Όνειρο φαντάζει, ένας καφές στην παραλία

Όσο οι μέρες περιορισμού αυξάνονται, αναπολούμε καθημερινές μας στιγμές, μικρές ανάσες, όπως έναν καφέ στην παραλία της Αίγινας. Αναπολούμε τα αγαπημένα μας στέκια, τα πρόσωπα που συναντούσαμε εκεί όλο το χρόνο, από τον σερβιτόρο και τον επιχειρηματία που ανταλλάσσαμε σχολιασμούς, προβληματισμούς ή ένα αστείο, έως τους αγαπημένους μας φίλους.
Μέρες ηλιόλουστες, μέρες Λαμπρής και ένας απλός καφές σήμερα φαντάζει σαν όνειρο τρελό – όνειρο απατηλό, τόσο για τους μόνιμους όσο και για τους παραθεριστές που έμειναν απέναντι. Ίσως για εκείνους λίγο παραπάνω, αφού ένας καφές ή ένα ουζάκι σε όποιο cafe της Αίγινας, είναι η πόρτα τους από την ένταση της μεγαλούπολης στην χαλάρωση της εξοχής.
Είναι πολλές πλέον οι μέρες που παραμένουν αφιλόξενα τα τραπεζάκια στα πεζοδρόμια, όπως και τα παγκάκια σε κεντρικά σημεία και λιμάνια του νησιού. Και ναι, είναι ειρωνεία! Σήμερα που οι περισσότεροι έχουμε χρόνο να χαλαρώσουμε σε ένα παγκάκι, να χαζέψουμε επί ώρες το λιμάνι, να χαθούμε στο ηλιοβασίλεμα και να ονειρευτούμε το ανέφικτο, δεν έχουμε το παγκάκι. Ή πιο σωστά, δεν μας επιτρέπεται να καθίσουμε σε ένα παγκάκι, ούτε σε τραπεζάκι…
Επιτρέπεται βέβαια, έως επιβάλλεται, να ελπίζουμε, πως θα βρεθούμε ξανά, στα ίδια στέκια, χωρίς να λείπει κανένας μας.
Και ευχόμαστε οι παρακάτω εικόνες που μας πληγώνουν όλους, να γίνουν σύντομα παρελθόν και να μην τις ξαναδούμε ποτέ.