Του Αγίου Παντελεήμονα αύριο και μια βόλτα στο δάσος του Μεσαγρού μέχρι το πανέμορφο μέσα στην ταπεινότητα κι απλότητά του ξωκλήσι του Αγίου, θα σας θυμίσει το αίσθημα του δέους – μια τεράστια περιουσία που κινδυνεύουμε να χάσουμε στην τεχνολογική, βιαστική, ακόμα και κυνική εποχή μας.
Δε χρειάζεται να είσαι πιστός για να νιώσεις την ασημαντότητά σου σ’ αυτό το περιβάλλον.
Το δάσος μοσχοβολάει στο κάθε σου βήμα, η καλοκαιριάτικη φύση φανερώνει τη μεγαλοπρέπειά της, και το εκκλησάκι, σύμβολο όχι μόνο της Ορθοδοξίας αλλά της ίδιας μας της πολιτισμικής ταυτότητας, ξυπνάει συλλογικές μνήμες καλά φυλαγμένες στο κύταρό μας.
Το δάσος μοσχοβολάει στο κάθε σου βήμα, η καλοκαιριάτικη φύση φανερώνει τη μεγαλοπρέπειά της, και το εκκλησάκι, σύμβολο όχι μόνο της Ορθοδοξίας αλλά της ίδιας μας της πολιτισμικής ταυτότητας, ξυπνάει συλλογικές μνήμες καλά φυλαγμένες στο κύταρό μας.
Τα βράχια που τριγυρίζουν το ξωκλήσι είναι από πηλό, το υλικό που χρησιμοποιεί και σήμερα ακόμα ο Νεκτάριος Γκαρής για τα ονομαστά κανάτια του, ενώ στα παλιότερα χρόνια το έθιμο ήταν να πηγαίνει ο κόσμος στον Άγιο και να φτιάχνει τα “παντελοκούλουρα” μας πληροφορεί η ιστοσελίδα του Γυμνάσιου Μεσαγρού .
Απόψε ο Εσπερινός της παραμονής και αύριο ανήμερα ή Θεία Λειτουργία για όποιον θέλει να ανάψει ένα κερί στον σημαιοστολισμένο κι έτοιμο να μας καλωσορίσει ναΐσκο.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτό: Νέλλη Πετροπούλου
