Ο Γιάννης Κακουλίδης, ο συγγραφέας, ποιητής, διαφημιστής, επικοινωνιολόγος, αρθρογράφος, πολιτικός , “έφυγε” σήμερα, πρωί Σαββάτου 14 Νοεμβρίου.
Μια θλιβερή είδηση, μια μεγάλη απώλεια και για την Αίγινα.
Δεν θα τον ξανασυναντήσουμε πια στο αγαπημένο του στέκι στην παραλία, στο καφενείο της Τασούλας, μαζί με τον Μιχάλη, τον Γιάννη και άλλους φίλους. Εκεί που τον συναντούσαμε καλοκαίρια και χειμώνες, πάντα πρόθυμο για συζήτηση ή για μια συνέντευξη, αναζητώντας μια γνώμη για τα πολιτικά μας δρώμενα από έναν άνθρωπο του πολιτισμού.
Ας γνωρίσουμε την πορεία του Γιάννη Κακουλίδη, μέσα από μια συνέντευξη στη Βικτώρια Τράπαλη το 2012:
Γιάννης Κακουλίδης – Μια Πορεία, Μια Ζωή
Aegina Light 1/10/2012
Παρακολουθούμε νοερά μια πορεία: στα 4 χρόνια του, τον πήγε η μάνα του να γνωρίσει τον αριστερό και διωγμένο πατέρα του στην εξορία του Άη-Στράτη – και τον άφησε να ζήσει εκεί ένα χρόνο μαζί του. Και γονίδιο να μην έχεις, επαναστάτη ή πρωτοπόρου, μια τέτοια εμπειρία σου το γεννάει.
Στα δεκάξι του γνωρίζει το Νότη Μαυρουδή, μαθητή τότε του σπουδαίου δάσκαλου της κιθάρας Δ. Φάμπα, σε μια διάλεξη για το ελληνικό τραγούδι, κι αποφασίζουν να παρέμβουν για να αρθρώσουν «μια νεότερη φωνή που θα εξέφραζε τη νεότατη γενιά των συνελλήνων της εποχής.» Επί της ουσίας αυτό που έλεγαν οι δυο τότε έφηβοι (μιλάμε για τέλη της δεκαετίας ’60), ήταν να αλλάξουν ένα τοπίο οριοθετημένο από συνθέτες όπως ο Χατζιδάκις κι ο Θεοδωράκης. Τι φιλοδοξία, τι ματαιοδοξία, ομολογεί ο ίδιος, κοιτώντας πίσω, κι ωστόσο η ιστορία λέει πως τα κατάφεραν. Δυο χρόνια μετά, τη μέρα που ο Κακουλίδης μαθαίνει ότι πέρασε στις πανελλήνιες στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, κυκλοφορεί το πρώτο τους τραγούδι, το Άκρη Δεν Έχει ο Ουρανός. Και ξεκινάει, με αυτή την αφορμή, σαν ποταμός το Νέο Κύμα. Ένα κύμα ισχυρότατο, που πράγματι επενέβη στην αντίληψη μιας ολόκληρης γενιάς και τα δρώμενά της. Οι επιτυχίες έρχονται η μια μετά την άλλη για το νεαρό στιχουργό, και με την ίδια ευκολία διαδέχονται και οι φάσεις η μια την άλλη. Μετά από ένα διάλειμμα λόγω δικτατορίας στο Παρίσι, συνεχίζει τη σπουδή στο τραγούδι. Πέρα από το Μαυρουδή, δουλεύει με Κουγιουμτζή, Κριμιζάκη, Κραουνάκη, Δημητρίου, κορυφαία στιγμή η πολύχρονη συνεργασία του με το Χ. Κλυν, αλλά πιο διαμάντι απ’ όλες η δουλειά με το Χρ. Χάλαρη, που«έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να ακουστεί ο ποιητικός μου πια λόγος, μελοποιημένος, από τις φωνές του Νίκου Ξυλούρη και της Δήμητρα Γαλάνη».
Από κει και ύστερα, είναι ένα πρόσωπο πολυδιάστατο, ζει κι ευημερεί όχι μόνο ως ποιητής- στιχουργός, αλλά και συγγραφέας, (16 βιβλία, πεζά και ποίηση), δημοσιογράφος, για πολλά χρόνια επιτυχημένος διαφημιστής. Και πρόσφατα αποφάσισε να εμπλακεί και με την πολιτική. Στις επάλξεις της ΔΗΜ. ΑΡ.
Τα παίρνουμε από την αρχή για να ξετυλίξουμε το κουβάρι.
A.L. «Γιατί εκείνη η εποχή, με όλη τη δυνατότητά της, με την Αρλέτα και το Ζωγράφο και την Αστεριάδη και σένα και τον Παπαστεφάνου, έβγαλε στην πλαστική υποκουλτούρα των τελευταίων χρόνων;»
Γ. Κ. «Γιατί οι δυνάμεις του εμπορίου, της οικονομίας και της βιομηχανίας του πολιτισμού ακολουθούν δικές τους στρατηγικές οι οποίες στα πλαίσια μιας κακώς εννοούμενης διεθνοποίησης ευνοούν την καθιέρωση μιας ενοποιημένης δυτικότροπης κουλτούρας.»
