Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τη προεκλογική εκστρατεία του κ. Σαμαρά, είναι ότι απευθυνόταν σε λάθος λαό. (Όπως κι όλη του η πολιτική τα δυόμιση τελευταία χρόνια, εξάλλου).
Η ακροδεξιάς κοπής τρομολαγνεία έπεσε απολύτως στο κενό. Χίλια κουσούρια μπορεί να έχουμε αποκτήσει μέσω προσκόλλησης σε ξένα πρότυπα τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά είναι κι άλλα που κρατάμε από την εποχή του Αριστοφάνη ακόμα: ‘Ενα από αυτά, η ικανότητα της σάτιρας και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορικής διαδρομής μας.
Έτσι, και σ’ αυτή την αναμέτρηση για τις “κρισιμότερες εκλογές” της μεταπολίτευσης, το γέλιο που έπεσε, η λάσκα, τα καλαμπούρια, στους γεμάτους καφενέδες, στα επίσης γεμάτα χαρτιά υγείας μπακάλικα και σούπερ μάρκετ, αποτύπωναν ένα κλίμα εντελώς διαφορετικό από το επιδιωκώμενο από τον κ. Σαμαρά και το επιτελείο του.
Όχι μόνο δεν έφεραν αποτέλεσμα τα απειλητικά όσο κι εκβιαστικά διλήμματα αλλά αντίθετα, όσο περισσότερο εκτροχιαζόταν πέρα από κάθε λογική ο λόγος στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, (Βούλτεψη, Βορίδης, Άδωνις, Ντινόπουλος, Σπυράκη) τόσο μεγάλωνε δημοσκοπικά η ψαλίδα ανάμεσα στην μέχρι σήμερα ακόμα κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Όχι μόνο δεν έφεραν αποτέλεσμα τα απειλητικά όσο κι εκβιαστικά διλήμματα αλλά αντίθετα, όσο περισσότερο εκτροχιαζόταν πέρα από κάθε λογική ο λόγος στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, (Βούλτεψη, Βορίδης, Άδωνις, Ντινόπουλος, Σπυράκη) τόσο μεγάλωνε δημοσκοπικά η ψαλίδα ανάμεσα στην μέχρι σήμερα ακόμα κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εξίσου φαίνεται ότι απώθησαν τους ψηφοφόρους τα φοβικά σποτάκια κι η εκστρατεία τρομοκράτησης από τα μεγάλα ΜΜΕ.
Αποτέλεσμα: τα προγνωστικά βλέπουν γι αύριο συντριπτική ήττα της Νέας Δημοκρατίας, που θα σηματοδοτεί όχι μόνο την απόρριψη της βάναυσης οικονομικής πολιτικής των τελευταίων χρόνων αλλά και την βαθιά ανάγκη μας ως λαό για δημοκρατικότητα, για αισιοδοξία, για την ίδια τη χαρά της ζωής,
Γιατί το καρότο μπορεί συχνά να το λιμπιστήκαμε, αλλά το ανελέητο μαστίγωμα (κυρίως της νοημοσύνης μας) μέρα νύχτα ποτέ δεν το γουστάραμε.
Έχουμε κι εμείς τα χούγια μας, όπως όλοι οι λαοί.
Και για τους νοσταλγούς ενός άλλου ήθους και ύφους, το “ιστορικό” εξώφυλλο του Ταχυδρόμου, στις εκλογές του ’81, όταν ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Ράλλης όχι απλά δεν έλεγε “Δεν θα γίνει εδώ σοβιέτ, δεν θα γίνει κομμουνισμός,” όπως ανέκραξε προ ημερών ο κ. Αντώνης Σαμαράς, αλλά αντίθετα επέπληττε τους οπαδούς του όταν “γιουχάραν” τον αντίπαλό του Ανδρέα Παπανδρέου με την αλησμόνητη φράση “Δε θέλω ου!”
Θα πείτε: Ναι, αλλά και τότε έχασε (ο Γιώργος Ράλλης κι η Νέα Δημοκρατία) από το εντυπωσιακό 48,10% του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ.
Σύμφωνοι, χωρίς όμως να καταρρακωθεί η αξιοπρέπεια μιας ολόκληρης παράταξης – ή και μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Aegina Light
