Αυτή η μικρή είχε πάντα μια λάμψη γύρω της. Μπόλικη σε όλα της και μ’ ένα μυστήριο που άστραφτε στα μάτια. Έξυπνη και όμορφη, ονειροπόλα ή ονειροπαρμένη (;) πάταγε τα πόδια της σ’ όλο το νησί σαν να χορεύει. Να περπατάει σαν να χορεύει και να αστράφτει.
Έτσι χορεύοντας έπεσε πάνω στο σύννεφο.
Σ’ ένα σύννεφο που την πήρε και την σήκωσε ψηλά. Τόσο ψηλά που δεν μπορούσε να πατήσει κάτω να χορέψει. Πετούσε μόνο. Πετούσε, παρέα μ’ ένα άπιαστο, που μες στο νου της το’ κανε δικό της. Την έσπρωχνε αυτό να το κάνει δικό της, κι ύστερα έφευγε. Κι εκείνη -η χαρά της ζωής ήταν εκείνη -το άφηνε να γλιστρήσει απ’ τα χέρια της και τίναζε τα μαλλιά της. Δεν την ένοιαζε. Ήξερε η μικρή (ή μήπως η μεγάλη;) πως θα γυρίσει το άπιαστό της. Κι αν δεν γύριζε, ήξερε πως η ζωή, της έγνεφε από παντού και ήταν ολοδικιά της.
Το άπιαστο δεν το άγγιζε. Λεπτομέρεια βέβαια τούτο μπρος της. Μπορούσε να αγγίζει την σκέψη του και να την αναστατώνει. Τα πάντα τα μπορούσε αυτή η λάμψη.
Και το άπιαστο την ήθελε, μαζί του πάνω στο σύννεφο, που πότε έριχνε βροχή, και πότε χάιδευε τον ήλιο. Αλλά με τι δύναμη να την κρατήσει; Κι έτσι πορεύονταν, πάνω στο σύννεφο, το άπιαστο κι εκείνη, η θύελλα.
Δύσκολο πολύ να κατεβούν από κεί πάνω οι δυο τους . Ή με βροχή θα έπεφταν, ή με τον ήλιο θα χάνονταν. Φτερά να’ χεις σε τούτη την ζωή να πετάς. Δεν τα’ χουν όλοι τούτα τα πολύτιμα. Άλλοι μόνο περπατούν, ή τρέχουν, ή σέρνονται. Κι άλλοι πετούν. Οι τυχεροί πετούν, που έχουν τα κότσια. Και να πετούν και να περπατούν. Αυτοί δεν φοβούνται να δοκιμάσουν την γεύση της ζωής κι ας φτύσουν απ την πικράδα της, κι ας εθιστούν απ την γλύκα.
Όλα τα μπορούν αυτοί που έχουν μάτια ανοιχτά και βλέπουν τα ιδιαίτερα !
Οι άλλοι, οι υπόλοιποι, απλά ζουν.
Μα, λίγο το’ χεις κι αυτό;
φωτο: Aegina Light
