Η ελπίδα είναι εδώ …ΔΕΝ έφυγε ποτέ

Είχε προηγηθεί η παράσταση, πάλι μαθητών,ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ, που πολύ με είχε συγκινήσει αλλά και μου είχε κάνει εντύπωση θετική η ενασχόληση τόσων παιδιών με το θέατρο και ιδίως με ένα τόσο σημαντικό έργο που κρύβει τόσα μηνύματα επίκαιρα όσο ποτέ. Και προχθές, βλέποντας την αφίσα του ΔΕΝ… πήγα και γω να δω αυτή τη νέα προσπάθεια ενός πάλι “μαθητικού θιάσου”, σ’ ένα έργο βασισμένο σε κείμενα σπουδαίων συγγραφέων και ποιητών. Δεν ήξερα ούτε ποιοι το οργάνωσαν, ούτε ποιοι έπαιζαν. Φτάνοντας στο Δημοτικό Θέατρο κάνα δεκάλεπτο πριν την έναρξη, είδα την αίθουσα γεμάτη κόσμο όρθιο και κάποιους να φεύγουν λόγω έλλειψης θέσεων. Βρήκα μια γωνιά να σταθώ και η παράσταση άρχισε… Πραγματικά, αυτό που είδα είναι από τα ό,τι καλύτερα έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παιδιά, μαθητές, αλλά και κάποιοι λίγο μεγαλύτεροι που έχουν το μεράκι του θεάτρου, μαζί με καθηγητές των σχολείων, δούλεψαν αρκετό καιρό αυτά τα κειμενα, τα έφεραν στα μέτρα τους, έβαλαν την ψυχή τους και μας στέλνουν μέσα από αυτό το έργο χιλιάδες μηνύματα…Εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε από το να τα λάβουμε και να τα επεξεργαστούμε…Τότε σίγουρα υπάρχει ελπίδα…Και η ελπίδα αυτή είναι οι νέοι. Αλλά και μεις οι λίγο μεγαλύτεροι, και οι άλλοι οι πιο μεγάλοι. Αρκεί να το πιστέψουμε, και να μην περιμένουμε από κανέναν άλλο την σωτηρία μας. Ας πιστέψουμε σ’ αυτά τα νέα παιδιά, ας σταματήσουμε να τα απαξιώνουμε λέγοντας το κλασσικό πλέον “η δική μας γενιά ήταν καλύτερη, οι νέοι τώρα είναι μόνο καφέ, βόλτες και video games”…