ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Όσοι τύχουμε να πάμε Σάββατο στην Εκκλησία θα καταλάβουμε ότι σαν μέρα είναι αφιερωμένη στους τεθνεώτες με πλειάδα ύμνων περί αφέσεως των αμαρτιών των κεκοιμημένων και τέλεση μνημοσυνών.
Ενώ λοιπόν όλο το έτος το Σάββατο έχει θα λέγαμε μια πένθιμη χροιά, το Σάββατο του Λαζάρου μοιάζει περισσότερο με Κυριακή, μιλαει για χαρά, για επερχόμενη νίκη του Χριστού επί του Θανάτου, είναι μια αναγγελία του Πάσχα.
Ακούγοντας το Ευαγγέλιο παρατηρούμε ότι ο Χριστός όταν τον οδήγησαν στο τάφο του Λαζάρου και τον προειδοποίησαν να μην πάει κοντά γιατί μυρίζει λόγω αποσύνθεσης, εκείνος δάκρυσε (Ιω. 11,35 ) αν και ήξερε ότι σε λίγα λεπτά θα τον είχε αναστήσει. Δακρύζει βλέποντας το δημιούργημα Του να είναι παραδομένο στη φθορά, στη καταστροφή και στο θάνατο , η αμαρτία στη ζωή μας λειτουργεί σαν αντί-ζωή, σαν άρνηση του Θεού που είναι η Ζωή και η Χαρά ,σκοταδισμός του νου για να μην αναγνωρίσουμε το μοναδικό στήριγμα και αληθινά-αυθεντικό κομμάτι που έχουμε στη ζωή μας, που είναι η επί-Κοινωνία μαζί Του.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ
Στην παράδοση του λαού μας, αυτή τη μέρα πηγαίνουμε στην Εκκλησία και λίγο πριν τη Λειτουργία στο τέλος του Όρθρου παίρνουμε από τα χέρια του Ιερέως ένα κλαδί Βάιας το οποίο έχει ευλογηθεί πριν με ειδική ευχή.
Σαν σήμερα όλες οι προφητείες (π.χ. Ζαχαρίας 9.9) του Ισραήλ που μιλούν για το Μεσσία επαληθεύονται στο πρόσωπο του Χριστού και οι Ιουδαίοι με τα πιο απλά αλλά και ένδοξα σημεία καλωσορίζουν το Χριστό μεταξύ αυτών και τα βαγια,είναι εύλογο ότι και μείς σαν εκείνο το λαό σήμερα τον καλωσορίζουμε σαν Βασιλέα και Σωτήρα.
Ωστόσο η κίνηση αυτή δεν είναι μόνο κάτι το οποίο ενδιαφέρει το παρελθόν μας, αλλά μετατρέπεται από ανάμνηση σε παρόν, σε δυναμικό παρόν που ομολογεί το Χριστό ως κατά δικό μου Σωτήρα και ταυτόχρονα το πρόσωπο για το οποίο εκκλησιάζομαι, δηλαδή πιστεύω και εμπιστεύομαι τη ζωή μου.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανανεώνουμε την ομολογία της Βάπτισης μας ως χριστιανοί και συνοδοιπόροι Εκείνου στο Σταυρό αλλά και στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα
π. Κωνσταντίνος Σελλάς
