Έχοντας υπηρετήσει επαγγελματικά αλλά με λατρεία, για πολλά χρόνια τη γλώσσα, η Βικτώρια Τράπαλη, μέσα από τη γραφή της στο Aegina Light, κατάφερε να επικοινώνησει και να επικοινωνήσουμε. Αυτό ακριβώς που σημαίνει επικοινωνία: δημιουργία σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων με την ανταλλαγή, μετάδοση απόψεων, μηνυμάτων, πληροφοριών.
Η περιγραφή του ιστότοπου στη σελίδα του στο facebook, απο τότε, λέει:
Το Aegina Light είναι μια ματιά στη φωτεινή πλευρά της ζωής – στην Αίγινα, την Ελλάδα, τον Κόσμο μας. Δεν πιστεύουμε ότι το παιχνίδι είναι χαμένο, πως βρισκόμαστε σ’ ένα σκοτεινό κι αδιέξοδο τούνελ χωρίς προοπτική εξόδου, και θα μας κοπανάν αλύπητα κάθε τρεις και λίγο αόρατες δυνάμεις μέχρι τελικής πτώσης. Αντίθετα πιστεύουμε ότι είμαστε απολύτως ελεύθεροι να ψάξουμε τα φιλαράκια μας, να συνεννοηθούμε και να κάνουμε μια πραγματικότητα της προκοπής. Στο κάτω-κάτω τόσα δισεκατομμύρια χρόνια ταξίδι έχουμε στα χέρια μας, ιδέες, εμπειρίες, τέχνες πολιτισμό, αποτυπωμένα παντού γύρω μας, στον υπέροχο κι ανεξερεύνητο πλανήτη που ζούμε. Δεν κλείνουμε τα μάτια στα δύσκολα – αντίθετα, τα αντιμετωπίζουμε κατάματα, και με κάποιο τρόπο μας φαίνεται ότι έτσι ακριβώς γίνονται οι Δράκοι σκιάχτρα. Ένα παιχνίδι είναι, ένα στοίχημα. Ποιος θα νικήσει, θα το δούμε στο τέλος.
Δεν ξέρω Βικτώρια ποιος νίκησε στο δικό σου τέλος. Ξέρω όμως ότι μέσα απο το Aegina Light βρήκες “τα φιλαράκια σου” και μαζί προσπαθήσατε με ειλικρίνεια για “μια πραγματικότητα της προκοπής”.
Ανάμεσά τους, ένας σημαντικός φίλος σου, ο Δημήτρης Ποταμιάνος. Υποστηρικτής του Aegina Light απο την αρχή της δημιουργίας του, ο οποίος σε κάθε επικοινωνία μαζί σου το αποκαλούσε “το site μας”. “Έφυγε” κι εκείνος λίγες μέρες μετά απο εσένα και άφησε στο αρχείο του “σάιτ μας” τη δική του γραφή, όπως το παρακάτω άρθρο του “Γάργαρο νερό” στις 17/9/2012, όπου αποτύπωσε την δική του ερμηνεία για το ψαράκι στο λογότυπο:
Το ψαράκι που κολυμπά όταν ανοίγει το site μας, κι έχει την τάση ν’ ανεβαίνει διαρκώς προς τα πάνω-προφανώς όχι για να βγει σκασμένο στην επιφάνεια, αλλά για να εξερευνήσει όσο περισσότερο πέλαγος μπορεί- μου έφερε στο νου μια μικρή ιστορία με την οποία ξεκίνησε κάποτε μια σημαδιακή ομιλία του ο προικισμένος Αμερικανός συγγραφέας David Foster Wallace: Δύο μικρά ψάρια κολυμπούν στα βαθιά πλάι πλάι. Από μπρος τους περνά κάποια στιγμή ένα μεγάλο ψάρι: «Γειά σας, φιλαράκια, πώς είναι το νερό;» τα ρωτάει. Οι δρόμοι τους χωρίζουν και τα δυό ψαράκια συνεχίζουν… αμίλητα το σουλάτσο τους. Ώσπου το ένα σπάει τη σιωπή και ρωτάει το άλλο: «Τι στο διάβολο είναι το νερό;»
Ας το πάρει το… ποτάμι. Το νερό για τον Wallace είναι το οικείο και εντελώς αυτονόητο εκείνο αγαθό που στηρίζει την προκοπή μας. Τόσο οικείο και αυτονόητο, όμως, που συχνά καταλήγουμε να παραβλέπουμε την καθοριστική σημασία του για τη ζωή μας. Κι ένα αποφασιστικό βήμα τώρα πιο πέρα: Για μας τουλάχιστον τους ανθρώπους, είναι η ειδοποιός ικανότητά μας να βγαίνουμε από το καβούκι μας κι από τον «περιούσιο» εαυτό μας και να μοιραζόμαστε τις χαρές και τα πάθη των άλλων γύρω μας. Ακολουθείστε την προτροπή του. Μέσα στην πολυκοσμία τού σουπερμάρκετ, ελέγξτε τον εκνευρισμό σας που ο μπροστινός σας καθυστερεί υπερβολικά να εξοφλήσει τον λογαριασμό και να μαζέψει τα πράγματά του στο ταμείο της εξόδου. Είναι πολύ πιθανόν να έχει απλώς κινητικά προβλήματα. Κι αν στον αυτοκινητόδρομο κάποιος πολύ βιαστικός επιχειρήσει να σας προσπεράσει άτσαλα, πριν τον μουντζώσετε και του σύρετε τα εξ αμάξης, σκεφτείτε πως μπορεί να τρέχει να προλάβει την κλινική με την ετοιμόγεννη γυναίκα του ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα.
Με δυό λόγια, η μέθεξη και η συμπόνια, τελικά, αυτό είναι το γάργαρο νερό μας. Το άλλο, η διαρκής ενασχόληση με τα προβλήματα και τις ιδιωτικές προτεραιότητές μας, είναι θολό και βρόμικο.
Όπως ακριβώς το λέει και η αναγγελία τού ιστοτόπου μας στο facebook: Ας μην μας καταβάλλει η μιζέρια της αδιέξοδης δήθεν «κρίσης», όπου μας την έχουν στημένη όλοι αυτοί οι κακόβουλοι εχθροί. Κι ας «ψάξουμε τα φιλαράκια μας», καλύτερα. Μαζί τους, θα βρεθεί αργά ή γρήγορα η άκρη.
Στις 5 Δεκεμβρίου του 2015 η Βικτώρια άφησε την τελευταία της πνοή, νικημένη από την επάρατο νόσο.
Λίγες ώρες πριν, μαζί με το τελευταίο της χαμόγελο, μου άφησε το αγαπημένο της “παιδί” το Aegina Light.
Σήμερα το Aegina Light συνεχίζει να υπάρχει στον ιστοχώρο. Επιθυμία της Βικτώριας αλλά και ανάγκη πολλών από εμάς που τη γνωρίσαμε, από κοντά ή μέσα από το τελευταίο της δημιούργημα, να κρατηθεί ζωντανό ένα αρχείο καταθέσεων της ψυχής της.
Ποιος ξέρει, ίσως μέσα από το Aegina Light βρω κι εγώ φιλαράκια , που προτιμούν τη φωτεινή πλευρά της ζωής και το γάργαρο νερό. Ίσως πάλι όχι. Θα το δούμε στο τέλος…
Νέλλη Πετροπούλου
