Σήμερα, Άη Γιαννιού ανήμερα, το μεσημέρι, η κ. Λίτσα Τσοπάνου έκανε μια δημόσια καταγγελία από το προφίλ της στο face book για ένα “περιστατικό” που έζησε το πρωί στο Κέντρο Υγείας Αίγινας.
Αυτά που διαδραματίστηκαν σύμφωνα με την αφήγησή της ήταν το λιγότερο θλιβερά, και ψάξαμε να βρούμε μια άκρη, μιλώντας και με την ίδια, και με τους γιατρούς, αλλά και με παρόντες στο περιστατικό.
Θα σας πούμε με δυο λόγια τι καταλάβαμε ότι συνέβη συνθέτοντας όλες τις πληροφορίες.
Η κ. Λίτσα Τσοπάνου, εργαζόμενη στο super market Κρητικός, πηγαίνει με ραντεβού, όπως κάθε μήνα, να γράψει φάρμακα και της μητέρας της αλλά και της ίδιας, καθώς ακολουθεί για πολύ καιρό θεραπεία για σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Οι πληροφορίες μας λένε πως της έχουν τελειώσει τα συγκεκριμένα χάπια εδώ και 4-5 μέρες, κι όπως καταλαβαίνει ο καθένας, η γυναίκα είναι πιθανόν στα όριά της, με την έννοια ότι έχει ανάγκη από μια συνεργασία, μια συνεννόηση, ειδικά με τον αρμόδιο γιατρό που θα την υποδεχτεί στον φορέα του συστήματος δημόσιας υγείας, συγκεκριμένα στο Κέντρο Υγείας της Αίγινας.
Ο γιατρός αυτός, ο κ. Φούτρης στην περίπτωσή μας, αρνείται να της γράψει και τα δυο κουτιά από το φάρμακο που χρειάζεται. Σε κατοπινή τηλεφωνική μας επικοινωνία εξηγεί πως το συγκεκριμένο σκεύασμα είναι πολύ βαρύ και δεν επιτρέπεται να παίρνει ο ασθενής πάνω από ένα την ημέρα καθώς θα μπορούσε να έχει παρενέργειες, κι όπως το κάθε κουτί έχει τριάντα χαπάκια δεν θα της έγραφε δυο κουτιά για έναν μηνα. Οι ασφαλείς μας πληροφορίες βεβαιώνουν ότι δεν φρόντισε να εξηγήσει τόσο λεπτομερειακά και στην ασθενή τον ίδιο συλλογισμό. Απλά αρνήθηκε να τα γράψει.
Η κ. Τσοπάνου κατευθύνεται στο γραφείο της κ. Σβετλάνας Λεονίδη για να της γράψει τα φάρμακά της. Ο κ. Φούτρης την προλαβαίνει και ζητά από την κ. Λεονίδη να μην το κάνει.
Κανείς δεν έχει εξηγήσει μέχρι στιγμής – αν όχι από ανθρωπιά έστω από αίσθηση του ιατρικού λειτουργήματος – τους λόγους της άρνησης, κανείς δεν την έχει αντιμετωπίσει ως αυτό που είναι: ένας άνθρωπος σε ανάγκη.
Η. κ. Τσοπάνου ζαλίζεται, σωριάζεται, (κατά τη δική της περιγραφή λιποθυμάει, κατά την περιγραφή του κ. Φούτρη παθαίνει κρίση υστερίας). Η κ. Λεονίδη καλεί την νοσηλεύτρια να της κάνει ηρεμιστική ένεση, και στη συνέχεια την πηγαίνει με το καροτσάκι στην εφημερεύουσα γιατρό κ. Δημητριάδου.
20 λεπτά μετά την αφήνουν να φύγει, μόνη, με δική της επιθυμία, όπως λένε οι ίδιοι χωρίς ωστόσο να έχουν φροντίσει να ειδοποιήσουν κάποιον δικό της να έρθει να την παραλάβει, λέμε εμείς. Πώς αφήνεις κάποιον που είναι κατά δική σου διάγνωση σε υστερία, να οδηγήσει μόνος όταν του έχεις κάνει ηρεμιστική ένεση; – το μεγάλο μας ερώτημα.
Η κ. Τσοπάνου μπαίνει στο αυτοκίνητό της, αλλά πάλι δεν αισθάνεται καλά. “Θα μπορούσα να σκοτώσω άνθρωπο αν οδηγούσα σ’ αυτήν την κατάσταση”, λέει στην ανάρτησή της. Τηλεφωνεί στον γιο της, ο οποίος έρχεται, την βρίσκει όπως την βρίσκει κι ίσως δικαιολογημένα ορμάει στο κέντρο υγείας και αρχίζει να σέρνει στους πάντες τον εξάψαλμο.
Η κ. Δημητριάδου εξοργίζεται, (δεν μπορεί ο καθένας να διασύρει την αξιοπρέπειά μας, το διατυπώνει η κ. Λεονίδη στην τηλεφωνική μας επικοινωνία) και καλεί την αστυνομία.
Έρχονται τα όργανα, γίνονται εκατέρωθεν μηνύσεις, κι η παράσταση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Υ. Γ. φυσικά μετά από τον κλαυθμό, τον σπαραγμό και τον οδυρμό, τα δυο κουτιά χάπια βρέθηκε τρόπος να συνταγογραφηθούν.
Υ. Γ. 2 επειδή όλα αυτά ούτε φυσικά, ούτε ελληνικά ή άξια του όρκου του Ιπποκράτη είναι, αύριο ξεκινάμε μια έρευνα στο Κέντρο Υγείας να δούμε με τι συνθήκες δουλεύουν κι αυτοί οι άνθρωποι και πώς φτάσαμε ως εδώ. (πάντως σαν πρόγευση ας θυμηθούμε ένα παλιότερο αφιέρωμά μας στο Κέντρο Υγείας, που λέει πολλά και για την σημαντικότητα του αλλά και για την έκπτωση των τελευταίων ετών, η οποία αναγκαστικά περνάει και στις υπηρεσίες του: aeginalight.gr)
Βικτώρια Τράπαλη
