά του.
- Θέλω ν’ αγιάσω κι ο διάβολος δεν μ’ αφήνει.
- Του άγιου άναβε ένα κερί και του διαβόλου δέκα.
- Μήτε το διάολο να δεις, μήτε το σταυρό σου να κάνεις.
- Δουλειά δεν είχε ο διάολος κι έδερνε τα παιδιά του.
- Όποιος τρώει με το διάβολο, πρέπει να ‘χει μακρύ κουτάλι.
- Απ’ του διαβόλου το μαντρί, μήτε ‘ρίφι μήτε αρνί.
- Άναψε τ’ αγίου δυο κεριά και του δαιμόνου πέντε.
- Τάξε στην Παναγιά κερί, του διάβολου λιβάνι.
- Ο διάβολος γίδια δεν είχε και τυρί επούλαγε.
- Ο θεός οικονομάει κι ο διάολος τα χαλάει.
- Όποιος διάβολο αγόρασε, διάβολο πουλάει.
- Όποιος στην ξέρα περπατεί και θάλασσα γυρεύει, ο διάβολος οπίσω του κουκιά του μαγειρεύει.
Υπάρχει, όμως, ακόμα μια παροιμία, άσχετη και από Μεγαλοδύναμους και από διαβόλους, που μακάρι να είναι αυτή η πιο σοφή:
Ο άδειος ο τενεκές κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο.
