της Νέλλης Πετροπούλου
Η ανάγκη μας για διατήρηση σύνδεσης με έναν αγαπημένο μας άνθρωπο που δεν είναι πια στη ζωή, αναζητά τρόπους για να επικοινωνήσουμε μαζί του. Συχνά μιλάμε σε εκείνον που έχει “φύγει” κοιτώντας μια φωτογραφία του, το μνήμα του ή το βάθος του ορίζοντα, έχοντας την πεποίθηση ότι μας ακούει. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε στείλει μήνυμα στο κινητό ή στο μέσεντζερ, ενός νεκρού; Μη ντρέπεστε, είμαστε πολλοί. Πόσες φορές όμως, τον έχουμε καλέσει και έχουμε μιλήσει μαζί του στο κινητό; Μην αυταπατάστε, καμία. Και ούτε προβλέπεται, ούτε θα ειδοποιηθεί για την κλήση μας … Η απέναντι όχθη δεν διαθέτει τηλέφωνα. Αν καλέσουμε έναν νεκρό στο τηλέφωνο είναι το μόνο σίγουρο πως δεν θα το σηκώσει…
Αφού λοιπόν είναι τόσο σίγουρο, τότε γιατί δυσκολευόμαστε να διαγράψουμε τον τηλεφωνικό αριθμό του νεκρού από τη λίστα επαφών του κινητού μας;
Τη στιγμή του θανάτου, υποθέτουμε, πως η ψυχή αποδεσμεύεται από το σώμα και φεύγει για άγνωστα μέρη. Όσοι έχουμε βρεθεί σε μια τέτοια στιγμή, εντοπιζόμαστε οπτικά και συναισθηματικά στο άψυχο σώμα που μένει πίσω και όχι στη ψυχή που φεύγει. Προφανώς, επειδή εμείς παραμένουμε δέσμιοι της ύλης και του νου.
Μέσα σε αυτά τα δεσμά, συχνά, διατηρούμε λανθασμένους τρόπους σύνδεσης με τον αγαπημένο μας που δεν ζει πια. Συνήθως στο πρώτο στάδιο του πένθους μας εγκλωβιζόμαστε σε υλικά, σε πράγματα που μας τον θυμίζουν, όπως τα ρούχα του στη ντουλάπα μας και προσωπικά του αντικείμενα. Δημιουργούμε έναν Γόρδιο δεσμό μαζί τους και αρνούμαστε να τα απομακρύνουμε από την καθημερινότητά μας. Ακόμα και μετά από χρόνια, όταν έχουμε συμβιβαστεί με την πραγματικότητα της απώλειας. Διατηρούμε αυτό το δέσιμο με υλικά στοιχεία ενώ ο τρόπος επαφής με τους νεκρούς μας είναι πια μόνο πνευματικός.
Κάτι ανάλογο φαίνεται ότι συμβαίνει και με τον αριθμό του κινητού. Διατηρούμε τον αριθμό στο κινητό μας για χρόνια, ακόμα κι αν ο θανών δεν ήταν κοντινό μας πρόσωπο, ενώ ξέρουμε πως τη φωνή του δεν πρόκειται να την ξανακούσουμε, παρά μόνο να την ανακαλέσουμε στη μνήμη μας ή στις αισθήσεις μας. Τι σημαίνει λοιπόν η διαγραφή του για τον καθένα μας; Πέρασμα του αγαπημένου μας στη λήθη; Προσβολή; Αποχωρισμό; Ποιο συναίσθημα, ποια σκέψη είναι αυτά που μας εμποδίζουν να διαγράψουμε τον τηλεφωνικό αριθμό του;
Στην ουσία, διατηρούμε έναν αχρείαστο τηλεφωνικό αριθμό. Συνεπώς, είναι μια λεπτομέρεια στην καθημερινότητά μας με την οποία συντηρούμε το αγεφύρωτο μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Είναι επίσης, μια ακόμη τρανή απόδειξη που μας επιβεβαιώνει ότι ο νους μας δεν ζει ολοκληρωτικά στο παρόν.
Επικαλώντας τη λογική μας, γνωρίζουμε ότι, ο αριθμός αυτός …δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή, και …η τηλεφωνική σύνδεση δεν είναι εφικτή. Είναι μόνο ένας αριθμός, μια λεπτομέρεια.
Μια ακόμη, από εκείνες τις σημαντικές λεπτομέρειες των ανεξιχνίαστων συναισθημάτων μας που χάνονται στο πέλαγος του νου μας…
«Ίσως γι΄ αυτό αγαπώ τα νεκροταφεία, γιατί βάζουν τέλος στις λεπτομέρειες».
Τάσος Λειβαδίτης
