Παραμονές Χριστουγέννων, κρύο πολύ στο φτωχικά στολισμένο, μα πάντα υπέροχο λιμάνι της Αίγινας.
Στο λιμάνι μας, που συναντάμε φίλους που μπορεί να κάνουμε καιρό να τα πούμε, αλλά ξέρουμε ότι όπως στα εύκολα έτσι και στα δύσκολα είναι πάντα εκεί για εμάς.
Κάνοντας χθες μια βόλτα στο λιμάνι, αναζήτησα μια από αυτές τις φίλες, την βρήκα στο ψηλοτάβανο καφενείο της, ήπιαμε ένα ζεστό κρασί και της ζήτησα να μου βάλει λίγη μαγεία στην παραμονή αυτών των Χριστουγέννων, να αναζητήσουμε μαζί την δική μας ευχή.
Μεταξύ μας είπαμε, όχι για να δημοσιευτεί…
Κι άρχισε να μου λέει…
“Βγάλε, με κόπο έστω ρε, το παιδί που υπάρχει μέσα σου. Βάλε λίγη μαγεία κι άσε γι άλλους τα συνηθισμένα Χριστούγεννα.
Μην ευχηθείς υγεία. Ό,τι είναι να μας χτυπήσει την πόρτα, θα μας την χτυπήσει .
Μην ευχηθείς αγάπη. Δεν την επιλέγεις αυτήν, δεν την εύχεσαι. Έρχεται και πότε μένει, πότε πάει.
Ούτε χρήματα μην ευχηθείς. Τέτοια εποχή; Μπα! Από πού;
Ούτε καν δικαιοσύνη. Μεγαλώσαμε πια και ξέρουμε. Δεν υπάρχουν καν ίσες ευκαιρίες.
Ζήτα κάτι μαγικό. Κάτι που δεν θα γίνει ποτέ. Κάτι που θα ‘χει χρυσόσκονες. Και θα ‘ναι τυλιγμένο σε σύννεφα, σε ομίχλη και σε χιόνι.
Ζήτα ένα μαγικό παιχνίδι ή ένα μαγικό ξόρκι, που θα φέρει στα μάτια σου την εικόνα των Χριστουγέννων που φαντάστηκες μικρή.
Ζήτησε ένα μαγικό ραβδί ή ενα τζίνι. Να αλλάξεις τον κόσμο μ’ αυτά.
Ζήτησε ίσως μαγικά γυαλιά, να βλέπεις τα περασμένα και τα μελλούμενα.
Ζήτησε παπούτσια μαγικά. Να σε πηγαίνουν όπου ζητήσεις. Σε μέρη μαγικά και σε αγκαλιές πού ονειρεύτηκες.
Ή ζήτησε μια μαγική σκάλα. Μια μαγική σκάλα απ’ αυτές που όταν ήμασταν παιδιά πιστεύαμε πως φτάνουν στον ουρανό. Και να μπορέσουμε όλοι τούτα τα Χριστούγεννα να ανέβουμε εκεί, να πάρουμε μια αγκαλιά και να δώσουμε ένα φιλί σε κείνους που αγαπάμε και μας έχουν φύγει.
Να μοιραστούμε ξανά ό,τι μας έλειψε και να πούμε ό,τι δεν προλάβαμε… “
Δεν θα το δημοσιεύσω, Τασία!
Έκτος αν…
Είναι μαγικά τα Χριστούγεννα είπες, ίσως να το έκανε κάποιος από εκεί ψηλά…
Νέλλη Πετροπούλου
