Το χειροκρότημα – Ψυχόδραμα σε 4 πράξεις
Πράξη 1η.
Τόπος: Παραλία ΑΥΡΑΣ
Εκδήλωση: Συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών
Μια εξαιρετική εμφάνιση της Κ.Α.Α. Οι ακροατές, ντόπιοι, παρασκευάδες και ξένοι πλημμύρισαν την παραλία και χάρηκαν μια μουσική πανδαισία κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι και δίπλα στο κύμα.
Και σαν τέλειωσε η συναυλία ακούστηκε το αυθόρμητο συγχαρητήριο χειροκρότημα από όλους σχεδόν τους ακροατές. Λέω σχεδόν όλους, διότι προς μεγάλη μου έκπληξη η πλειονότητα των αυτοχθόνων, με τα χέρια στις τσέπες, βιαζόντουσαν να φύγουν πριν να τελειώσουν το χειροκρότημα και οι ευχαριστήριοι χαιρετισμοί του μαέστρου.
Πράξη 2η
Τόπος : Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Εκδήλωση : Μπαλέτο
Η παράσταση έχει τελειώσει και οι θεατές εκστασιασμένοι από το θέαμα που απήλαυσαν, έχουν ξεσπάσει σε χειροκροτήματα. Όλοι όρθιοι επευφημούν την πρίμα μπαλαρίνα που υποκλίνεται ευχαριστώντας. Στην μπροστινή μου σειρά κάθεται ένα ζευγάρι από την Αίγινα, γνωστό για την καλιτεχνική, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα στο νησί. Και πάλι μου έκανε εντύπωση που ενώ εσείετο η αίθουσα, το ζεύγος παρέμεινε καθιστό με σταυρωμένα τα χέρια, ίσως από την έκσταση.
Πράξη 3η
Τόπος : Δημοτικό Θέατρο Αίγινας
Εκδήλωση : Θεατρική Παράσταση Ερασιτεχνικού Θιάσου.
Μια παράσταση που ξέφευγε από τα όρια του «ερασιτεχνικού» θεάτρου, και θα άξιζε κάτι παραπάνω από το χλιαρό χειροκρότημα των ελάχιστων θεατών.
Πράξη 4η
Τόπος : Λιμάνι Αίγινας
Εκδήλωση : Ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Εκλογών της 25-1-15.
Αντιγράφω από τη σελίδα του aegina light και το ρεπορτάζ της κυρίας Νέλλης Πετροπούλου την περιγραφή της υποδοχής των εκλογικών αποτελεσμάτων στον συνήθη τόπο συναθροίσεων, εκεί που χτυπάει η καρδιά της πόλης, στο λιμάνι.
«Στο εκλογικό κέντρο του μεγάλου νικητή …. Λιγοστοί οι παρευρισκόμενοι χαμογελαστοί, ευχαριστημένοι χειροκρότησαν στην μεγάλη οθόνη τον αρχηγό τους, καθιστοί, χωρίς εξάρσεις πανηγυρισμού. Ένα αυτοκίνητο με αφίσα «η ελπίδα ήρθε», έφθασε κορνάροντας, αλλά δεν βρήκε κανέναν στο διάβα του να μοιραστεί τη χαρά του».
Και συνεχίζει : «Να συμπεράνω από τη χτεσινοβραδινή εικόνα μας , ότι στην Αίγινα κάθε εκδήλωση χαράς , λύπης, αγανάκτησης, επανάστασης, ακόμα και θριάμβου την εκφράζουμε με τον δικό μας πιο χαλαρό τρόπο;»
Όλες αυτές οι αντιδράσεις στα παραπάνω γεγονότα που μαζεύτηκαν στο σουρωτήρι της μνήμης μου, με έχουν κάνει να προβληματιστώ, αλλά και να ερμηνεύσω συμπεριφορές που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παρεξηγήσιμες.
Πώς είναι δυνατόν, ένα νησί τόσο χαρούμενο, τόσο φωτεινό, τόσο ανοιχτόκαρδο, να μην έχει επιδράσει στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης των κατοίκων του και τελικά στον τρόπο αντιμετώπισης πραγμάτων, γεγονότων , προσώπων.
Βέβαια, η αιδημοσύνη, η συντηρητικότητα, η επιφύλαξη, η κρυψίνοια, δεν είναι ελαττώματα. Τουναντίον, κάτω από ορισμένες συνθήκες και καταστάσεις είναι προτερήματα, αφού λειτουργούν σαν ασπίδα προστασίας από τους εξωτερικούς κινδύνους.
Ίσως γι’ αυτό κατάφεραν να επιβιώσουν μετά από τόσες και τόσες άγριες επιδρομές, κατακτήσεις και καταστροφές μέσα στα πεντέμιση χιλιάδες χρόνια της ιστορίας του νησιού.
Πέρασαν από πάνω του και σκότωσαν, έκαψαν, γκρέμισαν, έκλεψαν και υποδούλωσαν ο ένας μετά τον άλλο, οι Δωριείς, οι Αθηναίοι, οι Ρωμαίοι, οι Άβαροι, οι Σαρακινοί, οι Βενετοί, οι Τούρκοι.
Και τελευταίοι επιδρομείς, οι Παρασκευάδες. Που μπορεί να ζεί το νησί απ’αυτούς, όμως δεν διαφέρουν και πολύ από τους προηγούμενους, αφού εισβάλουν στο περιβάλλον, επιβάλλουν τα δικά τους ήθη και συχνά αλλοιώνουν τον χαρακτήρα των αυτόχθονων.
Τώρα κατάλαβα το γιατί.
Τώρα μπορώ να πώ στους κατοίκους του νησιού που με φιλοξενεί:
Φίλοι μου χαμογελάστε, ανοίξτε την καρδιά σας, εκφραστείτε , χειροκροτήστε.
Εν ανάγκη γκρεμίστε την τεράστια γυάλινη πόρτα στο λιμάνι, η οποία δίκην Τελωνείου, δεν αφήνει να περάσουν μέσα από τα κρύσταλλά της τα εκατέρωθεν συναισθήματα για να συντελεστεί η όσμωση μεταξύ ντόπιων και ξένων, αναγκαίας και ικανής συνθήκης για μια ευτυχισμένη γειτονία.
Γιάννης Πεύκης
