Η Αρχοντούλα Γεωργοπούλου πρέπει να είναι από τους πιο αγχωμένους συντελεστές του φετινού φεστιβάλ: έχει πάρει στις πλάτες της τεράστιο φορτίο, την οργάνωση της παιδικής ψυχαγωγίας, η οποία έχει ήδη αρχίσει να αποδίδει καρπούς, όπως θα δείτε από το ρεπορτάζ μας στο Δημοτικό Σχολείο των Ασωμάτων. Στη διαδραστική αυτή πρωτοβουλία συμμετέχουν + – 1.000 παιδιά, που σημαίνει ότι μια καινούρια αντίληψη γεννιέται ήδη. Μια καινούρια κοινωνία, που αναπτύσσεται σε σχέση με τον πλούτο του τόπου της, κι όχι ερήμην του.
Κι έπεται υπερπαραγωγή, όπως λένε οι πληροφορίες, κατά τη διάρκεια του κυρίως φεστιβάλ: λούνα παρκ στον Πύργο του Μάρκελου, άπειρες δραστηριότητες για πιτσιρίκια, φιλικές στο χώρο και το χρόνο μας, μέχρι «κουτσό» στην παραλία θα δούμε να στήνεται μπροστά στα μάτια μας. Η Αρχοντούλα τρέχει και δεν προλαβαίνει να γίνουν όλα σωστά, «Έχω στοιχηματίσει και νομίζω ότι θα πετύχω,» λέει, «νιώθω ότι το χρωστάω στους μαθητές μου και στο νησί. Είναι μια γιορτή για τον τόπο το φεστιβάλ, πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να το διατηρήσουμε.»
Και πριν μας αφήσει για να συνεχίσει την τρεχάλα της, επιμένει να σημειώσουμε τέσσερα ονόματα – των 3 βοηθών της στην προσπάθεια, καταρχάς, της Μαίρης Κουνάδη, της Σταυρούλας Παπαδοπούλου και της Μαρίας Σίνη. Αλλά το μεγάλο της ευχαριστώ είναι για τον τέταρτο Σωματοφύλακα της ομάδας της, τον Κώστα Ντρη, που στάθηκε κοντά της σα σύμμαχος, σύμβουλος κι εμπνευστής σε όλο το εγχείρημα. Επιμένει να το γράψω όπως το λέει, ελπίζω να μη ξέχασα κάτι.
Από κοντά κι εμείς, βρεθήκαμε στο Δημοτικό Σχολείο των Ασωμάτων, για να δούμε τον τρόπο που η ομάδα των εθελοντών μιλά στις ψυχές των μικρών μαθητών. Σε κάθε τάξη που μπαίναμε, οι φωνές ακούγονταν σε όλο το σχολείο, βλέπετε οι «κυρίες» με το άσπρο μπλουζάκι και το σήμα του Φεστιβάλ, για τα πιτσιρίκια σημαίνουν παιχνίδι και χαρά.
Πράγματι, ο τρόπος που μετέφεραν στα παιδιά την φιστικιά και το Φεστιβάλ της ήταν μια ευφάνταστη διαδικασία δημιουργικού παιχνιδιού, με παζλ, παιχνίδι μνήμης με τα στάδια της φιστικιάς μέχρι την ωρίμανση του καρπού, πράσινες κορδέλες στη θέση των κλαδιών, φύλλα και πολύ …κυνηγητό. Παιχνίδια, που μόνο αν είσαι παιδί μπορείς να χορτάσεις και να περιγράψεις.
Μα κι όταν ρώταγαν, δείχνοντας φωτογραφίες από τα διάφορα στάδια του κύκλου του φιστικιού, αν γνώριζε κάποιο παιδάκι τι σήμαιναν αυτές οι φωτογραφίες, χορωδιακά οι απαντήσεις έδειχναν το γερό ρίζωμα του δέντρου στον τόπο μας και τα παιδιά του. Όλα τους με αυθορμητισμό είχαν να πουν μια εμπειρία. «Εγώ κυρία έχω 100 Φιστικιές», «Εμένα με πήρε ο παππούς μου και μαζέψαμε πολλά τσουβάλια» «Εμένα μ’ αρέσουν πολύ και τρώω πολλά κυρία». Ατάκες, που δημιουργούν δυσκολία στα μάγουλα να επιστρέψουν στην πρότερη χωρίς σύσπαση κατάσταση.
