2016, “Έτος Γιάννη Μόραλη” για όλη την Ελλάδα.
Αυτό το καλοκαίρι, η Αίγινα γιορτάζει τα 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου καλλιτέχνη, έχοντας αναπάντεχα στην πλάτη της έναν αιματοβαμμένο Αύγουστο, που συγκλόνισε όλη την χώρα και συνεχίζει να συγκλονίζει εξαιτίας της ανευθυνότητας κάποιων παραθεριστών, πολιτών και αρχών, της Αίγινας του Μόραλη.
Σε λίγες μέρες ανοίγει τις πύλες της η
μεγάλη έκθεση στο Αρχαιολογικό και το Λαογραφικό Μουσείο μας.
Θα έχουμε την τύχη να θαυμάσουμε έργα τέχνης του Γιάννη Μόραλη, που επέλεξε το νησί μας για την εξοχική του κατοικία, εμπνεύστηκε και δημιούργησε εδώ κάποια από αυτά. Έργα που με κόπο έφτασαν μέχρι την Αίγινα, τιμή μας που τα φιλοξενούμε αφού αποτελούν ένα κομμάτι της πολιτιστική μας κληρονομιάς που έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε.
Φώτα, δημοσιότητα, μεγάλα ονόματα της τέχνης, πολιτικοί, θα παρευρεθούν στα εγκαίνια, θα φωτογραφηθούν, θα χαιρετηθούμε, θα σφίξουμε τα χέρια ίσως και με κάποιους που έχουμε υποψίες ότι γνωρίζουν όσα επιμελώς αποκρύπτονται για την θλιβερή 16η Αυγούστου.
Ούτε μήνα μετά την μεγάλη τραγωδία, η Αίγινα γιορτάζει, ενώ παράλληλα θρηνεί και θυμώνει για εκείνους που πνίγηκαν στα νερά της Πέρδικας.
Σήμερα βλέπουμε να αποτελούμε έναν τουριστικό προορισμό σε δύο όψεις στην επικαιρότητα, με δημοσιεύματα που κατακλύζουν καθημερινά τα ελληνικά ΜΜΕ, ταυτόχρονα, για την τιμή στον πολιτισμό από την μία και την ατίμωση του άυλου πολιτισμού από την άλλη.
Κι όσο μένουν ανοιχτά τα ερωτήματα για την αδράνεια της Λιμενικής Αρχής Αίγινας ή για συγκάλυψη της αλήθειας από συμπολίτες μας, η οργή και ο πόνος των χαροκαμένων συγγενών, οι ευθύνες της ανοργανωσιάς μας, θα σκιάζουν, θέλουμε δεν θέλουμε, την γιορτή μας.
Για εκείνους που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει δραματικά σε ένα δευτερόλεπτο, ο πόνος της απώλειας αλλά και το βαρύ φορτίο των τύψεων, τους ανοίγουν άλλες πύλες, όχι του πολιτισμού.
Όλοι αυτοί δεν θα μπορέσουν να γιορτάσουν μαζί μας, ούτε το έτος Μόραλη, ούτε την 8η Γιορτή του Φιστικιού που πλησιάζει.
Οι υπόλοιποι όμως, μαζί με το πλήθος επισκεπτών που αναμένεται, θα γιορτάσουμε, θα τιμήσουμε, θα διασκεδάσουμε, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν και στην πιο ανοργάνωτη και ανασφαλή χώρα.
Άλλωστε ίσως για κάποιους από εμάς να είναι η τελευταία γιορτή, όπως για κάποιους η γραμμή Πέρδικα-Μονή ήταν η τελευταία τους διαδρομή. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα ξαναγυρίσει σπίτι του; Κανείς…
Νέλλη Πετροπούλου