A. L. Και πώς μια ενοποιημένη, δυτικότροπη κουλτούρα μας έφτασε να έχουμε καθημερινά στα πρωινάδικα σουξέ του τύπου «το νινί σέρνει καράβι;»
Γ.Κ. «Ό, τι συνέβη, συνέβη μετά το τέλος του Β! Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο ελληνικός λαός από την υγεία των αγρών μπήκε στα χωράφια του αστισμού και υιοθέτησε τα πολλά υποκοριστικά. Σπιτάκι, σαλονάκι, ουισκάκι, γκομενίτσα, κι όλα τα εις –ακι και εις –ιτσα. Η μετάβασή του, δηλαδή, στη μικροαστική τάξη.»
A. L. «Πώς και γιατί δεν υπερίσχυσαν οι αντίθετες φωνές;»
Γ. Κ. «Η παρουσία των αυθεντικών εκπροσώπων του πολιτισμού είναι και περιθωριοποιημένη και απαξιωμένη. Μέσα σ’ ένα περιβάλλον ευδαιμονισμού, η εμμονή σε αξιακά συστήματα θεωρείται παρωχημένη, ύποπτη, γραφική και κυρίως αυτιστική.»
A. L. «Σε αυτό το σκηνικό, όπως εσύ το διατυπώνεις, αλλά και με δεδομένο το ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο, όπως το ζούμε όλοι την ώρα της κατάρρευσης, είσαι καλυμμένος από τη σύμπραξή σου με τη ΔΗΜ. ΑΡ.;»
Γ. Κ. «Απόλυτα. Η συνέπεια, η ανιδιοτέλεια, ο σύγχρονος ευρωπαϊκός πολιτισμός της, η εμμονή στην ευαισθησία απέναντι στις τρεις υπέρτατες αξίες – την ειρήνη, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό…»
A. L. «Ένσταση, δε μπορείτε να μιλάτε για ευαισθησία απέναντι στην ειρήνη και τη δημοκρατία, ούτε στον πολιτισμό, όταν συνυπογράφετε να κοπούν 30 ευρώ το μήνα από τις συντάξεις 0ΓΑ.»
Γ. Κ. «Ενδεχομένως να μη μπορεί κανείς να αντιληφτεί το όλο θέμα αν δεν έχει στην οικογένειά του έναν καρκινοπαθή. Υπάρχουν 2 δρόμοι: ο ένας είναι η ευθανασία, για να μην υποστεί όσα το μέλλον του επιφυλάσσει μέχρι τέλους. Ο δεύτερος να απευθυνθείς στην επιστήμη και σε ό, τι πιστεύεις για Θεό. Πολλές κακοήθειες με μηδενική πρόγνωση επιβίωσης ιάθηκαν. Αυτό το δρόμο, το δεύτερο, επέλεξε η ΔΗΜ. ΑΡ. Κι ευθανασία θα ήταν η επιστροφή στη δραχμή.»
(Δυσοίωνο ακούγεται. Από το γύψο του ’67 φτάσαμε στις χημειοθεραπείες και τις προσευχές του 2012, κι είναι κρίμα. Από αλλού ξεκινήσαμε, τόσο αλλού γι αλλού να μας πάει; Τσιγκλάμε για μια παραπέρα ανάγνωση τον άνθρωπο αυτό που στο κάτω-κάτω χάρισε τρυφερά κι όμορφα πράγματα στη ζωή μας:)
Γ. Κ. «Πάνω απ’ όλα χρειάζεται μια κοινωνία που θα αντιδράσει συνειδητά, όμως, αυτοκρινόμενη και αποδεχόμενη ότι η συνολική αλλαγή νοοτροπίας θα δημιουργήσει ένα νέο τοπίο κοινωνικής συμπεριφοράς και διαχείρισης της από δω και πέρα καθημερινότητας. Με άλλα λόγια, αν αποκτήσουμε, για παράδειγμα το αναφέρω, φορολογική συνείδηση και μόνο, κι αν αποκηρύξουμε το life style ως βασική φιλοσοφική μας στάση, τότε θα έχει κάτι θετικό δρομολογηθεί.»
Άλλες συνομιλίες του Γιάννη Κακουλίδη με την Βικτώρια Τράπαλη για το Aegina Light:
- Γ. Κακουλίδης – Οι λαοί καλούνται να ξαναγράψουν την ιστορία τους
- Γιάννης Κακουλίδης: τσιρκολάνικη αλητεία τα δρώμενα των ημερών
- ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ- ΣΤΑΘΕΡΟ ΟΡΑΜΑ ΜΟΝΟ Η ΕΛΛΑΔΑ
Η κηδεία του θα γίνει την Δευτέρα 16 Νοεμβρίου , στις 15.00, από το νεκροταφείο Πεντέλης.
