Editorial

Στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Αθήνα, στις αρχές του Αυγούστου, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Σιμόν Πέρες ακούστηκε να διατυπώνει μπροστά στις κάμερες την άποψη ότι η σημερινή, γνωστή σε όλους, συγκυρία δε σημαίνει απαραίτητα το θάνατο ενός κόσμου, αλλά τη γέννηση ενός καινούριου. Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε απόλυτα, στο Aegina Light, εφόσον αποσαφηνίσουμε πρώτα τα χαρακτηριστικά του καινούριου που γεννιέται, ή έστω του παλιού που πεθαίνει. Για μας, λοιπόν, το παλιό, που πράγματι πεθαίνει είναι η αντίληψη που μας έφερε στα σημερινά αδιέξοδα. Η αντίληψη για το τι σημαίνει ψυχαγωγία, τι αθλητισμός, τι πολιτική, ή μόδα, ή δημοσιογραφία και πληροφόρηση, τι σημαίνει Δήμος και τι Δημότης, τι σημαίνει περιβάλλον κι αρμονική συνύπαρξη με τη ζωή. Γιατί υπάρχει η τεράστια πιθανότητα, η εποχή αυτή, η τόσο βιασμένη και σακατεμένη από αφύσικους κι εξωγενείς παράγοντες, να είναι η τερατογένεση της δικής μας αποξένωσής από τις αληθινές ανάγκες μας. Αν είναι έτσι, θα προσπαθήσουμε από τη μεριά μας να ξαναδούμε τα πράγματα όσο πιο ολοκληρωμένα κι ανοιχτά μπορούμε. Για το χτίσιμο του καινούριου μας κόσμου. Που τον θέλουμε να έχει ελεύθερα τρεχούμενα νερά, και μποστάνια και κοτέτσια. Παραδόσεις, ιστορία, πολιτισμό. Ποίηση κι αναζήτηση, στις Επιστήμες και τις Τέχνες. Σπιτικό τσιπουράκι, κρασί, τραχανά, μια βαρκάδα για ψάρεμα. Γλέντια με τα φιλαράκια μας, πιάσιμο από το χέρι στα δύσκολα, έρωτες, μουσική και φεγγαρόφωτο. Δε θα ήταν ευχής έργο να μιλούσε για έναν τέτοιο καινούριο κόσμο κι ο κύριος Πέρες;