Η Ζωή Γεωργιάδου είναι υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Αίγινας με την Λαϊκή Συσπείρωση με τον υποψήφιο Δήμαρχο Αίγινας Παναγιώτη Ηλία:
Δρ. Αρχιτεκτονικής και Κοινωνιολογίας του Χώρου, Αρχιτέκτων Μηχανικός και Διακοσμήτρια, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Διαμένει σχεδόν μόνιμα στην Αίγινα την τελευταία 12ετία και συμμετέχει σε δράσεις και φορείς -όπως μαθήματα για την Πολιτιστική Κληρονομιά στο Γενικό Λύκειο Αίγινας, ομιλίες σε συλλόγους και συνεργασία με τον Δήμο Αίγινας ως διευθύντρια του Εργαστηρίου «Σχεδιασμός (Design) και Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων» σε ποικίλους τομείς. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Μορφωτικού συλλόγου- Ο Καποδίστριας».
Απαντά στο Aegina Light, ποιοι είναι οι λόγοι της υποψηφιότητάς της και γιατί με την Λαϊκή Συσπείρωση:
Οι λόγοι για τους οποίους αποφάσισα να είμαι υποψήφια με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» στον Δήμο της Αίγινας στις εκλογές του 2019 είναι πολλοί. Θα σταθώ όμως σε αυτούς που συνδέονται με τον ρόλο μου ως Πανεπιστημιακή Καθηγήτρια και με την πολύχρονη ενασχόλησή μου με την Πολιτιστική Κληρονομιά του τόπου μας.
Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες παρακολουθούμε μία εξελισσόμενη μεταστροφή του τρόπου που αντιμετωπίζεται η Πολιτιστική κληρονομιά μας – υλική και άυλη.
Ο ρόλος της κληρονομιάς αυτής που είναι φορέας μνήμης και εκπαίδευσης, σταδιακά μετατοπίζεται και μετατρέπεται από αγαθό σε καταναλωτικό «προϊόν», πράγμα που σημαίνει προϊόν προς πώληση. Και αυτό δεν αποτελεί μια εκ των υστέρων συνέπεια, αλλά μία συνειδητή επιλογή που γίνεται με προθέσεις κέρδους, υπεραξίας και αγοραίας αξιολόγησης. Η οικονομική κρίση εκτός των άλλων είχε σαν αποτέλεσμα την παραχώρηση αρχαιολογικών χώρων και πολιτιστικών πόρων με αδιαφανείς όρους που δεν είναι γνωστοί, όπως αντίστοιχα δεν είναι γνωστοί και οι πολιτιστικοί χώροι που παραχωρήθηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ. Μία ακόμη συνέπεια αποτελεί η ένδεια και η πολιτισμική απομόνωση της λαϊκής τάξης με τον δραστικό περιορισμό των κοινωνικών πόρων και τη μαζική προσφορά υποκουλτούρας από τα ΜΜΕ.
Στην Αίγινα έναν τόπο με αλλεπάλληλες εδαφικές εγγραφές μνημείων από όλες τις ιστορικές περιόδους- προϊστορική, αρχαϊκή, κλασική, βυζαντινή και νεότερη, επίσημη και ανώνυμη λαϊκή, παρακολουθούμε την εξέλιξη αυτή αποσπασματικά και ως δευτερεύον ζήτημα. Σημαντικότατα μνημεία του τόπου μας αφέθηκαν στην εγκατάλειψη και τη φθορά του χρόνου- οι τάφοι των Σαλαμινομάχων, το σπίτι του Ροδάκη, το Ορφανοτροφείο- Φυλακές, το Εϋνάρδειο, οι βυζαντινές εκκλησίες της Παλιαχώρας και τόσα άλλα δημόσια και ιδιωτικά μνημεία, που απαξιώνονται και οι ιδιοκτήτες τους σε αδυναμία να τα συντηρήσουν τα εγκαταλείπουν ή τα πωλούν. Δεν μπορούμε ν’ αναφερθούμε όμως στον πολιτισμό χωρίς να τον συνδέσουμε με την παιδεία και την εκπαίδευση, που πάσχουν σήμερα με την υποχρηματοδότηση και τις ασκούμενες πολιτικές.
Η οικονομική στήριξη του πολιτισμού σε εποχή προχωρημένης κρίσης στο επίπεδο της τοπικής διοίκησης θα πρέπει να έχει δύο στόχους σε όφελος του λαού της Αίγινας: ο πρώτος να συσταθεί και να λειτουργήσει πραγματική Δημοτική Επιτροπή Πολιτισμού, που θα σχεδιάσει και συντονίσει τις απαραίτητες δράσεις, εποπτεύοντας επιμέρους δράσεις συλλόγων και φορέων, ώστε να διατηρήσει και να διασφαλίσει τον δημόσιο χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς, διεκδικώντας και αξιοποιώντας στον μέγιστο βαθμό χρηματοδοτικά προγράμματα, αλλά και πόρους όπως το καταχρηστικό πολιτιστικό τέλος (που εισπράττεται ως μέρος των δημοτικών τελών, αλλά δεν αποδίδεται στον πολιτισμό). Ο δεύτερος να εδραιωθεί η αξία της Πολιτιστικής κληρονομιάς με την εκπαίδευση, στη συνείδηση των νέων ανθρώπων, αλλά και των παλαιότερων γενεών, με ενέργειες όπως είναι για παράδειγμα η ελεύθερη, δωρεάν πρόσβαση σε χώρους πολιτισμικού ενδιαφέροντος και η ένταξη τους σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης με ανάλογα προγράμματα και δράσεις.
Η πεποίθησή μου, που ταυτίζεται με τις θέσεις του ΚΚΕ ότι η πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και ότι ο Πολιτισμός ανήκει στον Λαό, αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη του με αυτονόητο δικαίωμα την ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτόν και τη μετάδοση της γνώσης που απορρέει από αυτόν, και ότι ακόμη έχουμε υποχρέωση να τα διατηρήσουμε, να τα εξελίξουμε και να επικοινωνήσουμε την αξία τους ως αγαθά και όχι ως προϊόντα, απετέλεσε μία από τις βασικές αιτίες της υποψηφιότητάς μου.
