Φέτος θα συμμετέχουν σύμφωνα με τις προβλέψεις 30 αυτοκίνητα συν 15 μηχανές. Ικανός πραγματικά αριθμός στους χαλεπούς καιρούς μας, όπου το “χόμπι” του κλασικού οχήματος έχει, για πολύ κόσμο, απαγορευτικό κόστος. Τι κάνει, όμως, τους αφοσιωμένους εραστές να επιμένουν στη μεγάλη αυτή αγάπη τους; Ρωτήσαμε τρια μέλη του συλλόγου και καταγράφουμε τις απαντήσεις τους:
Φίλιππας Αντωνίου (μηχανικός αυτοκινήτων, πρόεδρος του Συλλόγου):Με την ευκαιρία θα ήθελα να ζητήσω από τη νέα δημοτική αρχή να μας συμπαρασταθεί και από κοινού να βρούμε έναν στεγασμένο χώρο για να συγκεντρώνονται παλαιά οχήματα και να μην καταλήγουν στην ανακύκλωση, καθώς κάποια από αυτά έχουν πραγματικά μουσειακή αξία.
Επίσης, ευχής έργο θα ήταν να προσελκύσουμε νέους ανθρώπους, και σαν πρώτο κάλεσμα να έχουν υπόψη τους όλοι οι πιθανοί ενδιαφερόμενοι πως είμαστε στη διάθεσή τους για οποιαδήποτε πληροφορία ή συμβουλή. Το ξέρω ότι οι εποχές είναι δύσκολες για να μπει κάποιος στο έξοδο της συντήρησης ενός κλασικού οχήματος, αλλά όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας για να του πούμε τα ελάχιστα που μπορεί να κάνει ώστε να αποφευχθεί η φθορά του χρόνου, και το φτιάχνει κανονικά όποτε θα έχει τη δυνατότητα.
Δεύτερος συνομιλητής μας, ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου, αρχιτέκτονας-μηχανικός (και τούδε δημοτικός σύμβουλος – καλούς αγώνες του ευχόμαστε από 1η Σεπτέμβρη και μετά) Γιάννης Παπαδόπουλος:
Δεν είμαι λάτρης των αυτοκινήτων. Το πρώτο που αγάπησα ήταν η “γρια” που στα παιδικά μου χρόνια αποτελούσε το ανεκπλήρωτο όνειρο πολλών.
(Προφανώς αναφέρεται στην Μερσεντές της φωτογραφίας, κληρονομιά των παιδικών του χρόνων) .
Είναι γνωστό ότι τα χρόνια εκείνα ένα τέτοιο όχημα κόστιζε όσο κι ένα σπίτι, αλλά η συντήρηση και η χρήση ενός τέτοιου οχήματος δεν είχε να κάνει ούτε με την τεχνολογία, ούτε με επίδειξη πλούτου. Όσοι έμπαιναν στην περιπέτεια έμπαιναν επειδή πραγματικά τα αγαπούσαν.
Σήμερα το θεωρώ δύσκολο αλλά όχι ακριβό χόμπι, που στη δική μου περίπτωση πιστεύω ότι έχει να κάνει με τις παιδικές μου αναμνήσεις και την αναφορά σε μια εποχή μάλλον καλύτερη από τη σημερινή.
Όσο για τον ΣΚΟΑ έχει να πει τα εξής:
Είμαστε μια παρέα φίλων με την ίδια αγάπη, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, για τα κλασικά οχήματα, και εξίσου προσκολλημένοι ο καθένας στο ή στα δικά μας. Η καλύτερη μαγιά για έναν τέτοιο σύλλογο.
Τέλος, δυο λόγια με τον ταμία του ΣΚΟΑ, Γιώργο Καλογεράκη, πτυχιούχο μηχανικό αεροσκαφών, άσχετα αν βιοπορίζεται στο νησί ως καθηγητής αγγλικών στην οικογενειακή επιχείρηση φροντιστήριο ξένων γλωσσών “Σύγχρονο”.
Από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΚΟΑ, ο Γιώργος Καλογεράκης έχει τη φήμη ότι συντηρεί μόνος του τα αγαπημένα του κλασικά οχήματα.
Με αποτελέσματα που τα βλέπουμε στις φωτογραφίες “πριν” και “μετά”.
Μεγάλο ντέρτι ο άνθρωπος, μεγάλο μεράκι. Καμιά δεκαριά αγαπημένα “μοντέλα” και παραπάνω έχουν περάσει από τα χέρια του. Φέτος θα συμμετάσχει στον περίπατο του ΣΚΟΑ με μια Oxford Morris, μοντέλο του ’65, ιδιοκτησίας παλιά του Χρήστου Βαλαβανίδη, το οποίο έχει πάρει μέρος ως σημείο αναφοράς και σε ταινία ή ταινίες της εποχής.
Τα κλασσικά οχήματα είναι το χόμπι κι η αδυναμία μου. Τι να πω γι αυτά; Δεν υπάρχει στα σημερινά η ομορφιά τους, η κομψότητα των γραμμών τους. Νομίζω ότι περισσότερο απ’ όλα με γοητεύουν αυτές οι κομψές γραμμές, κι είναι κρίμα να καταστρέφονται, να πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές, ή να ανακυκλώνονται.
Ραντεβού την Κυριακή 31 Αυγούστου, λοιπόν, στην Παλιά Προβλήτα στο λιμάνι, να δούμε κι από κοντά τι σημαίνουν όλ’ αυτά.
Aegina Light
φωτο: Σ.Κ.Ο.Α.
